Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ποίημα

ΣΕ ΨΥΧΗ ΘΡΥΨΑΛΙΣΜΕΝΗ... 

Κουρασμένα βήματα σέρνεις,
στα καλντερίμια της ζωής.
Νοιώθεις μόνη, μα δεν είσαι,
δίπλα σου χτυπούν καρδιές,
ο χτύπος τους αποζητά να παίξει χαρούμενα με τον δικό σου. 


Βαρύ το φορτίο της περασμένης σου ζωής,
το άφησες πίσω σου λες,
μα το κουβαλάς ακόμα.
Από τότε που γεννήθηκες, ένα με σένα.
Σκοτεινό υφάδι με σύντομα φεγγίσματα. 


Το σύντομο έχει αξία, μη το προσπερνάς.
Ζησε το !! Από πολλά μικρά το άπειρο κεντημένο.
Κέντησε το δικό σου απέραντο
Κάνε το σκοτάδι να είναι ένα χρώμα μόνο,
Και αυτό άκομα θεμα οπτικής να καταλήγει...


Πάλεψε τη ζωή που τσάμπα τίποτα δε δίνει,
Πάλεψε στα πόδια σου να σταθείς χωρίς να κιοτεύεις
Πάλεψε τα ταμπού σου μέχρι να πλημυρίσεις από ηδονής λυγμούς.
Πάλεψε για ότι σε κάνει να κλαις.


Αλλά πιο πολύ πάλεψε για να κρατήσεις ότι σε κάνει να γελάς.
Βγες από το κουκούλι σου, γίνε πεταλούδα και πέτα !!
Για όσο…

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

ΔΕΚΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ. ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ


Τις παραθέτω όχι με κάποια σειρά αξιολόγησης, τυχαία. Για το γούστο μου πάντα

1) Μακαρονάδα με μπόλικο τριμένο τυρί από πάνω. Δίπλα μία χωριάτική σαλάτα. Λίγη η φέτα στη σαλάτα (μέχρι καθόλου αν θέλετε πιο έντονη την γεύση του τριμένου τυριού), πολύ η ντομάτα και το αγγουράκι. Λίγη η πιπεριά. Το κρεμύδι απαραίτητο. Το ψωμί για βουτιές στο λάδι της σαλάτας προαιρετικό.

2) Καλοκαίρι. Βουτιά στη θάλασσα σε μία ώρα που ο ήλιος δεν καίει και το νερό είναι κρύο στην αρχή. Παίρνεις την πρώτη κρυάδα, και προχωράς ίσια μπροστά. Κάτω σου πεντακάθαρος ο βυθός, τον βλέπεις. Το γαλάζιο σε αποχρώσεις σε πολιορκεί, σε προσκαλεί να το απόλαύσεις. Η αρχική παγωμάρα γίνεται δροσιά που την απολαμβάνει κάθε σου πόρος. Τα μάτια σου λίγο πάνω από τον αφρό των κυμάτων. Η ματιά σου κολυμπά στο γαλανοπράσινο και χάνεται στον ορίζοντα.

3) Περπάτάς πρωϊ στο βουνό. Άνοιξη κατά προτίμηση. Αεράκι μέσα από τα κλαδιά σε δροσίζει και παίζει ευχάριστα με το σώμα σου. Δίπλα σου μία ποταμιά, ακούς το νερό, ακούς τα πουλιά. Όλες σου οι αισθήσεις γεμίζουν τις μπαταρίες τους.
Εσυ κι οι σκέψεις σου. Πάς προς το ποτάμι, σκύβεις, βουτάς τα χέρια σου στο πεντακάθαρο νερό, παγωμένο από το καλύτερο φυσικό ψυγείο, τη φύση. Δροσίζεις το πρόσωπο σου με το βρεμένο σου χέρι και προχωράς. Βουτάς στις αποχρώσεις του πράσινου με τα δασολούλουδα (αν είσαι τυχερός και τα βρεις) να κάνουν πιο έντονη γύρω σου την μεθυστική ποικιλία.

4) Χειμωνιάτικο μεσημέρι. Σπίτι σου. Ζεστή φασολάδα. Σούπα. Κρεμύδι σφαχτό στο πλάϊ, μπόλικο ζεστό χωριάτικο ψωμί και κόκκινο κρασί, χύμα. Από ξυλάδικο που λέγαμε παλιά ή βαρελίσιο. Ελιές προαιρετικές (σε όσους αρέσουν). Ρέγγα προαιρετική επίσης.

5) Χειμώνας, απόγευμα. Δίπλα σε τζάκι που τριζοβολά. Πίνεις ένα λικερ σπιτικό, τσέρυ κατά προτίμηση (μου). Το βλέμμα σου ξεχνιέται στο παιχνίδι με τις φλόγες, το μυαλό σου αδειάζει. Προαιρετική η σιγανή κλασσική μουσική. Το απόλυτο ηρεμιστικό !

6) Βραδάκι, μετά το φαγητό στο παγωτατζίδικο που ξέρεις ότι έχει καλό παγωτό. Η παρέα σου παρακολουθεί χαμογελώντας την ιεροτελεστία τού να εξηγήσεις στο γκαρσόνι τι θέλεις. "Παγωτό σοκολάτα, βουτηγμένο στο βύσινο, να κολυμπάει λέμε. Δεν θέλω παγωτό με βύσινο. Θέλω βύσινο που να έχει συμπτωματικά μέσα και σοκολάτα παγωτό ! Αλλά διπλό !" Έρχεται και το γεύεσαι σιγά σιγά, αφήνεις το θεϊκό μείγμα να απλώνεται μέσα στο στόμα σου και να κατρακυλά αργά στον ουρανίσκο σου.

7) Σπίτι. Βράδυ. Ξαπλώνεις στο κρεββάτι και παίρνεις το βιβλίο που σου αρέσει. Το λαμπατέρ αναμένο δίπλα σου. Η θερμοκρασία σοφά ρυθμισμένη να απολαμβάνεις το δωμάτιο σου, με ζέστη ή με κρύο κατά την εποχή. Ανοίγεις το βιβλίο εκεί που το είχες αφήσει την άλλη φορά και ταξιδεύεις ατη συνέχεια.

8) Βραδάκι πάλι. Ο ντελιβεράς έφερε την παραγγελία σου. Σουβλάκια με πίτα, με ότι θέλεις μέσα. Εγώ... ντομάτα, κρεμύδι, η πίτα αφράτη (δεν μπορώ την ξεροψημένη). Πατάτες με ρίγανη από πάνω ή τριμένο τυρί, όχι προτηγανισμένες. Κανένα τζατζικάκι προαιρετικά. Απαραίτητη η παγωμένη μπύρα και μιά καλή ταινία στην τηλεόραση !

9) Πρωϊνό. Καθισμένος στο PC. Έχεις ήδη εκτελέσει τα διαδυκτιακά σου καθήκοντα. Εχεις χαζέψει στο ίντερνετ με ειδήσεις και νέα που δεν σε ενδιαφέρουν ή δεν θέλεις να μάθεις. Έχεις δει και τα ελάχιστα που σε ενδιαφέρουν και θέλεις να μάθεις. Έχεις ήδη επικοινωνήσει διαδικτυακά με τους φίλους σου. Τώρα Φατσομπούκι και μαίηλ κλειστά. Ωρα να κάνεις απερίσπαστος αυτό που λαχταράς.
Ο καφές δίπλα σου. Φραπεδιά ή γαλλικός. Με λίγο γάλα. Σε σπέσιαλ καταστάσεις ελληνικός, διπλός, μέτριος. Η σελίδα μπροστά σου στην οθόνη άδεια, καρτερεί να τη γεμίσεις. Ψυχή, καρδιά, μυαλό χορεύουν, η φαντασία χυμά από το παράθυρο και τα συνοδεύει... Πατάς ένα πλήκτρο, μετά ένα δεύτερο....
Όταν τελειώνεις πολλές οθόνες έχουν γεμίσει. Το φλυτζάνι του καφέ δίπλα σου ή η αγαπημένη σου κούπα, αδειανή. Ε ναι, ένας δεύτερος καφές μετά από ώρες γράψιμο χρειάζεται, ελαφρύτερος όμως. Τον πίνεις αργά, επιθεωρώντας το έργο σου, κάνοντας μικρές διορθωσεις. Έτοιμο !! Ένα σου πνευματικό παιδί ακόμα, ένα άρθρο, ένα διήγημα, μία συνέχεια σε ένα μυθιστόρημα.... ανεξάρτητες, απογαλακτισμένες οντότητες πια. Σε φιλούν στο μάγουλο τρυφερά και παίρνουν τον δρόμο τους.

10) Τελευταίο, επίτηδες φυσικά ! Για να απορείτε μέχρι εδώ αν θα το βάλω ! emoticon smile
Με τον άνθρωπο που θέλεις. Εχει προηγηθεί ένα ωραίο σμίξιμο, κατά πως το θέλατε. Και τώρα ανάβεις ένα τσιγάρο για σένα, ίσως σου κλέψει καμιά ρουφηξιά. Οι αισθήσεις καταλαγιάζουν, το σώμα ηρεμεί. Άδειος και πλήρης,γλυκά κουρασμένος κι ευτυχής, ιδίως αν με το ταίρι σου σε δένει κάτι παραπάνω από ένα έντονο σμίξιμο. Τότε... την παίρνεις αγκαλιά, κουρνιάζει στο στήθος σου, σκύβεις και τη φιλάς τρυφερά.
Αν πάλι είσαι γυναίκα, γαληνεμένη αφήνεσαι με εμπιστοσύνη στην αγκαλιά του. Οι αισθήσεις σου καταλαγιάζουν πιό αργά από τις δικές του, πλημύρα τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν.
Και στις δύο περιπτώσεις η συναισθηματική αγαλίαση παραμερίζει την σαρκική, το ίδιο απολαυστική αν όχι περισσότερο. Στο χρυσό κουτάκι των ευτυχισμένων αναμνήσεων και των όσων σας δένουν ο μετρητής ανέβηκε κατά μία μονάδα...

Του σήμερα ή του χθές... Τα ζείτε ή τα ζήσατε. Τα χαίρεστε ή τα χαρήκατε. Μαζί με άλλα που δεν βρήκατε εδώ. Να σας γεμίζουν πάντα !!

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

ΧΟΝΤΡΕΣ BUSINESS (ευθυμο)

Και εις πεισμα των καιρών και των δύσκολων στιγμών... μια προσπάθεια να σας προσφέρω ένα χαμόγελο με ένα χιουμοριστικό σκετσάκι !! 

ΧΟΝΤΡΕΣ BUSINESS

-Καλημέρα σας !

-Καλημέρα ! Κάθισε !

-Ξέρετε, ήρθα για…

-Ξέρω γιατί ήρθες ! Για να τα πάρεις χοντρά ήρθες ! Όλοι εδώ γι αυτό έρχονται !

-Eεεε, όχι… δηλαδή…. ναι…. Έχω ακούσει ότι έχετε κάποιες σίγουρες πληροφορίες… Από μέσα… Και μια και έχω κάτι λεφτουδάκια στην άκρη…

-Πόσα ;

-Να σας πω…. Μη περιμένετε και πολλά βέβαια… είχα προλάβει κι είχα βγάλει πριν την κρίση μερικά έξω, έχω περίπου…

-Άσε τα περίπου τόσα, πάντα πέφτουμε έξω. Θα σε ρωτάω και θα μου λες. Να δούμε και τις ανάγκες σου… Έχεις δουλειά ;

-Δημόσιος Υπάλληλος είμαι.

-Μάλιστα… οπότε δε ρωτώ πόσα παίρνεις… κατάλαβα. (γράφει). Εσύ κάνεις πως δουλεύεις και αυτοί κάνουν πως σε πληρώνουνε. Παντρεμένος ; Παιδιά ;

-Παντρεμένος. Eχω και δύο κοριτσάκια….

-Μάλιστα… Θα θέλεις να τους αφήσεις και κάτι… (γράφει)

-Ε… καλά θα ήταν. Αν μπορεί να γίνει δηλαδή….

-Θα δούμε… Δε μου λες, σπίτι δικό σου έχεις ;

-Εχω ένα τριάρι ! Από την μητέρα μου !

-Που είναι ;

-H μητέρα μου ; Την θάψαμε πριν δυό χρόνια !

-Ααααα ! Δεν θα τα πάμε καλά !

-Επειδή τη θάψαμε ;

-Eπειδή δεν καταλαβαίνεις και μου τρως τον χρόνο μου ! Το σπίτι ρώτησα που είναι, όχι η μητέρα σου !

-Α, μάλιστα, στο Βύρωνα !

-Όροφος, τετραγωνικά ;

-Στον δεύτερο όροφο, γύρω στα ογδόντα πέντε τετραγωνικά. Μα καλά, δεν καταλαβαίνω… την φορολογική μου δήλωση θα φτιάξετε ;

-Ακου να δεις, εσύ ήρθες εδώ για να πιάσεις την καλή… Εγώ βλέπω πρώτα τι ανάγκες έχει ο πελάτης και μετά του λέω πόσα πρέπει να επενδύσει και που. Και για να δω τις ανάγκες του πρέπει να ξέρω τι έχει, κατάλαβες ; Ετσι δουλεύω εγώ… Αν δεν σου αρέσει…. Μη μου τρως τον χρόνο… Εγώ κοινωνικό έργο προσφέρω… Εξω ουρά περιμένουνε…

-Εντάξει, κατάλαβα….

-Η γυναίκα σου δουλεύει ;

-Βέβαια, είναι καθηγήτρια Αγγλικών. Δουλεύει σε Φροντιστήριο.

-Αυτοκίνητα ; εξοχικό ; κανένα σκαφάκι ;

-Τι αυτοκίνητα ; Eνα παλιό Όπελ έχω, δεκαετίας. Κάνει όμως
δουλειά του. Οσο για εξοχικό και σκαφάκι, που λεφτά για τέτοιες
πολυτέλειες. Οταν έχεις και παιδιά, κρατάς και καμιά δεκάρα
στην πάντα. Για διακοπές πάμε στο χωριό της γυναίκας
μου, κοντά στη Χαλκίδα. Στη πεθερά μου μένουμε, έχει ένα σπίτι
κοντά στη θάλασσα.

-Κατάλαβα… Από μετρητά ;

-E δεν είπαμε ; Γύρω στα πενήντα έξω… Κι αυτά… όσα μείνανε γιατί τα τελευταία χρόνια… όλο τραβάμε και δεν μαζεύονται…

-Κανένα οικοπεδάκι υπάρχει ;

-Εχω δυό στρέματα στην Πάρο. Από τον πατέρα μου…. Μου το άφησε για τα κορίτσια μου, πριν κλείσει και αυτός τα μάτια του, θεός ‘χωρέστον !

-Λοιπόν για περίμενε μισό λεφτό να στα βγάλω.. Εχουμε και λέμε, Ενα μικρό τριάρι, ένα παλιό αυτοκίνητο, δυό μισθοί της κακιάς ώρας, δυό στρέμματα στην Πάρο, από μετρητά πενήντα στην τράπεζα… λίγα φίλε μου πολύ λίγα… Τα οικονομικά σου θέλουν μεγάλη βελτίωση… Πολύ μεγάλη…

-Το ξέρω, γι αυτό ήρθα !

-Ακου λοιπόν : Κατ’ αρχήν θέλεις ένα σπίτι ανθρωπινό να μείνεις τώρα με τα παιδιά σου. Να πούμε για μιά μεζονέτα, γύρω στα 10 δωμάτια, Κηφισιά φυσικά ή Εκάλη…

-10 δωμάτια ; Τι να τα κάνω ;

-Με δουλεύεις άνθρωπε μου ; Μία κρεββατοκάμαρα για σας και από μία για τα κορίτσια σου, τρεις, και ένα δωμάτιο για ξένους τέσσερα…

-δωμάτιο για ξένους ;

-E βέβαια, αν έρθει δηλαδή κάποιος μουσαφίρης που θα τον βάλεις να κοιμηθεί στο μπάνιο ;

-Μάλιστα ! Δίκιο έχετε !

-Φυσικά έχω δίκιο, τη δουλειά μου δεν ξέρω ; Λοιπόν που είχαμε μείνει ; Α, ναι στα 4 δωμάτια… και δύο μικρά για τις δύο καμαριέρες έξη…

-Θα’χω και καμαριέρες ;

-Φυσικά, ποιός θα συγυρίζει και θα μαγειρεύει ; η γυναίκα σου ; Αμαρτία. Ούτε μία καμαριέρα μονάχα δεν φτάνει… Aσε που αν διαλέξεις τις καμαριέρες με προσοχή, όταν κοιμούνται όλοι οι άλλοι στο στο σπίτι… εσύ… κατά λάθος στο δωμάτιο της μιας ή της άλλης… καταλαβαίνεις…

-(ενθουσιασμένος) : Καταλαβαίνω ! Καταλαβαίνω ! (τρίβει τα χέρια του)

-Έξη λοιπόν, βάλε και άλλα δύο για μία μεγάλη σαλοτραπεζαρία πάμε στα οχτώ, ένα γραφείο για σένα ενιά, ένα μικρό καθιστικό πάνω δέκα, ένα πρόχειρο καθιστικό και ένα play-room κάτω δώδεκα, τι σού λεγα ; Το δέκα λίγο ήταν ! Και φυσικά μία μεγάλη κουζίνα κάτω, μία μικρή για τα απαραίτητα πάνω, τρείς τουαλέτες με μπάνιο…

-τρείς τουαλέτες ;

-Και λίγες λέω ! Μία για σας, μία για τα κορίτσια σου και μία για μιά ώρα που όλοι βιάζονται ή για κανένα ξένο ή την καμαριέρα…

-Κατάλαβα… Ωραία τα λέτε…

-Και που είσαι ακόμα… Μία σοφίτα κάτω από την κεραμοσκεπή, κήποs φυσικά, πισίνα…

-Πισίνα ;

-Φυσικά πισίνα ! Στη θάλασσα θα τρέχεις όλη την ώρα ; Οσο να’ ναι μιά βουτιά στα γρήγορα το πρωί, πριν πας στη δουλειά…

-Εχετε δίκιο… Θα κολυμπά και η γυναίκα μου, τα κορίτσια μου…

-Βλέπεις ; Ξέρω εγώ τι σου λέω ! Λοιπόν… Θα υπάρχει βέβαια και γκαράζ, λυκόσκυλα…, το σπιτάκι του σωφέρ…

-Θα’χω και λυκόσκυλα ; και σωφέρ ; με σπιτακι ;

-Ρε φίλε γιατί με παιδεύεις ; Εδώ μιλάμε ότι θα αλλάξει η ζωή σου ! Ποιός θα σου φυλά το σπίτι ; εγώ ; Για τόσο μεγάλο σπίτι με κήπο, ένα λυκόσκυλο δε φτάνει… Μία φόλα, ένα αναισθητικό σπρέϋ και τελείωσε… Ενώ άμα είναι δύο, όσο να’ναι θα δυσκολευτεί περισσότερο…

-Εντάξει, αλλά σωφέρ…

-Και την Μερσεντές ; ποιός θα σου την οδηγεί όταν κατεβαίνεις στην Αθήνα ; στο πεζοδρόμιο θα την παρατάς, να μην την ξαναβρείς ή σε κανένα πάρκινγκ να την βρείς αγνώριστη ; Εντάξει για την Πόρσε δε λέω, σπορ αυτοκίνητο είναι,…

-Μερσεντές, Πόρσε ;

-E βέβαια ! Εδώ μιλάμε για επίπεδο ζωής ! Και ένα τζιπάκι για τις εκδρομές… Και ο σωφέρ θα έχει το σπιτάκι του βέβαια στον κήπο, μαζί σας θα μένει ; Οχι μεγάλα πράγματα, ένα τριάρι να μένει με τη γυναίκα του που θα βοηθα και αυτή στις δουλειές… Μεγάλο σπίτι, δυό καμαριέρες μόνο δεν φτάνουνι. Ετσι πάνε αυτοί συνήθως ο σωφέρ με τη γυναίκα του… πακέτο… Αυτός θα είναι σωφέρ, κηπουρός, θα σου κάνει μερικές εξωτερικές δουλειές και η γυναίκα του θα βοηθά στο σπίτι. Μαζί με τις άλλες…

-Αυτές που εγώ… όταν όλοι κοιμούνται…

- Μπράβο, επιτέλους το’ πιασες !

-Και δεν τα αφήνω ! Ωραία !

-Γουστάρεις έτσι ; Εμ βέβαια ! Κοινωνικό έργο κάνω εγώ ! Πάμε παρακάτω… Εχεις δυό κορίτσια… να μη τους αφήσεις και τίποτα ακόμα ; Μέσα στις δυνατότητες σου δηλαδή, από ένα ωροφοδιαμέρισμα σε μια πολυκατοικία κοντά σας… Μέχρι τότε θα παίρνεις βέβαια εσύ τα νοίκια….

-Από ένα ωροφοδιαμέρισμα… Θα παίρνω και τα νοίκια…

-Φυσικά, να συμπληρώνεις γιατί όσο να’ναι… μη κρυβόμαστε, θά’χεις έξοδα… Βέβαια θά’χεις και τα μετρητα στην Ελβετία να αυγατίζουν… Θα παίρνεις και από τις επενδύσεις…

-Επενδύσεις ; μετρητα ;

-Φυσικά, καμιά πεντακοσάρα στην Ελβετία για καλό και για κακό, άλλα τόσα εδώ σε επενδύσεις, σε τράπεζες, στο χρηματιστήριο…

-Πεντακόσια χιλιάρικα μέσα και πεντακόσια έξω ; Μιλάμε για ένα εκατομύριο ;

-Λίγα σου φαίνονται ε; Να δούμε αν βγαίνουν θα τα κάνουμε ενάμισυ, αλλά δεν στο εγγυώμαι… Ααα όλα κι όλα, εγώ είμαι ύπευθυνος επαγγελματίας, όχι της αρπαχτής… Δεν μου αρέσει να τάζω πράγματα που δεν γίνονται… Κοινωνικό λειτούργημα κάνω εγώ…

-Μα τι λέτε τώρα… Αλλοίμονο… Και ένα μια χαρά είναι… Συνεχίστε, συνεχίστε…

-Είπαμε λοιπόν γα τα μετρητά… Συνεχίζουμε λοιπόν.. Ενα σκαφάκι θα το θέλεις όσο νά’ναι… Να σας πηγαίνει ο καπετάνιος το καλοκαίρι σε κανένα νησί…

-Καπετάνιος ; Ποιός καπετάνιος ;

-Πως φαίνεσαι ότι είσαι φτωχοκαρμίρης ! Πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης… Ποιός θα οδηγεί εικοσιπέντε μέτρα γιώτ ; εσύ ;

-Εικοσιπέντε μέτρα ; εγώ νόμιζα…

-Τι σου έλεγα ότι είσαι φτωχοκαρμίρης… Σκάφη για τα άπλυτα θες να πάρεις ; Να’ χεις τις ανέσεις σου, τις καμπίνες σας, να φιλοξενείτε και ένα-δυό ζευγάρια άμα λάχει, να πηγαίνει και γρήγορα… Τι θέλεις να ξεκινάς πρωϊ για τη Μύκονο και να πηγαίνεις βραχάκι βράχάκι σε δυό μέρες ; Θα’χεις πλήρωμα το καλοκαίρι. Τον καπετανιο και ένα βοηθό που θα σας σερβίρει και θα φροντίζει το σκάφος…

-Ετσι που τα λέτε… Τι να πω… Μου αλλάζετε τη ζωή, με σκλαβώνετε… Να σας φιλήσω !
-Δεν χρειάζεται… δεν είσαι ο τύπος μου ! Κάτσε τώρα να δούμε πόσα πρέπει να βγάλεις για να τα πάρεις όλα αυτά… Εχουμε και λέμε… Ενα δεκάρι στη κηφισιά…. Κήπος,, πισίνα, το σπιτακι του σωφέρ…

-Τις καμαριέρες ! μην ξεχάσουμε και τις καμαριέρες… που εγώ τα βράδυα…

-Είσαι και τσαχπίνης έτσι ; Kαι δεν σου φαίνεται ρε μπαγάσα ! Βάζω και τις καμαριέρες… Ασε που παίζει και η γραμματέας σου… θα την διαλλέξουμε και αυτή…

-Μα δεν έχω γραμματέα !

-Θα με τρελλάνει αυτός ! Δεν μου λες, φαντάσθηκες πως θα μείνεις υπάλληλος ; Αφεντικό ρε θα σε κάνω ! Αφεντικό ! Η γυναίκα σου δεν θα δουλεύει και εσύ θα κάνεις δικιά σου επιχείρηση ! Εννοούνται αυτά τα πράγματα !

-Δικιά μου δουλειά ! Ωραία ! Οπότε μπορώ να διαλέξω και την γραμματέα… δίκιο έχετε ! Και μπορεί ...και με τη γραμματέα ;

-Εμ τι σου λέω ; Αμα την διαλλέξουμε καλά…

-Θα τη διαλλέξουμε, θα τη διαλλέξουμε, συνεχίστε !

-Μη με διακόπτεις όμως συνέχεια γιατί δεν θα τελειώσουμε… Λοιπόν… Μερσεντές, Πόρσε, τζιπάκι., σκάφος, δύο ωροφοδιαμερίσματα… ας πούμε από διακόσια τετραγωνικά το καθένα…

-Ας πούμε ! Ας πούμε !

-Τα μετρητά , Η επίπλωση… μιά επιχειρησούλα… Το προσωπικό κάθε μήνα… (κάνει υπολογισμούς και προσθέσεις) Νομίζω πως με έξη καθάρισες ! Καλά είμαστε!

-Τι έξη ; δισεκατομύρια ;

-Oχι, μαρουλόφυλλα !

-Και που θα τα βρώ τόσα λεφτά ;

-Και γιατί ήρθες σε μένα ρε φίλε ; Eγώ είμαι εδώ ! Τι σου είπα ; Κοινωνικό έργο κάνω ! Τώρα πάμε στο τι έχεις ! Για να δω… Ενα τριάρι στο Βύρωνα… βάλε είκοσι εκατομύρια… και το οικόπεδο στην Πάρο… να πούμε άλλα πενήντα ; πάμε στα εβδομήντα… και εννιά στην τράπεζα… εβδομήντα ενιά… και ένα που θα πουλήσεις το αυτοκίνητο… ογδόντα… Μας λείπουνε λίγα… Α ! μια στιγμή, το σπίτι της πεθεράς σου ! Στο όνομα της γυναίκας σου είναι ;

-Εεεε.. όχι… Δεν της το έχει γράψει ακόμα…

-Να της το γράψει ! Αύριο κι όλας ! Μεγάλο, παραθαλάσσιο… Δεν θα πιάνει άλλα είκοσι ; Και ογδόντα που μαζέψαμε ; Nα τα τα εκατό που θέλουμε ! Ξεκινάμε με εκατό μύρια και τα αυγατίζουμε !! Σιγά τα αυγά, έχω καταφέρει και δυσκολότερα,,,

-Ναι… αλλά η πεθερά μου έχει και ένα γιό ! Είναι μικρότερος, δεν έχει βρεί ακόμα μια καλή δουλειά…

-Τα βλέπεις ! Θα τον κάνεις προσωπάρχη στην επιχείρηση σου ! Ενας καλός μισθός και έτσι όλοι βολεύονται ! Καλά, κεντάω σήμερα, δεν παίζομαι !

-Καλά… όμως έτσι… Σας δίνω ότι έχουμε και δεν έχουμε… ξεσπιτωνόμαστε όλοι… Που θα μένουμε ;

-Καλά τον καιρό μου έχανα τόση ώρα ; Εγώ πάω να σε κάνω δισεκατομυριούχο και εσύ μου κολλάς σε λέπτομέρειες ; Δεν έχετε ρε κανένα φίλο, κανένα συγγενή να σας φιλοξενήσει κανα-δυό μήνες ; Δανεικά θα σας ζητάνε σε λίγο !

-Μα ότι έχουμε και δεν έχουμε… Μεγάλο ρίσκο…

-Σήκω !

-Γιατί ; Όχι δεν φεύγω, συζητάμε…

-Έλα σήκω ! Πρέπει να πάς στη δουλειά ! Σήκω από το κρεβάτι !

-Μαρία ; Όνειρο έβλεπα γαμωτο ; ΟΚ, σηκώνομαι... Φτιάξε καφέ...

-Οχι εγώ χρυσέ μου ! Εχεις μιά γραμματέα και δύο καμαριέρες να βγάζεις τα στραβά σου μαζί τους. Αυτές να σου φτιάξουν ! Τις μελέταγες συνέχεια ! Πορνόγερε !! Σήκω και θα τα πούμε… Γιατί για να τα βλέπεις στον ύπνο σου…

-Όνειρο είναι Μαράκι μου ! Έλα τώρα ! (μουρμουρίζει : και δεν προλαβα να δω ούτε πως είναι αυτές οι τρεις !)

-Τι μουρμουράς ;

-Είπα, έλα... όνειρο ήταν. Τα όνειρα θα ζηλεύεις ; Έλα αγαπούλα μου, φτιάξε ένα καφέ στον αντρούλη σου που μόνο στα όνειρα του... μόνο στα όνειρα του...

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Γ. Θαλάσση 25



-"Εεε, Κύριος... τι κάνεις ;"

-"Κύριε... σε σένα μιλώ.... ναι σε σένα... είσαι καλά ; θέλεις κάτι ;"

Κοίταξε γύρω του με βλέμμα θολό. Που ήταν ; Ποιός ήταν αυτός που του μίλαγε ;

Έριξε μια ματιά γύρω του και οι θύμησες χίμηξαν πάλι στο κουρασμένο του μυαλό. Πιάστηκε πάλι από τα κάγκελα, μισοκάθισε στον τοίχο όπως πριν και το βλέμμα του έψαξε πρώτα στο μυαλό του. Αλλη εικόνα έβλεπε. Κάγκελα, δεν υπήρχε τότε τσιμεντένιος ψυχρός τοίχος με κάγκελα να ξεπηδουν από μέσα του... μόνο ένας χαμηλός πετρόχτιστος τοίχος, ασπροσοβαντισμένος, χαμηλότερος από αυτόν εδώ και μέσα παρτέρια με λουλούδια... Πολλά λουλούδια, την άνοιξη είχαν διάφορα χρώματα, λουλούδια πίσω από τον τοίχο και δεξια αριστερά από το φιδωτό δρομάκι που οδηγούσε στο ξύλινο σπίτι.

- "Κύριε" η φωνή έγινε επίμονη. "Τι κάνεις ; Θες να μπεις μέσα ;"

Να μπει μέσα ; Όχι δεν ήθελε να μπεί μέσα... Δεν είχε λουλούδια, δεν είχε το φιδωτό δρομάκι, δεν είχε το ξύλινο σπίτι. Μονο ένα τέρας είχε πίσω από τα κάγκελα, ένα πελώριο τέρας, με πολλά φωτισμένα μάτια σε διάφορα πατώματα. Δεν του άρεσαν τα τέρατα, τον τρόμαζαν τα τέρατα, έμενε και αυτός σε τέρας στη μεγάλη πόλη, μακριά από εδώ, ήξερε... Ούτε καλημέρα με το διπλανό σου, ούτε χαμόγελα, ούτε μια ζεστή ματιά...

Χάθηκε πάλι... καθισμένος στον πετρόχτιστο τοίχο την περίμενε να βγεί, με το καλό του παντελόνι, φρεσκοσιδερωμένο, η μάννα του μουρμούραγε αλλά δεν τον ένοιαζε. Γι αυτό είναι οι μάννες, για να μουρμουράνε... Την είδε να ανοίγει την πόρτα, να κοιτά γύρω της, τον είδε και το πρόσωπο της φωτίστηκε. Όταν φώτιζε το πρόσωπο της, όλα φωτίζονταν. Άναψε τσιγάρο στα γρήγορα, άνδρας ήταν έπρεπε να καπνίζει, έτσι του 'χαν πει ο Λευτέρης και ο Τάσος, έτσι έκανε.

- "Ξέρεις κανένα εδώ ;" Η επίμονη φωνή ξανακούστηκε. "Να σου ανοίξω μήπως να δεις τα κουδούνια" ;

Το βλέμμα του πέρασε τον νεαρό άνδρα που του μίλαγε. Ούτε τον πρόσεξε. Μια φωνή άκουγε, μια φωνή που τον ενοχλούσε όμως, δεν τον άφηνε σε ησυχία. Ο νεαρός ήταν λίγο πιο πέρα, πρέπει να τον παρακολουθούσε, δεν έφευγε...
 

Έσφιξε στην παλάμη του το ψυχρό σιδερένιο κάγγελο. Επρεπε να πιάνεται, το τσιμεντένιο πεζούλι ήταν στενό, δεν καθόταν καλά. Όρθιος δεν μπορούσε εύκολα, και τι να κάνει, να καβαλικέψει τα κάγκελα ; Ψηλά ήταν, δεν θα τα κατάφερνε... Και γιατί, τι θα κέρδιζε ; Μα πόση ώρα ήταν εδω ;

- "Έλα... πες μου αν θες να δούμε τα κουδούνια... αλλιώς... έτσι που κάθεσαι..."
 

- "Δεν είναι στα κουδούνια... Άσε με λίγο σου λέω ! Άσε με !!"

- "Ότι πεις... Για να μη πέσεις το λέω... Μην έχουμε τρεχάματα..."

Ούτε που τον άκουσε... Πάλι με το φρεσκοσιδερωμένο παντελόνι, το άσπρο πουκάμισο, το τσιγάρο στο χέρι... την έβλεπε που ερχόταν και η καρδιά του βρόνταγε. Τον πλησίασε, χαμογελούσε... και τα λουλούδια γύρω του άνθισαν...

-"Τι κάνει ο μπάρμπας, καθισμένος στο πεζούλι και πιασμένος από τα κάγκελα ;"

- "Ξέρω εγώ ; Τον πήρα από τον σταθμό πριν μισή ώρα, τον έφερα εδώ, όπως μου είπε. Μου είπε να μη φύγω, να τον περιμένω, να τον πάω πάλι στο σταθμό όταν μου πει"

-"Και ήρθε έτσι, κάθισε και κοιτά μέσα ; περιμένει κανένα λες ;"

-"Που να ξέρω... του είπα να δούμε τα κουδούνια, σημασία δε μου δίνει... Και τον προσέχω... μεγάλος άνθρωπος είναι, μη μου πάθει κάτι και φάω την βάρδια μου σε νοσοκομεία και αστυνομίες... Αλλά σημασία δεν μου δίνει... Κάθεται εκεί που τον βλέπεις και κοιτά μέσα. Τίποτε άλλο δε κάνει"

-"Λες να μην είναι καλά ;"

-"Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά... Ούτε που με ακούει, ούτε που με βλέπει. Λες και έχει παθει σοκ ή ζει κάποιο όνειρο... "

-"Καλά ξεμπερδέματα, τι να σου πω... Έφυγα..."

-"Γεια χαρά. ...Έλα κύριε... τι θα γίνει εδώ θα τη βγάλουμε ; Εσύ πληρώνεις, δε λέω, αλλά μη μου πάθεις και τίποτα"

Πέταξε το τσιγάρο νευρικά, αφου βεβαιώθηκε πως εκείνη το είδε. Την αγκάλιασε και την φίλησε... 
Την ξάφνιασε, την ένοιωσε να τσιτώνεται αλλά μετά χαλάρωσε και αφέθηκε. Γλυκά τα χείλη της, πετροκέρασα. Η ίδια μύριζε γιασεμί.

Το πρώτο τους φιλί, ήταν μισοσκόταδο, δεν τον ένοιαζε. Τους κάλυπταν και δύο μεγάλα δέντρα, τους μισόκρυβαν από τον δρόμο. Μα δεν τον ένοιαζε κι αν τον έβλεπαν. Ήταν το κορίτσι του, κι ας τολμούσε κανείς να πει κάτι !

Χίμηξε ο χρόνος μέσα του κι άφησε αυτές τις θύμησες αποκαϊδια. Μαζί στο λεωφορείο για την μεγάλη πόλη μετά το γάμο τους, οι δυσκολίες, η ζεστή τους γωνιά, τα δύο τους παιδιά να τρεχοβολούν και να χαλούν τον κόσμο. Οι μεγάλες δυσκολίες που τις πέταγαν έξω με την αγάπη τους. Τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, μηχανικός στα καράβια ο μεγάλος τους γιός, κόντευε πια να αφήσει τη θάλασσα αλλά δεν το ήθελε, δάσκαλος σε δημοτικό ο μικρότερος, τώρα πια διευθυντής. Μια καλοχτισμένη οικογένεια με γερα θεμέλια, καλοστεριωμένα.

Κι ο χρόνος προχώρησε... και τα χρόνια πίσω τους μπάλλα σιδερένια στο πόδι που τους βάρυνε το βήμα. Κι η μπάλα μεγάλωνε και το βήμα όλο και πιο δύσκολο, όλο και πιο μικρό.

Ντελικάτη ήταν πάντα. Και στην υγεία της τα ίδια. Εφυγε πρώτη πριν πέντε μέρες. Μετά την κηδεία το σπίτι δεν τον χώραγε. Τα παιδιά του επέμεναν να μείνει μαζί τους, δεν το ήθελε. Το μυαλό του χάνονταν σε ομίχλες που κρατούσαν άλλοτε λίγο κι άλλοτε περισσότερο. Αλλά είχε μια δουλειά να κάνει, έπρεπε να την κάνει... Εκεί που την πρωτοφίλησε... Στη μικρή πόλη που γεννήθηκαν, Γ. Θαλάσση 25.

"Ε κύριος ! Εσύ κλαίς ! Έλα τώρα.... τι έγινε ;"

Το χέρι στο μπράτσο του επίμονο, τον βοήθησε να σταθεί πάλι στα πόδια του. Οι ομίχλες είχαν μισοδιαλυθεί, δεν του άρεσε αυτό. Αλλά τι άλλο να έκανε εδώ ; Όλα αποκαϊδια...

Άφησε τον ταξιτζή να τον οδηγήσει στο ταξί... Ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω του. Ήταν θυμωμένος με το θάνατο που του πήρε ότι πιο πολύτιμο στη ζωή του. Ήταν θυμωμένος με το τέρας που έφαγε το ξυλόκτιστο σπίτι. Ήταν θυμωμένος με τη ζωή που τον έσπρωξε σε αυτό το μονοπάτι. Δεν ήξερε την συνέχεια, δεν τον ένοιαζε...

- "Λοιπον στο σταθμό πάλι έτσι ; Έχεις εισιτήριο ;"

Κάποιος μίλαγε, ούτε που άκουγε...

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑ



Αισθηματικο-ερωτική ιστοριούλα στο ανετο-ευχάριστο, μη μας πιασει και από εδώ νταλκάς. Αρκετούς έχουμε ! Α ναι, παίζουν δύο άνδρες, γυνή μία (κατά το άσμα) και μία μπάλα... 

Χρόνια δύο ο Γιάννης Χρυσάφης και ο Νίκος Πλατίνας στη Ασπίδα Χαλανδρίου. Επιθετικό χαφ ο Γιάννης, μοίραζε πάσες έτοιμες για γκολ, οταν δεν τα έβαζε ο 'ιδιος. καθαρόαιμος επιθετικός ο Νικος, με δυό πόδια φαρμάκι, τρόμος για τους αντίπαλους τερματοφύλακες. Τριπλαδόροι και οι δυό τους, γρήγοροι, όταν έπαιζαν και οι δυό και είχαν τα κέφια τους οργίαζαν. Στην Εθνική Ελλάδος τα ίδια, αν βαζαμε 10 γκολ σε ένα παγκόσμιο ή σε ένα ευρωπαϊκο κύπελλο, τα μισά και πάνω ήταν από αυτούς τους δυο. 

Ο κοσμος τους λάτρευε. Τα "Μέταλλα" τους φώναζε, από τα επίθετα τους. Όταν έπαιρνε την μπάλα ο Χρυσάφης, έφευγε βολίδα ο Πλατίνας μπροστά, ήξερε που να την περιμένει. Και ένα γήπεδο σειόταν από την κραυγή "Μέταλλα" ! Μέταλλα !" Και άν αρχιζαν τα κόλπα οι δυό τους και κατέληγε η μπάλα στο πλεχτό της αντίπαλης ομάδας,  αποθεωση. Στα χέρια τούς κουβάλαγαν.

Το καλύτερο... και από εκεί αρχίζει το στορυ να έχει ενδιαφέρον, κολητάρια οι δυό τους. Είχαν μάλιστα τάξει ότι όποιος παντρευτεί πρωτος θα τον στεφάνωνε ο άλλος. Και αργότερα θα διπλοκουμπάρευαν με βαφτίσια. Ξεκαθαρισμένα αυτά.

Εβγαιναν παρέα με τις εκάστοτε γκόμενες, έβγαιναν και αντροπαρέα για καμιά μπύρα. Κι αν ο ένας από τους δυό ήθελε "αλλοθι" για καμία πονηρη φάση, περα από την εκάστοτε δικιά του, ο άλλος έβαζε πλάτη. "Μαζί είμαστε κορίτσι μου, μη το συζητάς. Ναι... μπύρα και μπιλιάρδο όλο το βράδυ". Του ποδόγυρου και οι δυό, φανατικοί στο σπορ... ομορφάντρες, διάσημοι, με φράγκα.... ευκαιρίες δεν τους έλειπαν... Τρυγούσαν από πολλά αμπέλια...

Πως το λέει το ρητόν το σοφόν ; Όλα τα πράγματα έχουν κάποτε ένα τέλος. Το τέλος στην περίπτωση τους λεγόταν Μαίρη. Μαίρη Διονυσίου, αοιδός το επάγγελμα. Ετσι δήλωνε. Η φωνή της ; Δύο μέτρα πόδια που με το ζόρι τα κάλυπτε μία μπλούζα κολλητή που το έπαιζε φόρεμα. Το ρεπερτόριο της ; Τυρέμποροι, ζωέμποροι, παντόε είδους έμποροι εις τας Ελληνικάς επαρχίας, όπου και εξεκίνησε ως μπουλούκι. Μετά την ηράσθη σφόδρα ένας καναλάρχης και αποφάσισε να την κάνει ντίβα σην Αθήνα. Εφαγε καλά ο καναλάρχης, δε λέμε, έφαγε και ο γραμματέας του, κάποιοι κουτσομπόληδες λένε πως έφαγε και η αδελφή του που έλυνε και έδενε τις βάρκες στο κανάλι. Μανία με τις βάρκες οι αδελφή, ξανθές, μελαχρινές, τις αρμένιζε όλες... οπότε... μάλλον σωστός ο κουτσομπόλης. Συμβαίνει καμία φορά και αυτό... 

Εγινε όνομα το Μαράκι, το έκανε Μάρια, επί το εξωτικότερον. Άφησε το κανάλι, άφησε τους μικρούς σπόνσορες, μεγαλοπιάστηκε. Από κανάλι πιάστηκε πάλι, την τραβούσε το καναλάτο, αλλά μεγαλύτερο. Χωρίς γραμματέα και αδελφή αυτή τη φορά. Τα έδινε όλα στον μεγάλο. Στον ένα που την απογείωσε καλλιτεχνικά (πληρώνοντας τα μαλλιοκέρατα του, συμβαίνουν αυτά). Μέχρι και σε δημοφιλές σήριαλ του σταθμού εμφανίστηκε. Γκεστ σταρ η Μάρια μας περικαλώ. 

Και πήγαν μετα από μία νίκη της ομάδος τους τα μέταλλα στην Μάρια για να γλεντήσουν. Με παρέα τις δικές τους, τίποτα το σοβαρό, και άλλους της ομάδας. Και η Μάρια τους πήρε χαμπάρι. Η Μάρια με την μακριά μπλούζα και τις δωδεκάποντες. Η Μάρια με τις διχτυωτές κάλτσες και το αβυσσαλέο ντεκολτέ εμπρός με χωρίς σουτιέν από μέσα.... Η Μάρια με το κοψιμο στη μία μεριά να φτάνει μπούτι ψηλά και το φόρεμα μπλούζα με σκίσιμο στην πλάτη που τέλειωνε εκεί που αρχιζαν τα "κάτω βουνά". Η Μάρια που ερχόταν στο τραπέζι τους και δώς του να αφιερώνει τραγούδια στα μέταλλα, αγκαλιάζοντας μια τον ένα και μια τον άλλο. Ενα χαρτάκι με κινητο στον ένα, ένα ίδιο και απαράλλαχτο στον άλλο. με μήνυμα που επιδέχονταν δύο ερμηνείες, "Θέλω να με πάρεις ". 

Τι είπατε ; Μία η ερμηνεία ; Συμφωνώ !! 

Και το δράμα άρχισε... 

Μαζί κυνήγαγαν τα μέταλλα πολλές φορές. Δεν εννοώ μόνο τη μπάλλα. Καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο, ήξεραν πότε να κάνει ο ένας πίσω, να αφήσει πεδίο ελεύθερο, να αποσυρθεί από τη σκηνή, να αφήσει τον άλλο στο άνετο να κάνει παιχνίδι. Και ποτέ δεν ειχαν προβλημα.

Μέχρι τώρα... Την ήθελαν και οι δυό την Μάρια, την ήθελαν πολύ... Πρώτη φορά απέφυγαν να κοιτάξει ο ένας τον άλλο στα μάτια, να πέσει συνεννόηση. Καθένας για πάρτη του φρόντιζε. Και τα χαμόγελα της Μάριας που ένοιωσε το ενδιαφέρον και των δυό πλάτυναν και μοίρασαν ελπίδες κα υποσχέσεις... Άρχισε με μία σταγόνα η σκουριά, ναι σε τέτοιες συνθήκες και τα πολύτιμα μέταλλα αρχίζουν να σκουριάζουν. Άλλα λέει η Χημεία αλλά η ζωή ξέρει καλύτερα. ... Ούτε που το κατάλαβαν εκείνη την ώρα, φουντωμένο το σώμα από τα χαχανητά, τις ματιές και τα κουνήματα της Μάριας, θολωμένο το μυαλό από το αλκοόλ και όχι μόνο, κοιμόταν η ψυχή... Μπαλαδόροι τα μέταλλα, αλλά τώρα η Μάρια τους έπαιζε μονότερμα. 

Κάποια στιγμή έγινε διάλειμμα. Και ο Χρυσάφης πετάχτηκε να πάει λέει τουαλέτα. Δεν το έφαγε ο Πλατίνας, σηκώθηκε να πάει κι αυτός. Οπότε ανόρεχτα στην τουαλετα κατάληξαν. Σχεδόν αγνόησαν ο ενας τον άλλο. Μετά ο Πλατίνας είπε ότι πάει να πάρει κάτι από το αμάξι του. Και ο Χρυσάφης ξανάφυγε για την τουαλέτα, ξέχασε λέει το κινητό του όπως πλενόταν. Και η Μάρια ενθουσιασμένη δέχτηκε δύο τηλεφωνήματα με διαφορά μισού λεπτού. Πρώτα έκλεισε ραντεβού με τον Χρυσάφη για την άλλη μέρα το πρωϊ μετά την προπόνηση τους. Με τον Πλατίνα έκλεισε για το αυρανή μέρα πάλι, το βράδυ. Για μετά το γλέντι είχαν ζητήσει και οι δυό, αλλά δεν μπορούσε η Μάρια, θα ερχόταν σε λίγο ο μεγαλοκαναλαρχης και θα έφευγαν μαζί. 
Γέλαγε η Μάρια όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κέρδιζε 2-0.... 

Την άλλη μέρα τα μέταλλα δεν αντάλλαξαν πολλές κουβέντες. Έκαναν προπόνηση, έπαιξαν καλά, πήραν τα μπράβο του Προπονητη που ετοίμαζε την ομάδα για το μεγαλο ντέρμπυ της επόμενης Κυριακής με την Σπίθα Βριλλησίων. Ο νικητής θα έφευγε από το γήπεδο με το Κύπελλο Ελλάδος. Και με πολλά λεφτά.... Τους τα είχαν τάξει, και στις δύο ομάδες, τα μεγάλα αφεντικά. 

Μετά τη προπόνηση ο Χρυσάφης έκανε ένα ντουζ και εξαφανίστηκε. Ρώτησε ο Πλατινας το φιλαράκι του για που το έβαλε τρεχάτος και κεινος είπε πως ειχε να πάει να ρυθμίσει κατι εφοριακά με το λογιστή του. Δεν κανόνισαν ούτε για το απόγευμα, όταν το ζήτησε ο Χρυσάφης, είπε είχε ο Πλατίνας αυτή την φορά. Ειχε δουλειά, να παει να δει κάτι φιλαράκια που ήρθαν από το χωριό του. Θα τα έλεγαν στην αυριανή προπόνηση. 

Μιση ώρα αργότερα ο Χρυσάφης συάντησε την Μάρια σε ένα καφέ στην Παραλιακή, μακρια από τα στέκια τους. Σε μία ώρα έβγαζε το πρώτο γκολ στη Μάρια, στο απέναντι ξενοδοχείο. Και ακολούθησαν κι άλλα. Τον στράγγιξε η Μάρια, τα είδε όλα ο Χρυσάφης κι ας θεωρούσε τον εαυτό του έμπειρο και καλό παίχτη και σε αυτό το σπορ. Τρικλίζοντας γύρισε σπίτι του και έπεσε ξερός για ύπνο. 

Το απόγευμα ήταν η σειρά του άλλου μέταλλου να οργιάσει. Βρέθηκαν με τη Μάρια αργά το απόγευμα, μια ανάπαυση την ήθελε κι εκείνη, πήγαν να φάνε ψάρι στο Σουνιο. Έφαγαν, ήπιαν, ο Πλατίνας έβραζε, η Μάρια τον έπαιζε καθυστέρηση. Τελικα πήγαν στην γκαρσονιέρα του στη Σαρωνίδα. Άλλο ματς εκει, με εναλλασσόμενε φάσεις. Την βόγγηξε τη Μάρια ο Πλατίνας, όλο το βράδυ την βόγγαγε. Αλλα κι εκείνη... τον σπαρτάρησε. Και το μεδούλι που λένε... 

Ξημερώματα έφυγε η Μάρια από τη γκαρσονιερα του Πλατίνα. Πτώμα. Δύο ματς την ίδια μέρα, και τέτοια ματς μάλιστα... Ειχε και τις αντοχές της. Έπεσε ξερή για ύπνο. Έπαιρνε ο μεγαλοκαναλάρχης, έπαιρνε ο Χρυσάφης που δεν του μυριζε καλά το εξαφανιζολ της. Τίποτις. Τηλέφωνο κλειστόν....
Και εγένετο η προπόνηση την επόμενη μέρα. 

Βαρύς ο Χρυσάφης, όχι από το ξεφάντωμα του προηγούμενου πρωινού, αλλά τον έτρωγε που είχε εξαφανιστει η Μάρια. Μπας και δεν γουστάρισε την όλη φάση και τον έστειλε στα άπλυτα ; Άλλα έδειχνε αλλα με τι γυναικες ποτέ δεν ξέρεις....

Σερνόταν ο Πλατίνας. Μέχρι και η μπάλλα τον έβλεπε έτσι αξιολύπητο και έστριβε μόνη της να πάει αλλού ! Το έριξε πως είχε ένα πονόδοντο και δεν κοιμήθηκε. Αλλα το μάτι του Χρυσάφη είχε γυαλίσει. Δεν είπε τίποτα, αλλά πολλές οι συμπτώσεις... 


Εφυγαν χώρια οι δυό φίλοι. Ο προπονητής το πρόσεξε και σφίχτηκε. Χρόνια στο κουρμπέτι, δεν του άρεσαν αυτά τα σημάδια. "Κάτι έχουν αυτοί οι δυο" είπε στον βοηθό του. ¨Ελπίζω να στρώσουν και να μην τα μαμήσουν όλα την Κυριακή. Τώρα βρήκαν ; Τελικό Κυπέλλου παίζουμε !"

Πήραν τα μέταλλα την Μάρια. Την βρήκαν. Και στους δυό είπε την ίδια δικαιολογία. Τους επιθυμησε ήδη αλλά δεν μπορούσε σήμερα. Είχε γυρίσματα για το καινούργιο της βίντεο κλιπ. Θα της έπαιρνε ώρες. Θα τα έλεγαν αύριο. Αν δεν τύχαινε κάτι.... "ανθρωποι ειμαστε"... Γυρίσματα ειχε, αλλά δοκιμαστικά, όχι τα κανονικά. Λίγο θα της έπαιρναν. Άσσοι τα μέταλλα στη μπάλλα. Άσσος η Μάρια στο σιγοψήσιμο... 

Πήρε ο Χρυσάφης τον Πλατίνα. πιο πολύ για να δει τα σχέδια του. Μπας και δεν μπορούσε κι εκείνος το απόγευμα. Ανακουφίστηκε που ο φίλος του μπορούσε. Οχι εντελώς, ακόμα κι αν η Μάρια έλεγα αλήθεια, κάτι έπαιζε, το ένοιωθε.

Βρηκε μια δικαιολογία το απόγευμα και τον πήρε κι ο Πλατίνας. Είχε και εκείνος τις αμφιβολίες του. Μίλησαν λίγο, έκαναν τους ανετους, σαν να μη τρέχει τίποτα. Δεν ήταν. Βρήκαν μία δκαιολογια για να μη βγουν το βράδυ. δεν γούσταραν. Αμα ραγίσει το γυαλί.... φαντασθείτε το μέταλλο... 


Την άλλη μέρα η τελευταία προπόνηση πριν τον μεγάλο τελικό. Τα μέταλλα όλο νεύρα, σαν κοκόρια πριν την μάχη. Ναι, τα αγόρια μας είχαν καψουρευτεί τη Μάρια. Δεν το περίμεναν, έτυχε. Τους άφησε να την γλεντήσουν μια φορά και αυτό θέριεψε την πείνα τους, ήθελαν και άλλο. Όχι λίγο ακομα, όχι συμπλήρωμα. Πλήρη μερίδα. Σαν την αλησμόνητη για αυτούς πρώτη φορά.... 

Το κυριότερο, δεν σήκωναν πουστιές. Και το να βάζει ο κολλητός τους μία γκομενα πάνω από τη φιλία τους το θεωρούσαν μεγάλη πουστιά. Την γούσταρε ο δικός τους ? ας ερχόταν να μιλήσει, να ξηγηθούν. Όχι πουτανιες !! Το ότι και αυτοί το ίδιο ακριβώς έκαναν ούτε που το σκέφτονταν... 

Άστραψε ο Χρυσάφης όταν πήρε ένα μύνημα στο κινητό "μωράκι μου, δεν μπορω να σου μιλήσω. Ο "μεγάλος" είναι μαζι μου. Και με κυνηγά κι ο φίλος σου ο Νίκος να βγούμε... Αφόρητος έχει γίνει, του λέω πως δεν ενδιαφέρομαι, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει. Μη του πεις όμως τίποτα, θα καθαρισω εγώ. Σε θέλω πολύ !!" 

Βλαστήμησε ο Πλατίνας όταν πήρε ένα παρόμοιο... ""αρκουδάκι μου, δεν μπορω να σου μιλήσω. Ο "μεγάλος" είναι μαζι μου. Και με κυνηγά κι ο φίλος σου ο Γιάννης να βγούμε... Αφόρητος έχει γίνει, του λέω πως δεν ενδιαφέρομαι, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει. Μη του πεις όμως τίποτα, θα καθαρισω εγώ. Σε θέλω πολύ !!" 

Σφίξανε τα χείλια και οι δυό, αλλά δεν είπαν τίποτα μπροστά στους αλλους. Θα ξηγιόντουσαν μόνοι τους αργότερα. 

Ο προπονητής χώρισε τους παίκτες του σε δύο ομάδες, να παίξουν μεταξύ τους. Έβαλε τον Χρυσάφη και τον Πλατίνα από την ίδια μεριά. Περίμενε να δει τα μέταλλα σε δράση. Και είδε να μοιράζουν μπαλλιές ο καθένας τους σ όλους εκτός από τον άλλο ! Ακόμα κι αν η μπαλιά που θα έδιναν θα κατέληγε σχεδόν σίγουρα σε γκολ. 

Σειρά του προπονητή να σφίξει τα χείλια του. Να πάρουν το κύπελλο την Κυριακή χωρίς τα μέταλλα σε συνεργασία δεν γινόταν. Ακόμα κι αν δεν έβαζαν γκολ οι ίδιοι, η αντίπαλη ομάδα τους έτρεμε, έπεφταν όλοι πάνω τους να τους σταματήσουν πριν κάνουν τη ζημιά.... και την έκαναν οι υπόλοιποι παίκτες που έμεναν αφύλαχτοι... Χώρια που σε φόρμα τα δύο μέταλλα πολύ δύσκολα σταματιόνταν, ζωγράφιζαν αγίους στο γηπεδο... 

Τώρα όμως το μυαλό του Χρυσάφη και του Πλατίνα ήταν πως θα ζωγραφίσουν διαβόλους στο κορμί της Μάριας. Δεν το ήξερε ο προπονητης αλλά ένοιωθε πως κάτι τους χώριζε. Τέλειωσε την προπόνηση, έδωσε τις οδηγίες του και τους φώναξε. 

'Πέστε μου αντρίκια, τρέχει κάτι ;" ρώτησε. 

"Οχι" είπε με το μάτια κάτω ο Πλατίνας. "Τι να τρέχει ;"

"Όχι" είπε και ο Χρυσάφης κοιτάζοντας όχι τον προπονητή του ούτε τον κολλητό του αλλά το πούλμαν που τους περίμενε να τους πάει στο ξενοδοχείο όπου θα έμεναν μέχρι την ημέρα του αγώνα. "Όλα καλά". 

"Όχι μαλακίες σε μένα" αγρίεψε ο προπονητής. Δεν ξέρω τι έχετε και δεν με ενδιαφέρει. Αλλά αν αυτό που έχετε βγει και στο γήπεδο την Κυριακή, πάει το Κύπελλο. Ή παίζετε όπως ξέρω και καλύτερα ή θα με αναγκάσετε να σας βγάλω από την ομάδα. Και να βγω να πω μετά στον κόσμο που σας λατρεύει γιατί το έκανα. Κι αν με πάρει ο διάολος με πήρε. Δεν φτύσαμε αίμα να φτάσουμε στον τελικό για να τον χάσουμε από τις μαλακίες σας !!"

Κουβέντα ο Χρυσάφης. Παρακολουθούσε τις ρόδες του πούλμαν απέναντι και τους συμπαίκτες του που έμπαιναν μέσα. 

Μιλιά ο Πλατίνας. Αφοσιωμένος να παρακολουθεί ένα σκαθάρι που απομακρυνόταν από τα παπούτσια του. 

"Συνεννοηθήκαμε ;" φώναξε ο προπονητής. 

Και οι δυό κούνησαν αμήχανα τα κεφάλια τους σε κάτι που έμοιαζε με κατάφαση. Μετά όλοι αμίλητοι πήγαν στο πούλμαν. Για πρώτη φορά τα μέταλλα δεν κάθισαν παρέα... 

Στο ξενοδοχείο έλεγαν μόνο τα απαραίτητα. Στον κόσμο τους ο κάθε ένας. Ενα κόσμο γεμάτο Μάρια. Την έπαιρναν τηλέφωνο, της έστελναν μυνήματα. Απάντησε και στους δυό ότι είναι με τον μεγαλοκαναλάρχη για το ΣαββατοΚύριακο και δύσκολα θα επικοινωνούσε μαζί τους. Τους έταζε ότι θα τον παράταγε. Και στην ερώτηση που έκαναν και οι δυό αν "ο άλλος" εξακολουθεί να ενοχλεί, απαντούσε και στους δυό με το "αστα τώρα αυτά... έχετε κι αγώνα.... μη σε ανάβω τώρα με το τι παίζει με τον δικό σου..."

Δεν τους άναβε απλώς η Μάρια... τους έκαιγε ! Σε σιγανη φωτιά.... Η φιλία τους ήταν ανάμεσα στα πρώτα αποκαϊδια... Αλλά έκαναν υπομονή και οι δύο να ξηγηθούν μετά το ματς.
Και ήρθε η ώρα του ματς.... Κατάμεστο το γήπεδο... Σε απέναντι κερκίδες οι οπαδοί με τις χρωματιστές σημαίες και τα παρόμοια κασκώλ ούρλιαζαν. Τα ΜΑΤ ανάμεσα τους. Δεν ήταν να τους αφήνεις κοντά, στο παρελθον είχαν θρηνήσει και θύματα...

Αμφίρροπο παιχνίδι. Η αντίπαλος τους δυνατή ομάδα, με παιχταράδες και φίρμες. Και με την ίδια όρεξη να νικήσουν. Για το κύπελλο, για τους φιλάθλους τους για τα πολλά λεφτά που θα συνόδευαν τη νίκη. Όχι με αυτή τη σειρά που τα γράφω πάντα... 

Τέλειωσε το πρώτο ημίχρονο, στο 0-0. Φάσεις είχαν γίνει λίγες, ευκαιρίες μοιρασμένες και όχι μεγάλες. Έπαιζαν όλοι αγχωμένα και επιφυλακτικά. Τα μέταλλα καλά φυλαγμένα, δεν τους είχε καθίσει η ευκαιρία. Και μεταξύ μας, δεν έκαναν και κανένα μεγάλο παιχνίδι, μέτρια έπαιζαν. 

Τσακάλι ο προπονητής της άλλης ομάδας, όταν είδε ότι τα μέταλλα δεν είναι ιδιαίτερα φορμαρισμένα έδωσε εντολές να μη πέφτουν οι παίχτες του μπουλούκι πάνω τους αλλά να φυλάνε και τους υπόλοιπους. 

Στο ημίχρονο οι προπονητές έδωσαν πάλι οδηγίες, έκαναν μία δύο αλλαγές να δέσουν την ομάδα τους καλύτερα. "Βάλτε τα δυνατά σας ρε !" μούγκρισε ο προπονητής στα μέταλλα. "Τι παίζετε σαν κότες ;" 

Ξεκίνησε πάλι ο αγώνας, και σε λίγο έγινε η φάση. Μια ψηλοκρεμαστή μπαλιά κατέληξε σε ένα παίχτη της άλλης ομάδας. Είχε ένα απρόσμενο φάλτσο, του ξέφυγε, μπουρδουκλώθηκε και κατέληξε στον Χρυσάφη. Χύθηκε μπροστά ο Γιάννης, πέρασε ένα αντιπαλο μετά ένα άλλο. Όρθιοι οι οπαδοί στις εξέδρες ούρλιαζαν "μέταλλα" "μέταλλα". Κοίταξε ο Γιάννης γύρω του, ο Πλατίνας έφευγε βολίδα προς το αντίπαλο τέρμα και εκείνη την ώρα ήταν αφύλαχτος. Από τις ευκαιρίες που είχαν καταλήξει σε γκολ από τους δυό τους πολλές φορές στο παρελθον... 

Όμως ο Χρυσάφης δεν έδωσε την μπαλλίά ακριβείας που περίμενε ο Πλατίνας. Και πως να τη δώσει... δεν έβλεπε τόν συμπαιχτη του έτοιμο να βάλει γκολ αν του πέταγε την μπάλα, δεν έβλεπε τον μέχρι τότε κολλητό του... το καθήκι που παρενοχλούσε την Μάρια ΤΟΥ έβλεπε... Θα το έβαζε αυτός και θα γινόταν ήρωας. Για την ομάδα του, για τον κόσμο τους που θα τον αποθέωνε, για τη Μάρια του. Συνέχισε λοιπόν την κούρσα του προς το αντίπαλο τέρμα, πέρασε έναν αντίπαλο ακόμα, τον έκοψε όμως μετά ένας αντίπαλος αμυντικός ο οποίος και έδιωξε την μπάλα μακριά. Ή μάλλον προσπάθησε. Δεν υπολόγισε καλά και με την πίεση του Πλατίνα που είχε τρέξει στην φάση, έχασε την μπάλλα. 

Μπήκε ο Πλατίνας με την μπάλα στην περιοχή του αντίπαλου τερματοφύλακα, έπεσαν όλοι πάνω του. Ακόμα και αυτός που φύλαγε τον Χρυσάφη. Μια μπαλιά από το ένα μέταλλο στο άλλο και το γκολ θα έμπαινε, δεν τα έχανε ο Χρυσάφης αυτά.... Ο Πλατίνας όμως ήθελε να τα κάνει όλα μόνος του. Ο Χρυσάφης τον είχε αγνοήσει πριν, έχασαν σίγουρο γκολ εξαιτίας του κωλόπαιδου, έκανε ο αλήτης τα δικά του για να βάλει εκείνος το γκολ, να φανεί καλύτερος, να σκοράρει και στην Μάρια ΤΟΥ. Σιγά μη του έδινε τη μπάλα, θα το έβαζε αυτος, η αποθέωση δική του, η Μάρια δική του, όλα δικά του. Επιχείρησε να σουτάρει, αλλά όπως έπεσαν όλοι οι αντίπαλοι πάνω του έχασε την μπάλλα. Χάθηκε και η ευκαρία... 

Δύο ευκαιρίες σε ένα λεπτό. Πρώτα από τον Χρυσάφη που δεν έδωσε πάσσα για σχεδόν σίγουρο γκολ στον Πλατίνα, μετά από τον Πλατίνα που δεν έδωσε πάσσα για σίγουρο γκολ στον Χρυσάφη που ήταν μόνος του με τον αντίπαλο τερματοφύλακα.... Άμα σκουριάζουν τα πολύτιμα μέταλλα...

Υπάρχει ένα ρητό στο ποδόσφαιρο... "Η μπάλλα δεν συγχωρεί". Αν χάσεις την ευκαιρία σε ένα τέτοιο αγώνα είσαι άξιος της τύχης σου. Και αν χάσεις δυό ευκαιρίες την μία πίσω από την άλλη.... ε πάς γυρεύοντας... 

Ήρθε η ευκαιρία και για την αντίπαλη ομάδα. Σούταρε ένας επιθετικός και ο αμυντικός της ομάδας των μετάλλων βλέποντας τον τερμάτοφύλακα του στην άλλη γωνία, έκοψε την μπαλιά με το χέρι. Καθαρό πέναλτυ που το σφύριξε αμέσως ο διαιτητής. Και μπορει ο Δημήτρης Γιαννιάς της αντίπαλης μάδας να μην ήταν μέταλλο, αλλά τέτοια γκολ δεν τα έχανε.... 

Αλλη μεγάλη φάση δεν έγινε. Σκυφτοι οι συμπαίχτες των μετάλλων μετά την λήξη του αγώνα κατευθύνθηκαν προς τα αποδυτήρια. Μαζί τους και ο Πλατίνας με τον Χρυσάφη, χωρίς να αλλάζουν ούτε βλέμμα. 

Πανηγύρι στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας. Αποθέωση των παικτών τους. Γύρος του θριάμβου και το κύπελλο στα χέρια τους. Και δηλώσεις... "Τι να πω ;" είπε στον δημοσιογράφο από το μεγάλο κανάλι, η αοιδός Μάρια Διονυσίου. . Με κασκωλάκι της αντιπάλου ομάδας περικαλώ... "Νίκησε ο καλύτερος, με το σπαθί του !" Δίπλα της ο μεγαλοκαναλάρχης έλαμπε. Που είχε δίπλα του τη Μάρια, σκορδοκαίλα του για το ματς και το αποτέλεσμα. Τον είχε κουβαλήσει στο γήπεδο, επέμενε η αοιδός, δεν ήθελε να της χαλάσει το χατήρι. Παραδίπλα ο μεγαλοπαράγοντας της νικήτριας ομάδας, άλλαζε με την Μάρια ματιές, και της έκλεινε το μάτι... Το βράδυ δικό τους... 

Στα αποδυτήρια ων χαμένων βαρειά η ατμόσφαιρα. Πήγε να φωνάξει ο Προπονητής, δεν πρόλαβε. Επρεπε να χωρισει τα μέταλλα που ειχαν αρπαχτει με βρισιές. Οι πρώτες μπουνιες είχαν ήδη πέσει. Δεν είχε τελειώσει μόνο το ματς. Η φιλία τους πήγε πακέτο με το αποτέλεσμα... Άπατη...

Πως το είπε η Μάρια ; "Νίκησε ο καλύτερος, με το σπαθί του". ΜΟΝΟ ?

ΤΕΛΟΣ

Σημείωση.... Τα ονόματα φανταστικά... τα πρόσωπα ανύπαρκτα. Τα συγκεκριμένα... Τέτοια και χειρότερα έχουν γίνει με κάποιες παραλλαγές και θα ξαναγίνουν. Λόγωτων γυναικών αναγνωστριών που δεν γνωρίζουν από ποδόσφαιρο, προσπάθησα να τραβηχτώ από τις ποδοσφαιρικές περιγραφές όσο γινόταν. Ευχαριστώ που με διαβάσατε.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

ΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΧΡΟΝΟΣ


Αν και δεν ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο. Εγώ το εύχομαι πάντως, για τη συνέχεια...
Να θυμηθούμε, από τις τελευταίες μέρες του 14 και τις πρώτες του 15. 

1) Νorth Atrantic : Ένα ναυτικό δράμα που ξεκίνησε όπως λένε όταν μερικοί φουκαράδες προσπάθησαν να βάλουν φωτιά να ζεσταθούν στα αμπάρια του οχηματαγωγού. Κορυφώθηκε με ένα ρεσιταλ ασυνενοησίας μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών υπεθύνων (το "υπευθύνων" αλατίστε το με πολλά, πολλά εισαγωγικά). Μία φάτσα, μία ράτσα που λένε. Μα τόσο ίδιοι πια ?

Και αρκετές κουτοπονηριές στο δρόμο. Ασφαλιστικά μέτρα, μυνήσεις, καμία όρεξη για ανάληψη ευθυνών ούτε από τη μία πλευρά του Ιονίου, ούτε από την άλλη. Καμία όρεξη να πουν πόσοι ΕΠΡΕΠΕ να ήταν στο πλοίο (και έμεσα πόσοι ήταν παραπάνω...). Πολλές οι ευθύνες, πολλά τα λεφτά... το να πετάνε το μπαλλάκι είναι πάντα ευκολότερο...

Μέσα στο δράμα των αδικοχαμένων ανθρώπων, είμαστε τυχεροί που δεν είχαμε περισσότερα θύματα και δεν ακούσαμε τους αξιοθρήνητους να λένε πάλι εκείνο το εξοργιστικό πλέον κλισέ σε κάθε ανθρώπινη τραγωδία : "το μαχαίρι θα φθάσει μέχρι το κόκκαλο !" (ξύστης για φαγούρα είναι, ούτε την πέτσα δε βγάζει...) 


2) Υπόθεση Ξηρού : Ρε παιδιά... με αυτή τη βαμμένη (ή περούκα μαλλούρα θα περνούσε απαρατήρητος ; Εγώ έτσι θα τον πρόσεχα περισσότερο ! Έλεος ! Το έργο δεν τέλειωσε ακόμα, για να δούμε τι (θα μας αφήσουν) να δούμε. Διότι και η αστυνομία παίζει το παιχνίδι της (τι διαρρέει, τι κρύβει, τι αλλάζει για να εξυπηρετηθούν τα σχέδια της), και οι τρομοκράτες και τα ΜΜΕ φυσικά που βρήκαν θέμα πιασάρικο και το προβάλουν. Και τα κόμματα φυσικά (λείπει ο Μάρτης απ τη σαρακοστή ; και μάλιστα προεκλογικά
Πάντως ασχέτως σκοπιμοτήτων από όλες τις μεριές, φαίνεται ότι αποφεύχθηκε ένα μακελιό σε μία κρίσιμη προεκλογική περίοδο που δε θέλει πολύ για να ανάψουν οι φήμες, οι αλληλοκατηγορίες και (το κυριότερο) : τα αίματα.... . Σημασία στο "φαίνεται". Ελπίζω να μην παίζουν κάποιοι ολέθρια για την πατρίδα μας παιχνίδια εισαγόμενα εκ του εξωτερικού. Το εύχομαι. Θα δείξει. 


3) Κύπρος - Πετρέλαιο : Σε μία κρίσιμη στιγμή, οι καλοί μας γείτονες τραβουν το σχοινί. Θα το τραβήξουν και άλλο ; Ούτε αυτοί το ξέρουν ακόμα. , Το πλοίο τους το "Μπαρμπαρός" παίζει, πουλά εντυπώσεις, τίποτε άλλο δεν μπορεί να κάνει. Δεν είναι λίγο... μετρά αντιδράσεις, κατοχυρώνει κεκτημένα....
Και προβοκάρει φυσικά, παίζοντας με μας και τους Κύπριους. Περιμένοντας ίσως μία αντίδραση που θα ξεκινήσει θερμό επεισόδιο. Η κάνοντας να φανεί πως εμείς αντιδράσαμε. Θέλουν λίγη φασαρία οι γείτονες, αλλά δεν είναι κατάλληλο το κλίμα. Αν αλλάξει το κλίμα, αν π.χ. κάποιοι θέλουν να τραβήξουν σε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το αυτί, όπως στον Σημίτη με τα Ίμια... είναι έτοιμοι. Περιμένουν να ανάψει πράσινο. 


Για τα πιό σοβαρά, οι Τούρκοι έχουν παραγγείλει πλατφόρμα από το Αζερμπαϊζάν που αν πάει να αντλησει πετρέλαιο από αμφισβητούμενη (κατ αυτούς) περιοχή .... ή ξεβρακωνόμαστε (μα εντελώς όμως !) ή πλακωνόμαστε. Κατά το Μάρτη θα την έχουν, λένε τα ΜΜΕ, αν κατάλαβα καλά. Και θα είναι ένα σοβαρό μέσο πίεσης. Προς εμάς, προς τους Ευρωπαιο-Αμερικάνους... 


Και οι Ρώσσοι μας το γύρισαν ελαφρώς στο Κυπριακό μετά τις τελευταίες "αγάπες" Πούτιν-Ερντογάν. Μα που το έχω ξαναδει αυτό το έργο... Α ναι, 1700-1820, κάπου εκεί μέσα, στην Ελληνική ιστορία ... Δεν υπάρχει "δίκιο" και "άδικο" για τους μεγάλους, υπάρχουν συμφέροντα. 


4) Γαλλία - Σφαγή στο περιοδικό "Charlie Hepdo" που δημοσίευσε σατυρικά σκίτσα για το Ισλάμ. 12 νεκροί. :
Η τρομοκρατία των Τζιχαντιστών απλώνεται, προκαλώντας φρίκη. Και, ας μην αμφιβάλλουμε ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ : Καλές οι συμπαραστάσεις; και οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης. Ποιός όμως θα ξαναδημοσιεύσει τέτοια σκίτσα ; Ποιος θα ρισκάρει να κατακεραυνώσει το μίσος και τον τυφλό φανατισμό ; Φοβάμαι πως λίγοι, μακάρι να πέσω έξω.


Απορία : Αν κάποιο Δυτικό ή μη μέσο, δημοσίευε τέτοια σκίτσα εις βάρος των Χριστιανικών αξιών και της πίστης περισσότέρων ανθρώπων τι θα γινόταν ; Πάλι πορείες θα είχαμε και συγκεντρώσεις. Αλλά αρκετές θα ήταν (όχι όλες βέβαια) υπερ του να ανεχόμαστε το διαφορετικό, να δείχνουμε κατανόηση κ.λ.π. κ.λ.π. Μη με λέτε υπερβολικό, έχουν συμβεί, ΚΑΙ ΕΔΩ !!


Και μη με παρεξηγείτε.... ΝΑΙ στην κατανόηση και στην ανοχή στο διαφορετικό. Αλλά υπάρχουν όρια, δεν πρέπει να υπάρχουν ; Όχι σε φασιστικές κραυγές και σε προτροπές για ομοιομορφία. ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ. Γιατί φασισμός σημαίνει "επιβάλλω με τη βία την θέληση των λίγων στους πολλούς" (δες τε το στα λεξικά). Ο φασισμός είναι ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ δεν είναι μόνο ακροδεξιά πολιτική θεώρηση. Υπάρχει παντού. Αριστερά και δεξιά. Σε Χριστιανούς και αλλόθρησκους. Σε μερικούς με αστυνομικά περίστροφα και γκλομπς αλλά και σε αρκετούς με βόμβες και καλάσνικωφ.... 


5) ΣΥΡΙΖΑ : Θα τις πάρει τις εκλογές ή όχι ; Αν δεν τις πάρει, ίδια γεύση... και σε όσους αρέσει... Αν όμως του κάτσει και τις πάρει τι γίνεται ; Μάγος δεν είμαι, θα πω μερικές σκέψεις όμως.

5α) Μερικοί στις συνιστώσες του ΔΕΝ θα είναι και ιδιάιτερα ευτυχείς αν νικήσει. Προτιμούν τον ΣΥΡΙΖΑ του 3-5 % που δήλωνε - σε πολλά - κόντρα στο κατεστημένο. Να είναι πάντα απέναντι σε κάθε μορφη εξουσίας. Και δεν μιλώ μόνο για μπαχαλάκηδες πιτσιρικάδες που γουστάρουν να κατεβάζουν βιτρίνες και να παίζουν πόλεμο με τα ΜΑΤ. Μιλώ και για σοβαρούς, ιδεολόγους αναρχικούς.

5β) Αν νικήσει θα δεχθεί πιέσεις, από ντόπια και ξένα κέντρα του εξωτερικού. Ίσως ΚΑΙ σε εξωτερικά θέματα. Πρέπει να μείνει στο μαντρί. Θα του τραβήξουν το αυτί και το χαλί κάτω από τα πόδια αν πάει να το παρακάνει. Δεν κινδυνολογώ, εδώ στον Σημίτη έστησαν τα Ίμια. Εδώ στον Κωστάκη οργάνωσαν τα "Δεκεμβριανά" του 2008 και τις Πυρκαγιές του ίδιου χρόνου.

5γ) Επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ τα ξέρουν αυτά, προβλέπω "συστημικά" κουμπαριά με ντόπιες και εξωτερικές δυνάμεις σε μεγάλα θέματα. Αν το κάνει έξυπνα, ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ, αρκεί να προσέξει τις συμμαχίες - λυκοφιλίες του. Δεν τον παίρνει αλλιώς και το ξέρει. Ναρκοθετημένος ο δρόμος. Και με ελεύθερους σκοπευτές δεξιά κι αριστερά (του δρόμου... λέω...). 

Αναγκαστική μία φιλολαϊκή πολιτική στο εσωτερικό. Και αυτό αναγκαίο. Αρκεί να μη διαβεί τα σύνορα λαικίστικου-φιλολαϊκου. Λεπτή γραμμή τα χωρίζει. Να μη προκαλέσει τα μικροαστικά και μεσοαστικά (όσο υπάρχουν ακόμα) στρώματα με πολιτικές που θίγουν κατεστημένων αξίες σε αυτούς τους χώρους. Να φροντίσει το τι πράγματι θέλει ο λαός και όχι μία μικρή, αριστερή του συνιστώσα.


5δ) Ο καθένας μας ας τοποθετηθεί όπως θέλει στις κάλπες. Είτε ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ είτε όχι, ένα πρέπει όμως να μας ενώνει : ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ !!! 

Να είμαστε καλά ! Και ψυχραιμία, έχουμε να δούμε πολλά !!

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

H ΒΟΛΤΑ (δεύτερο μέρος)

(περίληψη προηγουμένου : πάω βόλτα στη Βούλα. Πίνω καφέ σε ένα καφενεδάκι. Έρχεται ένας πανήψηλος τύπος που τον λένε Ίσκιο με ένα μεγαλώσωμο άσπρο σκύλο, τον Βόλτα. Μου ζητάνε να πάμε βόλτα. Τους ακολουθώ)

Aρχίσαμε να περπατάμε. Εγώ στη μέση, ο Βόλτας από τη μια μεριά και ο Ίσκιος από την άλλη. Δυό φίλοι που έβγαζαν βόλτα τον σκύλο τους, κανείς δεν μας έδινε σημασία.
Στο επόμενο τετράγωνο ανταμώσαμε μία κυρία που ερχόταν προς εμάς κρατώντας από το λουρί ένα μεγαλόσωμο μαύρο σκύλο.
«Ωχ !» σκέφθηκα «έχει γούστο να αρπαχτούν τώρα» . Αυτή η συνήθεια των σκύλων να τρέχουν ο ένας στον άλλον με φιλικές ή επιθετικές διαθέσεις πάντα με ενοχλούσε, από τότε που είχα δικά μου σκυλιά. Δεν ήξερα πως να αντιδράσω.
Κι όμως η κυρία πέρασε ήσυχα δίπλα μας, το ίδιο και ο σκύλος της χωρίς να μας δώσουν σημασία. Ούτε ο Βόλτας έδωσε καμιά σημασία, δεν γύρισε καν το κεφάλι του.
«Ήρεμος είναι ο σκύλος σου» είπα στον Ίσκιο.
Δεν απάντησε. Ούτε καν γύρισε να με κοιτάξει.
«Ωραία ! Πάω μουγκή βόλτα με τον Ίσκιο και τον Βόλτα» είπα μέσα μου. Πάντα μου άρεσε να φτιάχνω ρίμες. «Προς τα πού πάμε ;» συνέχισα, «δεν μπορεί» σκέφθηκα «θα μου πει κάτι». Ήμουν περίεργος. Κάτι με έτρωγε, δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Όλα μυστήρια από τότε που με συνάντησαν.
«Θα καταλάβεις» είπε ο Ίσκιος. Μιλούσε σιγά, με το ζόρι τον άκουγα.
Άφησα το βλέμμα μου να πλανηθεί γύρω μου. Το τοπίο είχε αλλάξει, δεν ήξερα καλά την Βούλα αλλά δεν έπρεπε να είναι έτσι. Και σα να μην έβλεπα πια καλά, σαν να μίκρυνε το τοπίο γύρω, απομακρυνόταν ή εγώ ανέβαινα ;
Ο Βόλτας προχωρούσε ατάραχος δίπλα μου. Ο Βόλτας που με έγλυψε στο χέρι τη ίδια ώρα με το μούδιασμα – ή ήταν και πόνος ; - στο στήθος… Το ότι δέχθηκα έτσι άνετα να πάω μαζί τους… η κυρία με τον σκύλο που μας προσπέρασαν πριν λίγο χωρίς να μας δώσουν σημασία, σαν να μη μας είδαν καν…
Ήξερα…
«Ο Ίσκιος δεν υπάρχει, έτσι ;» είπα ήσυχα. Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. «Τον εμφάνισες στην αρχή να μιλά, να μη τρομάξω ακούγοντας σε.
«Ναι» άκουσα μέσα μου τη φωνή του. «Ένοιωσα ότι κατάλαβες και τον απέσυρα, δεν τον χρειαζόμαστε πια».
«Να ρωτήσω που με οδηγείς ;»
«Μη ρωτάς τίποτα. Εγώ σε συνοδεύω. Ξέχνα το <<πού>> και το <<πότε>> Τέλειωσαν. Ότι θα έβλεπες κι ότι θα άκουγες τώρα μόνο θα το νοιώθεις»
Γύρισα προς το μέρος που ήταν πριν. Τίποτα, έπλεα στο τίποτα. Έπλεα και ένοιωθα. Φως σκοτάδι, χαρές και λύπες, δικές μου αλλά και δικών μου ανθρώπων. Ήμουν εκεί. Πότε πήγαινα πίσω, πότε μπροστά. Χόρευα στον χρόνο, μετρούσα τόπους και στιγμές, άλλαζαν ξαφνικά, μπλέκονταν η μια ανάμνηση με την άλλη ή κάτι που έζησα με κάτι που δεν πρόλαβα να ζήσω.
Μόνος, στη μπανιέρα τσιρίζω με τα σαπούνια στα μάτια, η νονά μου με απειλεί με πιπέρι στο στόμα επειδή λέω βρωμόλογα,
...η κόρη μου, την κρατώ αγκαλιά, ένα γλυκό μωρό, όλος ο κόσμος, ένας κόσμος φωτεινός στην αγκαλιά μου,
...ο γιός μου στην παρoυσίαση του ντοκτορά του δακρύζω και το κρύβω μη με δει,
...ο πατέρας μου με βάζει να παίξω ξύλο με ένα άλλο παιδί συνομήλικο μου, το πλήρωσε να παλέψει μαζί μου για να με σκληραγωγήσει, τις τρώγω, κλαίω και με δέρνει όχι γιατί τις έφαγα αλλά γιατί έβαλα τα κλάματα, «οι άνδρες δεν κλαίνε» μου λέει, κουταμάρες εγώ έκλαψα και όχι μία φορά,
...η κόρη μου παίρνοντας το πτυχίο της, τόσο χαρά στα μάτια της που γελούν,
...τη χορεύω slow την γυναίκα μου, στο πρώτο μας χορό το όμορφο πρόσωπο της στο στήθος μου, είναι σα να πήρα μετάλλιο, λάθος, ΠΗΡΑ μετάλιο !!
...η κόρη μου νύφη...ο γιός μου γαμπρός, εγώ δίπλα τους, πάντα δίπλα τους, άργησαν μα καλοπαντρεύτηκαν,
...σφίγγω την Ελληνική σημαία που μου δίνει άγημα τιμητικό στην κηδεία του “παππού», από τότε που ο πατέρας μου έγινε παππούς, όλoι μας παππού τον λέγαμε.
...η μάννα μου μού δίνει να διαβάσω Καζαντζάκη, Μυρτιώτισα που ήταν η αγαπημένη της ποιήτρια και Τίμο Μωραϊτίνη,
...μπλέκει η Ελλάδα, ψηλά η γαλανόλευκη, κυματίζει,
...ώρες έξω από μία πολυκατοικία στην Πατησίων, να βγει στο παραθύρι να τη δω,
...η Ελλάδα ανακάμπτει, προχωρά, πότισε πανάκριβα τη γη μ’ ιδρώτα κι αίμα αλλά προχωρά,
...γνωρίζω τη γυναίκα μου και δεν θέλω κάτι άλλο να γνωρίσω,
...τα λέω με τον εξάδελφο, για όλα λέμε, ο ένας για τον άλλο μια ζωή, ο μέντορας μου, ο αδελφός μου, ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ, το «πρώτος ξάδελφος» τελευταίο στη σειρά, τίποτα δε δείχνει.
...λάθη, κρίματα, τύψεις, από την Κυψέλη στη Νέα Σμύρνη με τα πόδια κλαίγοντας για να τα πω στον εξάδελφο, ένα τίποτα νοιώθω,
...γυναικεία τακούνια στο διάδρομο, χτύπημα στην πόρτα,
...οι φίλοι μου, λίγοι και διαλεκτοί, με πολλούς τα έλεγα, με λίγους ίδιο αίμα κύλαγε και ίδιο αέρα ανασαίναμε, δίπλα τους εγώ, δίπλα μου εκείνοι,
...κυπαρίσσια, ένας γνώριμος δρόμος, κόσμος μαζεμένος έξω από μία εκκλησία, γνώριμα πρόσωπα σκυθρωπά, ένοιωσα πόνο, κάποιες παρουσίες τυπικές, άλλες απρόσμενες και συγκινητικές, μ αγαπούσαν, το ξέρω, αλλά και κάποιες σκληρές απουσίες.
Στο σπίτι μου το ψάρι για τους πολύ δικούς μου στη συνέχεια, ένας πιανίστας έπαιζε σιγά Σοπέν, τα αγαπημένα μου κομμάτια αλλά και πιάνο ροκ. Ο τρελός ο γιος μου, τού το είχα ζητήσει για πλάκα χρόνια πριν, το έκανε ! Μου έλεγε ότι για αυτό μάζευε λεφτά, δεν τον πίστευα… δάκρυα όχι ματιών πλέον αλλά ψυχής με πνίγουν. Το παλίοπαιδο, ο θεότρελος, ένα σωρό λεφτά θα έδωσε ! Δεν θα έπρεπε, δεν το άξιζα, δεν το άξιζα… δίπλα τους, τους μεγάλωσα αλλά και τόσα κρίματα…
...ο «παππούς» με μαθαίνει σκάκι... η κόρη μου παίρνει βραβείο στο σκάκι κορασίδω ...ο γιός μου χάνει στη διπλανή σκακιέρα, «μη πας εκεί τον πύργο σου, θα στον φάω» λέει στον αντίπαλο του,
...στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου πολύς κόσμος και καλός, με τιμούν, κάθε παρουσίαση είναι μια ξεχωριστή μέρα για μένα,
...γράφω τα πρώτα μου ερωτικά ποιήματα στη πρώτη μου αγάπη, ο εξάδελφος με μαλώνει για τον συναισθηματισμό μου,
...με την κόρη μου στην Ιταλία μελετάμε λεπτομέρειες για το πρώτο μου βιβλίο, σ αυτήν αφιερωμένο, από την αγάπη μου σε αυτή η έμπνευση,
...με το γιο μου αναλύουμε όσα γίνονται, απεραντολογούμε, τσακωνόμαστε, την καταβρίσκουμε.
...η γυναίκα μου κοντά μου, παρά τα τόσα…. Πάντα τελικά δίπλα μου, να με στηρίζει, να με συγχωρεί, ο άνθρωπος μου, το αποκούμπι μου, το άλλο μου μισό. Μ' αγαπά με πράξεις όχι με λόγια
...Ο μικρός Γιωργάκης τρέχει με τα χέρια ανοιχτά χαμογελαστός προς το μέρος μου. Γαλαζομάτης, κατσαρομάλης, στρογγυλοπρόσωπος, ίδιος εγώ, μα ίδιος μιλάμε ! Πάω στοίχημα πως θα αφήσει και μούσι αργότερα !
Ανοιξα την αγκαλια μου ασυναίσθητα. Λες και είχα χέρια…. Πέρασε από μέσα μου και συνέχισε, αλλά κοντοστάθηκε μια στιγμή, γύρισε για λίγο το κεφάλι του, γέλαγε. Με ένοιωσε ; Κάτι του έδωσα καθώς πέρναγε από μέσα μου, το ένοιωσα σας λέω, κάτι του έδωσα !!
Σβήνουν όλα, που στο καλό είμαι, να κλάψω θέλω, μα δε μπορώ να κλάψω, δεν έχω, τίποτα δεν έχω, τι έγινε ; να θυμηθώ προσπαθώ, θυμάται ο αέρας ; τι είμαι, φεύγω, που πάω γαμώτο, δεν θέλω αλλά δεν το ορίζω, κι έχω κι αυτόν τον μεγαλόσωμο άσπρο σκύλο να μου γελά φιλικά καθώς έρχεται κοντά μου….

ΤΕΛΟΣ