Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

1000 μετρα – 6η συνέχεια


      ΠΕΡΙΛΗΨΗ του τέλους του προηγουμένου
Την ώρα που μία απορημένη Μάρω έμπαινε στο διαμέρισμα του Παύλου, 1000 μέτρα πιο κάτω, ο Παύλος ακολουθώντας της οδηγίες της Νάντιας δίπλα του, παρκάριζε έξω από το σπίτι της…
«Τελικά σα να κάναμε κύκλους. Κανένα χιλιόμετρο πιο κάτω από εμένα μένεις» της είπε.
Τα σύννεφα είχαν μαζευτεί ήδη στον ουρανό. Λίγοι τα είχαν προσέξει… 

«Είδες ; Είμαστε και γείτονες…» απάντησε η Νάντια ξένοιαστα. «Δε ξέρω που μένεις, κάποια φορά θα μου δείξεις ;»

«Δε χαλάω εγώ χατήρι !» είπε ο Παύλος γελαστά. Κοίταξε γύρω του. Ένας πλατύς φωτισμένος δρόμος, λίγα μισοξεραμένα χαμηλά δέντρα στο πεζοδρόμιο, προσπάθεια του τοπικού δήμαρχου να δείξει ότι έχει οικολογικές ανησυχίες. Μερικά μαγαζιά, ένα πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ που πρέπει να είχε πάει. Ναι, είχε περάσει από αυτό το δρόμο, παραπάνω από μία φορά, τον ήξερε.  

«Που πάμε ;» ρώτησε ενώ η Νάντια τον κατεύθυνε να περάσουν απέναντι. 

«Στην πολυκατοικία, τη δεύτερη από τη γωνία απέναντι». Με μεγάλη άνεση προχώρησε δίπλα του. Σε ένα λεπτό ήταν στην πόρτα.

Η Νάντια ξεκλείδωσε την πόρτα της πολυκατοικίας και προχώρησε στο ασανσέρ που ήταν στην άκρη του διαδρόμου, μερικά σκαλιά πιο πάνω. Ο Παύλος την ακολούθησε, κάνοντας τον άνετο, σαν να είχε βρεθεί πολλές φορές σε αυτή την κατάσταση. Κάτι όμως δεν του πήγαινε καλά… Όλα ήρθαν πολύ βολικά, πολύ εύκολα σκέφθηκε. … Ουσιαστικά με απήγαγε ! ήταν η επόμενη σκέψη του προσπαθώντας να χαμογελάσει… Δεν γέλασε…    

Ο Παύλος ετοιμάστηκε να μπει στο ασανσέρ αλλά η προς έκπληξη του η Νάντια το προσπέρασε και πήγε στην στενή σκάλα που ήταν αμέσως μετά. 

«Στον πρώτο μένω» του είπε.» Δεν μπαίνω ποτέ σε ασανσέρ, Η γειτονιά έχει συχνές διακοπές ρεύματος, τις φοβάμαι. Εξ’ άλλου λίγα σκαλιά ανεβοκατέβασμα κάνουν καλό».

«Και εγώ που σε περίμενα σε οροφοδιαμέρισμα στο ρετιρέ» την πείραξε ο Παύλος. «Κοτζάμ ιδιοκτήτρια μαγαζιού σε κεντρική λεωφόρο, με υπάλληλο…»

«Θα έπρεπε να χρησιμοποιώ ασανσέρ» του είπε ενώ έφτανε στο πρώτο διαμέρισμα από τα 3 που είχε ο πρώτος όροφος. «Εδώ είμαστε, έλα !»

Μια τελευταία ματιά στο φωτισμένο διάδρομο, η Νάντια χαμογελαστή στην μισάνοιχτη πόρτα… Τι στο διάολο με ενοχλεί ; αναρωτήθηκε καθώς έμπαινε αν και κάπως ανόρεχτα. Αντί να τρίβω τα χέρια μου… Και ΤΩΡΑ βρήκα να σκεφθώ τη Μάρω ;


«Μπήκαν» είπε ο συντονιστής.

«Σίγουρα ;»

«Το είδος σας εκφράζει συχνά αμφιβολίες για το αυτονόητο. Το να δυσανασχετώ – έτσι δεν το λέτε ; - δεν είναι στον κατασκευαστικό μου κώδικα. Δεν απαντώ λοιπόν σε αυτό. «Έχω βάλει δύο μικρορομπότ στον όροφο της. Επικοινωνούν φυσικά μεταξύ τους και με εμένα. Ένα από αυτά μπήκε μαζί τους μέσα. Το άλλο ελέγχει τον χώρο απ’ έξω… Θα μπει μόνο αν χρειαστεί, με εντολή μου».

«Αποφάσισε το συμβούλιο για τα υπόλοιπα ;»

«Η εντολές δεν άλλαξαν» Η φωνή του συντονιστή ακούστηκε ξερή. «Κάνε αυτό που πρέπει να γίνει»

«Εντάξει συντονιστή. Ξέρω τη διαδικασία… Την ώρα που πρέπει να γίνει θα γίνει…»   

Ο πρώτος κεραυνός έπεσε στις εννέα και μισή ακριβώς.

Ο Παύλος έτρωγε τα γιουβαρλάκια του ενθουσιασμένος. Ούτε που έδωσε σημασία στον κεραυνό που καλά καλά δεν τον άκουσε. 

«Θαύμα !!» είπε στην Ελίνα που καθόταν χαμογελαστή δίπλα του… «Τελικά καλά είπες να μη πάμε σινεμά. Όλο και κάποια πίτσα θα τρώγαμε μετά… αηδίες μπρος σε αυτά τα ποιήματα που μου έφτιαξες... Καλύτερα περάσαμε… σε είχα επιθυμήσει ! Θα πάρω εγώ μόλις τελειώσω αγκαλίτσα την αγάπη μου, θα δούμε για λίγο καμιά μαλακιούλα να χωνέψουμε… και μετά… δεύτερος γύρος !! Θα σε ξενυχτήσω απόψε !»

Η Ελίνα χαμογέλασε γλυκά κοιτώντας στον τρυφερά. Του έπιασε το χέρι. Όπως έσκυψε προς το μέρος του η βαθυκίτρινη ρόμπα που φορούσε – άψογα ταιριασμένη με τα καστανά της μαλλιά - μισάνοιξε και τα χωρίς σουτιέν στήθη της πρόβαλαν αλαβάστρινα μέσα από το άσπρο νυχτικό της.

«Μμμμμ… Καλή ιδέα αλλά δε θα σηκώνεσαι αύριο…» του είπε κάνοντας τη δύσκολη με εμφανώς παιχνιδιάρικη διάθεση…»

«Μην ανησυχείς… Περδίκι θα είμαι… Θα φροντίσεις εσύ για αυτό… Που πάς ;” ρώτησε βλέποντας την να σηκώνεται από το τραπέζι.

«Να φέρω μία μπύρα ακόμα. Να τελειώσεις το φαγητό σου. Θα πιώ και εγώ λίγη»

Ο Παύλος περίμενε, τα υπόλοιπα θα τα έτρωγε με την μπύρα. Η Ελίνα ξαναγύρισε, άφησε την μπύρα στο τραπέζι και τον αγκάλιασε τρυφερά.  Ο Παύλος την αγκάλιασε και αυτός όπως η Ελίνα στεκόταν σκυφτή πάνω του με τα μαλλιά της να του χαϊδεύουν το μάγουλο. Ένοιωσε τα χείλη της στο λαιμό του, κάτω από το αυτί. Γύρισε να τη φιλήσει και αυτός.

Δεν πρόλαβε… Η κίνηση που έκανε ήταν η τελευταία της ζωής του. Η κατευθυνόμενη νανοβελόνα αμέσου ανακοπής πετάχτηκε με ορμή από το διατρητικό όπλο που έβγαλε η Ελίνα από την τσέπη της. Ενα χιλιοστό του δευτερολέπτου αργότερα βυθίστηκε στην καρωτίδα του. Όλα τέλειωσαν πριν το καταλάβει…

Έξω ακούστηκε ο δεύτερος κεραυνός… Και μετά αμέσως ο τρίτος. Η ώρα ήταν 9:34…

«Έγινε !» είπε η Ελίνα στο κινητό. Αν και κάπου θα έχεις κάποια νανοσυσκευή παρακολούθησης και θα το ξέρεις…»

«Για την δική σου ασφάλεια» απάντησε ο συντονιστής.

«Και επειδή δεν εμπιστεύεστε ποτέ το είδος μας»

 «Επειδή πρέπει να προσέχουμε να κάνετε ακριβώς αυτά που έχουμε συμφωνήσει»

«Με τα υπόλοιπα τι έγινε ;» ρώτησε η Ελίνα αλλάζοντας κουβέντα. Δεν είχε νόημα. «Όλα καλά ;”

«Ολοκλήρωσε τη διαδικασία. Θα μιλήσουμε σε λίγο» 

συνεχίζεται...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Αν δεν είδατε ακόμα τις προχθεσινές γελιογραφίες... Από κάτω είναι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου