Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

1000 μ.– 10

ΠΕΡΙΛΗΨΗ προηγουμένων
 

Η Νάντια τηλεμεταφέρεται στη Βολιβία, σε ένα πολύ επικίνδυνο και στενό δρόμο σε μεγάλο ύψος, στις Άνδεις, στον "  El Camino de la Muerte"  (Ο δρόμος του Θανάτου).  Έχει απαγάγει τον Παύλο που αναγκάζεται να είναι μαζί της.

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, στο διαμέρισμα του Παύλου, πάει η Μάρω να τον περιμένει. Βρίσκει τη Νάντια η οποία λέει στην Μάρω ότι έχει έλθει από το μακρινό μέλλον, το 2430. (Σ.τ.Σ : υπομονή... σε αυτή τη συνέχεια ξεκαθαρίζεται το θέμα με το πόσες Νάντιες υπάρχουν !) 
H Nάντια αρχίζει να εξηγεί στην Μάρω τον τρόπο ζωής τους στο μέλλον. Όλοι στην εποχή της ελέγχουν τις ικανότητες του μυαλού τους 5-10 φορές περισσότερο από τους σημερινούς ανθρώπους. Μόνο το 18 % είναι άνδρες, οι γυναίκες είναι αναγκαστικά αμφισεξουαλικές. Λέει επίσης στη Μάρω ότι ο Παύλος κινδυνεύει και πρέπει να βιαστούν.  
 
Αθήνα – Διαμέρισμα Παύλου – 21:16
 

«Τι λες τώρα ;» είπε η Μάρω ξαφνιασμένη. «Για να τα ξεκαθαρίσουμε λίγο γιατί σαν πολλές κοτσάνες μου πετάς και εγώ κάθομαι και τις ακούω. Που ξέρεις τον Παύλο ; Ποια είσαι ; κι άσε τις μαλακίες ότι ήρθες από το μέλλον… Πως μπήκες σπίτι του ; Κι αν ο Παύλος κινδυνεύει… αν… λέμε, από ποιόν κινδυνεύει ; Από όσο ξέρω δεν έχει εχθρούς».
 

«Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε ώρα. Σε λίγο θα είναι και εδώ… Τι μπορώ να κάνω για να σε πείσω… Δε μου λες... έχεις κομπιουτεράκι ; Ο Παύλος... κάπου στο σπίτι εννοώ, πίστεψε με δεν το έψαξα. Και ένα κουτί σπίρτα, αν υπάρχει… Από το οποίο θα βγάλεις όσα σπίρτα θες, χωρίς να σε βλέπω. Για να μη νομίσεις ότι τα μέτρησα πριν έρθεις. Μόνο κάνε γρήγορα…»
 

Σε ένα λεπτό, μία απορημένη Μάρω είχε γυρίσει με το κομπιουτεράκι που είχε ο Παύλος στο γραφείο του και ένα κουτί σπίρτα που βρήκε στην Κουζίνα. Ο Παύλος δεν κάπνιζε αλλά τα είχε για να ανάβει το καμινετάκι όταν έφτιαχναν Ελληνικό καφέ. Έλεγε ότι Ελληνικός σε ηλεκτρικό μάτι κουζίνας δεν έλεγε…
 

«Γράψε ένα οκταψήφιο ακέραιο» είπε η Νάντια στη Μάρω. "Όποιον θέλεις. Και πες μου ποιον έβαλες»
 

«98798765» είπε η Μάρω.
 

«Η τετραγωνική του ρίζα είναι 9939.757» είπε αμέσως η Νάντια. «Τσέκαρε το αλλά κάνε γρήγορα !!»
 

Η Μάρω πάτησε τα πλήκτρα και την κοίταξε έκπληκτη.
 

«Η ώρα είναι 21:18» συνέχισε η Νάντια. «Αν πολλαπλασιάσεις το 98798765 που έβαλες στην αρχή με το 2118 το αποτέλεσμα είναι  209255784270. Τσέκαρε το πάλι !!»
 

«Καλά…» Είπε η Μάρω αφού το τσέκαρε… «Μπορεί στα μαθηματικά…»
 

«Πέτα τα σπίρτα στο πάτωμα !! Τώρα !»
 

Η Μάρω έχυσε τα σπίρτα στο πάτωμα. Πριν προλάβει να πέσει το τελευταίο η Νάντια της ειπε :
 

«32 είναι ! Μέτρα τα !!»
 

 «Το έχω δει σε μία ταινία αυτό…» είπε η Μάρω καθώς έσκυβε και τα μάζευε. «32 είναι αλλά…»
 

Δεν μπόρεσε να συνεχίσει… Η Νάντια δεν ήταν πια αραχτή στον καναπέ δυό μέτρα μπροστά της. Εκεί ήταν μερικά δευτερόλεπτα πριν. Τώρα ήταν πίσω από τη Μάρω… γαντζωμένη στη πλάτη της… Τα χέρια της είχαν γύρει το κεφάλι της Μάρως προς τα πίσω ενώ τα ανοιχτά της πόδια σαν ατσάλινα ελάσματα εμπόδιζαν τα χέρια της Μάρως να κινηθούν.
 

«Εδώ θα σε μάλωνε και ο δάσκαλος σου στο Τάε Κβο Ντο» είπε άνετα στη Μάρω που δε μπορούσε να κουνηθεί. «Δε με εμπιστεύεσαι, είμαι πιθανός στόχος για σένα και με αφήνεις από τα μάτια σου σκύβοντας στο πάτωμα ; Όχι βέβαια πως θα άλλαζε κάτι, αλλά λάθος σου !  
   ...Αν θέλω σου σπάω το σβέρκο το επόμενο δευτερόλεπτο. Μη κουνιέσαι. Δεν έχω σκοπό να το κάνω. Τις ικανότητες μου σου δείχνω. Τα πόδια μου δεν αφήνουν τα χέρια σου να κινηθούν και με τον τρόπο που κάθομαι τα πόδια σου ούτε εύκολα κουνιούνται ούτε με φθάνουν. Αν ήθελα καθόμουν στη σπονδυλική σου στήλη, ένα πόντο δεξιότερα. Σου πίεζα τα νεύρα στο νωτιαίο μυελό με το σώμα μου και σε άφηνα παράλυτη !»
 

Με το που σταμάτησε να μιλά η Νάντια, η Μάρω ένοιωσε να ελευθερώνεται. Είδε το κορμί της Νάντιας στον αέρα, να παίρνει μία στροφή και να προσγειώνεται πάλι στον καναπέ μπροστά της. Το επόμενο δευτερόλεπτο η Νάντια την κοίταζε ήρεμη και χαμογελαστή. Μόνο το λίγο ανάκατο μαλλί της έδειχνε ότι κάτι είχε κάνει.
 

«Λοιπόν… ελπίζω να σε έπεισα για τις σωματικές και νοητικές ικανότητες μου. Αυτό που μόλις σου έκανα είναι μία τεχνική Ραν Τουν. Όσο για το ότι έρχομαι από το μέλλον… εδώ θα πρέπει να με πιστέψεις. Έρχομαι από το μέλλον. Δεν διαβάζω το μέλλον για να σε καταπλήξω, δεν είμαι μάγισσα.»
 

«ΟΚ…» είπε η Μάρω ενώ σηκωνόταν… «Είσαι πολύ καλή στα Μαθηματικά, έχεις μεγάλη αντίληψη, είσαι πάρα πολύ γρήγορη, εξασκημένη και δυνατή. Σαν τις ηρωίδες σε ταινίες δράσης. Μόνο που εκεί είναι εφέ, εσύ είσαι πράγματι έτσι. Αυτά ξέρω. Α… εντάξει… μπορούσες να μου κάνεις κακό και για κάποιο λόγο δεν μου έκανες. Αλλά αυτά με το μέλλον…»
 

«Μάρω άκου με !! Και μετά αποφάσισε, αλλά θα αποφασίσεις γρήγορα !» 
 

«Εντάξει !» είπε η Μάρω καθώς καθόταν στον καναπέ δίπλα στη Νάντια. Ήξερε πλέον ότι η ξανθιά αμαζόνα "την είχε" όπου και να ήταν. «Λέγε, δεν σου υπόσχομαι βέβαια ότι θα σε πιστέψω κι όλας»
 

«Στην εποχή μου έχουμε την τεχνολογία να τηλεμεταφερόμαστε. Να πηγαίνουμε σε όποιο σημείο της γης θέλουμε σχεδόν ακαριαία. Όχι πάντα, όχι εύκολα, χρησιμοποιούμε τα ενεργειακά πεδία των κεραυνών. Και με τις απαραίτητες προϋποθέσεις μπορούμε να μεταφερόμαστε στο χρόνο. Αλλά εκεί δεν αρκούν ένας δυό κεραυνοί. Θέλει και άλλες συνθήκες και ειδικές συσκευές πολύπλοκες ακόμα και για μένα. Τις χρησιμοποιώ χωρίς να τα καταλαβαίνω όλα, όπως ένα παιδί ανοίγει και βλέπει τηλεόραση. Πόσο μάλλον εσύ...
 

...Είμαστε μητριαρχική κοινωνία. Οι άνδρες σπανίζουν. 18 % ένας άνδρας για κάθε τέσσερεις γυναίκες περίπου... Για αυτό και οι ερωτικές μας συνήθειες που σου είπα πριν. Οικογένειες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως οι μαθητές και πέντε επαγγέλματα, ο κάθε ένας ανάλογα με το σε τι ηλικία βρίσκεται και σε τι ασκείται ή τι επάγγελμα εξασκεί, έχει συγκεκριμένα δικαιώματα και καθήκοντα. Υπάρχουν οι ιερείς, οι κυνηγοί, οι δάσκαλοι, οι μαθητές, οι έμποροι και οι τεχνικοί. Θα βρεις και άνδρες και γυναίκες σε κάθε ένα από αυτά.
 

Εγώ είμαι κυνηγός. Υπάρχει μία ακόμα κυνηγός που είναι με τον Παύλο αυτή τη στιγμή. Μοιάζουμε σαν δυό σταγόνες νερό. Δεν είμαστε κλώνοι, οι κλώνοι σταμάτησαν χρόνια πριν, είχαν παρενέργειες που δε μπορούμε ακόμα ούτε εμείς να τις ελέγξουμε. Και στην φυσική κατάσταση τους αλλά και σε κάθε δραστηριότητα. Με την άλλη Νάντια είμαστε μονοζυγωτικές δίδυμες, από ένα σπερματοζωάριο και ένα ωάριο δηλαδή. ίδιο DNA, ίδια ομάδα αίματος αλλά διαφορετικό παράγοντα Σέλμαν»
 

«Παράγοντα Σέλμαν ;» ρώτησε απορημένη η Μάρω. «Δεν είμαι γιατρός, αλλά αυτή τη λέξη... και νόμιζα ότι ήμουν αρκετά ενημερωμένη»
 

«Μπορεί και να' σαι» χαμογέλασε η Νάντια. «Θα ανακαλυφθεί σε 46 χρόνια από τώρα...»
 

«Α... πολύ ωραία... δεν μας έφτανες εσύ... Και αυτή η άλλη Νάντια είπες ότι είναι με τον Παύλο τώρα ;»
 

«Ναι ! Το πραγματικό της όνομα είναι Κάλι. Από την θεά του Θανάτου των Ινδών... Αλλά το άλλαξε, κυκλοφορεί σαν Νάντια... Βλέπεις η αδελφή μου θέλει κάθε τι δικό μου, το όνομα μου είναι το πρώτο που πήρε... Είναι αυτό που θα λέγατε διαταραγμένη προσωπικότητα. Πολύ επικίνδυνη... Και ανήκει σε μία φατρία που μάχεται την δικιά μας. Γύρισε για να βρει εμένα... αυτοί και οι φονιάδες της με κυνηγούν, πολλά χρόνια τώρα... 

...Βλέπεις έχω κάτι που το θέλει, κάτι που αν το πάρει και με σκοτώσει θα την κάνει αρχηγό σε πολλά πλανητικά συστήματα του Γαλαξία που ακολουθούν την φατρία της. Μέχρι τότε θα με ψάχνει... Και από τότε που η αρχηγός της φατρίας της ήρθε πίσω για να σας γυρίσει το μέλλον... το παίζει υπαρχηγός της... και περιμένει...»

«Α...» είπε η Μάρω... «Απλά πράγματα... Όλο το μέλλον δηλαδή εδώ μαζεμένο... να μας φυλάξετε εσείς οι καλοί, να μας το γυρίσουν οι άλλοι οι κακοί, όπου και το διδυμάκι σου... Γιατί τώρα μου θυμίζει τις ταινίες "Terminator" με τον Σβαρτσενέγκερ, και την τηλεοπτική σειρά "Τα Χρονικά της Σάρας Κόνορς" αυτή η ιστορία ; Εντάξει σπίρτα πεσμένα δεν μετράω αλλά τηλεόραση τα βράδια και σινεμά βλέπω... Ας το καλό σου... Και πήγα για μια στιγμή να σε πάρω στα σοβαρά...»
 

«Οι σεναριογράφοι των ταινιών που είπες... Ξέρεις πως τους ήρθε ξαφνικά η ιδέα ; Εμείς τους την φυτέψαμε... Πολλά Χρόνια πριν... Για να προειδοποιήσουμε τον "μεγάλο φίλο" που είναι αποκλεισμένος στην εποχή σας εδώ και πενήντα χρόνια... Κώδικες κρυμμένοι στις ιδέες του σεναρίου... Κώδικες που εκείνος θα καταλάβαινε. Mε αλλαγές βέβαια, στις τοινίες που αναφέρεις ο πόλεμος είναι ουσιαστικά ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές, στην πραγματικότητα είναι ανάμεσα σε ανθρώπους από το μέλλον μόνο. Εν πάσει περιπτώσει η ιδέα δεν έπιασε εντελώς, το έμαθε και η αρχηγός της φατρίας που σου έλεγα... Η αρχηγός της άλλης Νάντιας, της Κάλι... Για αυτό ήρθε. Παίζονται πολλά Μάρω... Πάρα Πολλά...»
 

«Α.... μάλιστα..." είπε ειρωνικά η Μάρω... Να παίρνουμε στα σοβαρά τώρα και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας... Είναι γράμματα στους δικούς σας που έχουν κολλήσει στην εποχή μας... Κοίτα ρε... Θα πάω να ξαναδώ τον "ΕΤ" !! (Σ.τ.Σ : "Εξωγήϊνος", του Σπίλμπεργκ, 1981) Και ποια είναι η αρχηγός της αδελφούλας σου ;»

«Ελίνα τη λένε !! Μία από τις ικανότερες φόνισσες της εποχής μου. Νομίζω και ελπίζω πως  είμαι καλύτερη. Δεν έχουμε αναμετρηθεί ποτέ. Η Ελίνα σκότωσε ήδη τον κλώνο του Παύλου, ναι ο Παύλος είχε κλώνο, ήταν ένα από τα τελευταία αποτυχημένα πειράματα κλωνοποίησης. 

... Αυτά για τώρα ! Έρχονται !! » συνέχισε αλλάζοντας ύφος η Νάντια. «... μου το εξέπεμψε μόλις τώρα μια νανοσυσκευή παρακολουθησης που εσύ δεν τη βλέπεις. Και έρχεται με άλλους τρεις φονιάδες της. ΕΔΩ !! Για μένα ! 

... Δεν προλαβαίνουμε να φύγουμε. Έχουν δική τους νανοσυσκευή που δεν εκπέμπει σε μένα, δεν μπορώ να την εντοπίσω. Πρέπει να ετοιμαστούμε !!» Τώρα η Νάντια μιλούσε πιό γρήγορα, σχεδόν χωρίς να παίρνει ανάσα, σαν να ήταν η Μάρω γραμματέας της και να της υπαγόρευε βιαστικά.   

«...Οι δύο από τους φονιάδες είναι άνθρωποι της σημερινής εποχής. Με πείρα μάλλον στις γνωστές σας πολεμικές τέχνες. Τους κουβαλά για να μου αποσπάσει την προσοχή, αρκετά ώστε αυτή και ο Λοτ να με σκοτώσουν. Ίσως δεν ξέρουν για σένα ότι είσαι εδώ και για το Ταε Κβο Ντό σου. Η Ελίνα ειδοποίηθηκε ότι είμαι εδώ, πριν έρθεις. Δεν ξέρω αν είναι εδώ αυτή η συσκευή τους ή όχι. Την Ελίνα ούτε την ξεγελάς, ούτε φυσικά την κάνεις καλά. Αυτούς ίσως. Όσο εγώ θα προσπαθώ να εξουδετερώσω τον Ρον και την Ελίνα, αυτοί οι δυό είναι δική σου δουλειά, είτε ξέρουν για σένα είτε όχι !!»

Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου