Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

1000 μετρα – 7η συνέχεια


ΠΕΡΙΛΗΨΗ του τέλους του προηγουμένου 

Η Ελίνα ξαναγύρισε, άφησε την μπύρα στο τραπέζι και τον αγκάλιασε τρυφερά.  Ο Παύλος γύρισε να τη φιλήσει και αυτός.
Δεν πρόλαβε… Η κίνηση που έκανε ήταν η τελευταία της ζωής του. Η κατευθυνόμενη νανοβελόνα αμέσου ανακοπής πετάχτηκε με ορμή από το διατρητικό όπλο που είχε μέχρι τότε η Ελίνα στη τσέπη της και ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου αργότερα βυθίστηκε στην καρωτίδα του. Όλα τέλειωσαν πριν το καταλάβει…

Αθήνα… 20:46… Διαμέρισμα Παύλου

Η Μάρω κοίταξε επιφυλακτικά τη γυναίκα που την καλούσε τόσο άνετα – ξεδιάντροπα θα έλεγε κανείς – να μπει στο διαμέρισμα του φίλου της. Είχε σχεδόν μπει, αλλά με το σώμα της και το χέρι της κράταγε την πόρτα ανοιχτή. Κοίταξε την όμορφη ξανθιά προσεκτικά. Δεν την είχε ξαναδεί ούτε σε φωτογραφία, ούτε πουθενά. Και ο Παύλος δεν είχε αδελφή. «Συγγενής που να τον περιμένει σπίτι ;» αναρωτήθηκε. «Θα το ήξερα… Μάλλον…»

«Προτιμώ να μου πεις πρώτα ποιά είσαι !» απάντησε στην πρόσκληση της άγνωστης γυναίκας. «Το Νάντια δεν μου λέει κάτι. Συγνώμη για τον τρόπο μου αλλά πάω να μπω σε ένα σπίτι και βλέπω μια άγνωστη να μου ανοίγει και να με φωνάζει μέσα… Είναι... είναι κάπως η κατάσταση… δε νομίζεις ;»

Η Νάντια την κοίταξε χωρίς να πάψει να χαμογελά. Σα να το διασκέδαζε. «Να μιλάμε τουλάχιστον σιγά, πριν μπεις μέσα» είπε, «οι γείτονες θα είναι περίεργοι. ΄Οσο για τις ενδιαφέρουσες καταστάσεις… είναι πάντα «κάπως»  Μάρω… Τουλάχιστον στην αρχή. Ο Παύλος δεν είναι εδώ… δε ξέρω αν θα γυρίσει για βράδυ… Έχουμε πολλά να πούμε… θα σε ενδιαφέρουν… Στην πόρτα θα μιλήσουμε ; Μοιάζω για κλέφτρα ή κάποια που θα σου κάνει κακό ;»

Η Μάρω κοίταξε την Νάντια στα μάτια. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και έπαιξαν λίγο η μια με την άλλη. Ένοιωθε πως τα μάτια της Νάντιας την είχαν υπνωτίσει κατά κάποιο τρόπο, προσπαθούσε να αποφύγει το βλέμμα της αλλά τα μάτια της Νάντιας ήταν πάντα εκεί, αντικριστά, λες και άλλαζε θέση για να κοιτιούνται στα μάτια… Την σαγήνευαν τα μάτια της Νάντιας, εξέπεμπαν πολλά σήματα, σήματα που την μπέρδευαν. Φιλικότητα, ζεστασιά, άνεση, ίσως και μία στάλα ερωτισμού. Κάτι είχε αυτή η γυναίκα, κάτι που…»

Η Νάντια παραμέρισε για να μπει η Μάρω μέσα και έκλεισε την πόρτα πίσω τους…  Ήταν 20:50… 

Ένας ανήσυχος άνδρας, αυτός που έλεγε στον Παύλο να μην πάει κάτω από την καμάρα με την πρωϊνή μπόρα είδε από την είσοδο της πολυκατοικίας την σκηνή στο ρολόι του και ανέπνευσε με ανακούφιση… Η νανοσυσκευή παρακολουθησης περίμενε αθέατη στη κάσα της πόρτας να πάρει εντολή να μπει αθέατη μέσα. Δεν τη πήρε και έμεινε εκεί…   

Αθήνα . 20:50 μ.μ. Ίδια μέρα. Διαμέρισμα Νάντιας. 1000 μέτρα πιο κατω.

Ο Παύλος έριξε μια ματιά στο χώρο… Η πρώτη του εντύπωση ήταν ένα μικρό διαμέρισμα με ένα μικρό Χωλ που μόλις άφησαν καθώς η Νάντια τον κατηύθυνε σε μία τραπεζαρία που πρέπει να έπαιζε και ρόλο γραφείου. Ένας διάδρομος ξεκίναγε από το χωλ και οδηγούσε σε τρία δωμάτια με κλειστές πόρτες. «Μπάνιο, κουζίνα, κρεβατοκάμαρα» σκέφθηκε ενώ ακολουθώντας το νεύμα της Νάντιας καθόταν στη μια από τις δυο καρέκλες που υπήρχαν δίπλα από ένα τραπέζι. «Κλασσικό δυάρι». 

«Ευχαριστημένος από την επιθεώρηση ?» του είπε η Νάντια που στεκόταν πλάϊ του. Τι θα πιείς ;»

«Ένα ουίσκυ θα ήταν εντάξει !» απάντησε εώ το βλέμα του περιεργαζόταν τον χώρο. Ένα χώρο που όπως τον καλοέβλεπε...τον παραξένευε…

Το χωλ απέναντι του ήταν γεμάτο μηχανήματα που έβγαζαν ένα ελαφρό βόμβο που δεν ακουγόταν όμως πολύ, λαμπάκια που αναβόσβηναν,  οθόνες με έγχρωμες κυματομορφές που χόρευαν… Ραδιόφωνο, βίντεο, τηλεόραση, δεν υπήρχαν ούτε στο Χωλ, ούτε στη τραπεζαρία που καθόταν. Από όσο έβλεπε τουλάχιστον… Απέναντι του ένα μεγάλο μεταλλικά έπιπλο με άλλα τόσα μηχανήματα… Και μόνο δυο καρέκλες… Δεν είχε ξαναδεί τραπεζαρία χωρίς ένα καναπέ, πολυθρόνες, 3-4 καρέκλες…  Τι στο… 

«Καλώς ήρθες» του είπε η Νάντια διακόπτοντας τις σκέψεις του. Έδειχνε να μην είχε προσέξει την έκπληξη του. «Το ουϊσκάκι σου. Έβαλα ένα και για μένα»

Ο Παύλος ετοιμαζόταν να τη ρωτήσει, είχε ερωτήσεις, η κατάσταση κάπου τον ξενέρωνε αλλά πήρε το ποτήρι. Ήπιε μια μικρή γουλιά. 

«Περίεργη γεύση !» της είπε αφήνοντας το στο τραπέζι. «Κάτι σαν καπνό μου βγάζει στη γεύση και αρωματικά. Δεν είμαι ειδικός αλλά…»

«Σου αρέσει ;» τον έκοψε η Νάντια καθώς καθόταν στην άλλη καρέκλα, δίπλα του. ρώτησε η Νάντια. «Εγώ τρελαίνομαι»

«Περίεργη γεύση» ξαναείπε ο Παύλος ενώ έπινε μία ακόμα μικρή γουλιά από το χαλκο-πορτοκαλί υγρό. Δεν ήθελε να την προσβάλει ότι δεν του πολυάρεσε. «μυρίζει και περίεργα… Τι είναι ; Δεν έχω ξαναπιεί τέτοιο πράγμα»   

«Bowmore 40 ετών ! Το όγδοο ακριβότερο ουίσκυ στο κόσμο. Πάνω από 5000 ευρώ το μπουκάλι !»

«Δεν μιλάς σοβαρά !» απάντησε έκπληκτος ο Παύλος. Δεν το πίστευε αλλά καλού κακού άφησε με προσοχή το ποτήρι στο τραπέζι.

«Σοβαρά μιλάω ! Να στο κάνω και καλύτερο ; Το νερό που έχει μέσα είναι το ίδιο με αυτό που έχει μέσα του το ουίσκυ. Από την ίδια πηγή !»

«Και που το βρήκες ; Ακριβά δώρα σου κάνουν ή κάνεις εσύ στον εαυτό σου»

«Δεν μου αρέσουν τα ακριβά πράγματα εκτός από αυτό το ποτό. Έχει ιστορία… Η εταιρία  Bowmore κρατά από το 1779. Από τα παλαιότερα αποστακτήρια για single malt στη Σκωτία, στη λίμνη Ιντάαλ. Τώρα έχει περάσει σε απογόνους και τα πολύ μεγάλα αφεντικά είναι ιάπωνες. Παγκοσμιοποίηση βλέπεις. Έχει μια μικρή ιστορία αυτό που πίνεις. Δε βαριέμαι να τη λέω. Θες να την ακούσεις ;»

Ο Παύλος δεν ενδιαφερόταν για αυτό το περίεργο ουίσκυ με την ελαφρώς καπνιστή και πικρή γεύση, αλλά ήταν περίεργος. Έτσι και αλλιώς, είχε ξενερώσει για τα καλά… Έγνεψε καταφατικά.

«Φτιάχτηκε τυχαία ! Το είχαν σε ένα μεγάλο βαρέλι από ισπανική κερασιά για περίπου 20 χρόνια. Άρχισε όμως να στάζει και αναγκάστηκαν να το μεταφέρουν. Το έβαλαν λοιπόν σε ένα άλλο μεγάλο ξύλινο βαρέλι, εκεί που έβαζαν συνήθως το bourbon. Έμεινε εκεί καιρό, άλλα 20 χρόνια. Τότε το δοκίμασαν, κατάλαβαν ότι κάτι καλό είχαν φτιάξει και άρχισαν σε λίγο να το μοσχοπουλάνε. Έχει πολλούς φανατικούς φίλους αλλά και πολλοί δεν το αντέχουν. Από ότι καταλαβαίνω, είμαι στην πρώτη κατηγορία και είσαι στη δεύτερη»

«Ώστε Bowmore…» είπε ο Παύλος. Μια που δεν έμοιαζε να τη νοιάζει, δεν το διέψευσε.

«Bowmore 40 ετών ! Δεν είναι το μοναδικό τους προϊόν. Δεν θα την βρεις εύκολα αυτή τη μάρκα σε φτηνές κάβες και σούπερ μάρκετ αλλά κυκλοφορούνε και άλλα Bowmore, φτηνότερα, ή πολύ φτηνότερα από αυτό. To «40 ετών» κάνει τη διαφορά…» 

«Και που το βρήκες αν επιτρέπεται ; Πετάχτηκες μέχρι τη Σκωτία για να το αγοράσεις ;» είπε πειραχτικά. «Μαζί με το νερό από την ίδια πηγή ;»

Η Νάντια τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Έπεσες μέσα πολύ περισσότερο από όσο νομίζεις. Ναι πετάχτηκα στο αποστακτήριο τους στη Σκωτία…. κατά κάποιο τρόπο… Αλλά όχι ! Δεν το αγόρασα ! Το έκλεψα !!» τελείωσε την φράση της  χαμογελώντας. Με μια παιδική έκφραση που έδειχνε αφέλεια, άνεση αλλά και ειλικρίνεια !!

Συνεχίζεται...  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1 : Όσα γράφω για το ουίσκυ Bowmore είναι αληθινά. Πηγή μου το Internet. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2 : Μπερδευτήκατε κάπου ? Είχατε καιρό να διαβάσετε τη συνέχεια και κάπου κάτι δεν θυμάστε ή δεν καταλάβατε ?
Η ΠΟΛΥ καλή μου φίλη η Φυσικένια, σε σημερινό της σχόλιο τα έβαλε στη σειρά τους μία χαρά. Το σύντομο ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το σημερινό της σχόλιο (οχι όλο) για αυτή τη συνέχεια ίσως σας βοηθήσει. Ολόκληρο το πολύ χιουμοριστικό της σχόλιο είναι πρώτο στα σχόλια αυτής της ανάρτησης.


Λοιπόν, ας ανακεφαλαιώσουμε:

Ο Παύλος της Ελίνας καπούτ! Η γλυκιά Ελίνα δολοφόνος!
Ο Παύλος της Μάρως γνώρισε τη Νάντια που κλέβει ουίσκι απ' τη Σκωτία και έχει ένα διαμέρισμα με τραπεζαρία χωρίς καναπεδάκι και τηλεόραση! Έχει όμως κάτι περίεργες συσκευές σαν κι αυτές που έχουν στα διαστημόπλοια (εγώ έτσι τις φαντάζομαι!!)

Η Μάρω σε διαφορετικό χωροχρονικό σημείο μαγνητίζεται απ' τα μάτια της Νάντιας και μπαίνει στο διαμέρισμα του Παύλου αλλά ο Παύλος δεν είναι μέσα και για κάποιο λόγο η νανοσυσκευή παρακολούθησης δεν πήρε εντολή για να μπει στο διαμέρισμα και ο ανήσυχος άντρας που είχε προειδοποιήσει τον Παύλο να μην πάει στην αψίδα ανακουφίστηκε!

Ευχαριστώ πολύ Φυσικένια !!   :-)  Τα είπες όλα μια χαρά !!


ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3 : Αμέσως πιο κάτω δύο χιουμοριστικές αναρτήσεις και η προηγούμενη συνέχεια των 1000 μέτρων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου