Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

1000 ΜΕΤΡΑ - 4η συνέχεια

Από τον Γιώργο Παυλίδη (GiP)  

TEΛΟΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ : Ο Παύλος ακολουθώντας ανάποδη πορεία από πριν άφησε την αψίδα και ύστερα από λίγο τρέξιμο μέσα στη βροχή έφτασε στο τυροπιτάδικο, το προσπέρασε και μπήκε στο κατάστημα με την ξανθιά πωλήτρια που είχε δει λίγη ώρα πριν. Δεν ήταν ο μόνος που είχε βρει καταφύγιο εκεί πέρα. Η πωλήτρια τον ανεγνώρισε και του χαμογέλασε.        «Κοίτα ρε, παρ’ όλα τα χάλια μου…» σκέφθηκε. Έπρεπε όμως να πάρει τη Μάρω… 

«Έλα Μωρό, τι κάνεις» ρώτησε τη Μάρω που περιέργως την πέτυχε με την πρώτη αυτή τη φορά. «Παίρνω, ξαναπαίρνω…»  
 
«Τι θέλεις να κάνω ρε Παύλο ;” άκουσε τη φωνή της Μάρως να του απαντά έντονα. «να παρατήσω τον πελάτη μου και να πω στους δικαστές <<συγνώμη, με ψάχνει ο γκόμενος ;>> Tα έχουμε πει αυτά…»  

Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι του Παύλου. Θα της απαντούσε με ανάλογο ύφος αλλά μέσα στον κόσμο και την όμορφη ξανθιά πωλήτρια να τον περιεργάζεται δεν του έβγαινε. 
«Πήρα να πω ότι με έπιασε η καταιγίδα, έγινα μούσκεμα και γυρνώ σπίτι να αλλάξω». Ούτε ανέφερε αν μπορούσε να τον βοηθήσει, από το ύφος της καταλάβαινε και την απάντηση.  

«Εντάξει… εγώ θα τελειώσω και σε καμία ώρα θα είμαι σπίτι. Θα είσαι εκεί ;»  
 
«Δεν ξέρω. Θα δω τι έχω να κάνω… Τα λέμε…» απάντησε κοφτά. Έκλεισε το τηλέφωνο πριν ακούσει το αντίο της ή ότι άλλο μπορεί να του έλεγε. Θα εισέπραττε την ενόχληση του, δεν ήταν χαζή.  Κάτι ήταν και αυτό… 
Αφού η κυρία ήθελε καυγαδάκι θα το είχε… Άσε που όταν τα έβρισκαν και έσμιγαν μετά από τέτοια καυγαδάκια… Ένοιωσε να φουντώνει και μόνο που το σκεπτόταν. Τις περισσότερες φορές τα όσα τους είχαν κάνει να ψιλοαρπαχτούν τους έκαναν πιο απαιτητικούς, πιο επιθετικούς στο σεξ, ήθελαν να στραγγίξει ο ένας την άλλη, να βρουν και << εκεί κάτω >> ποιος έκανε κουμάντο… Το κρεβάτι έπαιρνε φωτιά, πεδίο μάχης γινόταν… Και μετά την ερωτική μάχη και την κορύφωση, η εκτόνωση των χιλιάδων Βόλτ… το τσιγάρο ενώ η Μάρω κούρνιαζε στην αγκαλιά του….  «Η ανάπαυση του πολεμιστή» όπως του άρεσε να λέει.  

«Μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι» ; η ερώτηση της πωλήτριας τον επανέφερε στην πραγματικότητα.  

«Τωρα τι της λες ;» αναρωτήθηκε… «Και μετά σου λένε πως φταίει ο φονιάς... 
"Δεν θα πάρω κάτι» απάντησε με ένα χαμόγελο που πίστευε πως ήταν αφοπλιστικό.  «Έτσι μπήκα, για να προφυλαχτώ από την βροχή»  

«Κατάλαβα… δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ εδώ που να σας ενδιαφέρει…»  

Το ένστικτο του κυνηγού έκανε τον Παύλο να ξεχάσει τη Μάρω και τις αναπολήσεις του. 
«Εδώ κάτι παίζει» σκέφτηκε… Τελικά δεν ήταν άσχημη ιδέα να διαπιστώσει αν είχε μαντέψει σωστά… Αν και ο τρόπος που τον κοιτούσε η πωλήτρια στα μάτια με νόημα του έδιναν ήδη την απάντηση…   

«Υπάρχει… Και με ενδιαφέρει πολύ...» απάντησε ενώ το βλέμμα του διέτρεχε το αθλητικό κορμί που στεκόταν δίπλα του, τα στήθη που πρόβαλλαν μέσα από το μισάνοιχτο πράσινο πουκάμισο, πράσινο που έδενε τόσο με τα ξανθά της μαλλιά και το ηλιοκαμένο κορμί, το σφιχτό αλλά όχι σωληνωτό μπλού τζην που τόνιζε τα πόδια της.  «...Αλλά είμαι μούσκεμα και πρέπει να γυρίσω σπίτι μου. Θα ξανάρθω και ΘΑ ΠΑΡΩ αυτό που με ενδιαφέρει…» τελείωσε την φράση του κοιτώντας την έντονα.  

«Αυτό ακούγεται καλύτερα…» του είπε χαμογελαστά. «Να μη περιμένουμε όμως πολύ. Τίποτα δεν είναι ανεξάντλητο εδώ μέσα»…  

«Πως σε λένε ;» 

«Νάντια… Εσένα ;» 
Επιθετικός Ενικός. Δεν ήταν μόνο αυτός κυνηγός...  Αυτό του άρεσε ακόμα περισσότερο, η Νάντια δεν ήταν κανένα χλάπατο. Η υπόθεση γινόταν όλο και πιό ενδιαφέρουσα, οι φαντασιώσεις του μπήκαν ορμητικά από τις πόρτες που άφηνε η όμορφη πωλήτρια ανοιχτές και άρχισαν να κοροϊδεύουν κάθε λογική ή επιφύλαξη μπορούσε να είχε.  

«Παύλο με λένε… Λοιπόν Νάντια… θα περάσω μάλλον το βράδυ, κατά τις οκτώμισι δεν σχολάς ;»  

«Καλά πληροφορημένος, μου αρέσει αυτό… Θα περιμένω…»  

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο. Μόνο ίσως κάποιος ασυρματιστής να πει "μυνήματα πήγαν και ήρθαν επιτυχώς. Οver"    

Η Νάντια γύρισε στους άλλους πελάτες και ο Παύλος βγήκε από το μαγαζί.

Έριχνε λιγότερο, ο ουρανός άνοιγε… «Καλή περίπτωση» σκέφθηκε ο Παύλος. Χωρίς δυσκολίες. Τελικά μάλλον θα ανέβαλε την συμφιλίωση με την Μάρω και τον ερωτικό πλέον καυγά στο κρεββάτι τους για αύριο… Σημερα μπορεί να έπαιζε σε άλλο γήπεδο...

Ένα ταξί σταμάτησε πέντε μέτρα μπροστά του.  Ο Παύλος έβαλε μία φωνή και έτρεξε. Πρόλαβε. Στο ταξί υπήρχε μία ηλικιωμένη κυρία, ο ταξιτζής ούτε την ρώτησε αν ήθελε συνεπιβάτη.  

...   

Η Νάντια τελείωνε με τον νεαρό που ήθελε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για μπάσκετ όταν το κινητό της χτύπησε.  
«Μιλάμε άνετα ;» άκουσε την κοφτή μεταλλική φωνή. Τόσα χρόνια στην ενδιάμεση ζώνη είχε πάρει τις τοπική χωροχρονική συμπεριφορά αλλά μερικές φορές αυτό το ξερό και ολιγόλογο της την έδινε…   

«Ναι» απάντησε στο ίδιο στυλ.  

«Πως τον είδες ;»  

«Τσίμπησε… Θα ξανάρθει το βράδυ να με πάρει»  

«Τσίμπησε ; Γίνε πιό σαφής»  

«Εννοώ ότι έδειξε ενδιαφέρον»  είπε κρύβοντας ένα αναστεναγμό, αν και ούτε αυτόν θα τον καταλάβαινε ο συνομιλητής της. 
Το είχε πάρει απόφαση ότι ποτέ τους δε θα μάθαιναν αλλά μερικές φορές ξεχνιόταν...   

«Ο επόμενος θα πέσει στις 9:30 τοπική σου ώρα. Τρείς ακόμα στα επόμενα πέντε λεπτά» είπε η κοφτή φωνή. 

«Ξέρω τι πρέπει να κάνω»  

«Θα πάρω μετά»  

Το τηλέφωνο έκλεισε. Κάποια κοπέλα μπήκε και η Νάντια άλλαξε ύφος και πήγε χαμογελώντας να την υποδεχτεί.  

Συνεχίζεται... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου