Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

1000 μετρα – 8η συνέχεια


ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Αυτή τη συνέχεια την ανέβασα δύο μόνο μέρες μετά την προηγούμενη. Αν δεν έχετε διαβάσει την 7η συνέχεια, είναι ακριβώς από κάτω από αυτήν, διαβάστε την πρωτα.  
 
ΠΕΡΙΛΗΨΗ του προηγουμένου 

Σπίτι Παύλου

Η Νάντια την κοίταξε χωρίς να πάψει να χαμογελά. Σα να το διασκέδαζε. «Ο Παύλος δεν είναι εδώ… δε ξέρω αν θα γυρίσει για βράδυ… Έχουμε πολλά να πούμε… θα σε ενδιαφέρουν… Στην πόρτα θα μιλήσουμε ; Μοιάζω για κλέφτρα ή κάποια που θα σου κάνει κακό ;»

Η Μάρω κοίταξε την Νάντια στα μάτια. Την σαγήνευαν τα μάτια της Νάντιας, εξέπεμπαν πολλά σήματα, σήματα που την μπέρδευαν. Φιλικότητα, ζεστασιά, άνεση, ίσως και μία στάλα ερωτισμού...

Η Νάντια παραμέρισε για να μπει η Μάρω μέσα και έκλεισε την πόρτα πίσω τους… Ήταν 20:50…

Σπίτι Νάντιας. Ίδια ώρα – 1000 μέτρα πιο κατω

«Και που βρήκες τόσο ακριβό ουίσκυ αν επιτρέπεται ;» ρώτησε ο Παύλος. Πετάχτηκες μέχρι τη Σκωτία για να το αγοράσεις ; » 

Η Νάντια τον κοίταξε κάπως πειρακτικά. «Έπεσες μέσα πολύ περισσότερο από όσο νομίζεις. Ναι πετάχτηκα στο αποστακτήριο τους στη Σκωτία….κατά κάποιο τρόπο… Αλλά όχι ! Δεν το αγόρασα ! Το έκλεψα !!» τελείωσε την φράση της  χαμογελώντας. Με μια παιδική έκφραση που έδειχνε αφέλεια, άνεση αλλά και ειλικρίνεια !!

Σπίτι Νάντιας. 21:00

Ο Παύλος κοίταξε τη Νάντια σαστισμένος. Δεν φαινόταν να τον δουλεύει αλλά… «δεν είναι δυνατόν» σκέφθηκε.   
«ΔΕΝ ΗΤΑΝ ;» Τι ήξερε για την όμορφη πωλήτρια που αποδείχτηκε ιδιοκτήτης του καταστήματος που υποτίθεται ότι εργαζόταν ; Της γυναίκας που δέχτηκε τόσο πρόθυμα να βγει μαζί του με την πρώτη κρούση, αυτής που είχε την ικανότητα να φανερώνεται μπροστά του χωρίς να την βλέπει, ενώ την περίμενε ; Που σχεδόν τον παρέσυρε στο σπίτι της, που έπινε πανάκριβα ουίσκυ, είχε ένα απλό δυάρι δίχως τον στοιχειώδη οικιακό εξοπλισμό, γεμάτο από περίεργα μηχανήματα ;
«Τελικά είναι πολύ περίεργη η κατάσταση» σκέφτηκε. Ένοιωθε άβολα. Και αυτή η ελαφρά υπνηλία… 

«Μου έριξες κάτι στο ποτό» είπε προσπαθώντας να σηκωθεί. Δεν τα κατάφερε, τα πόδια του και τα χέρια του δεν υπάκουαν τις εντολές του.

«Έτσι γίνεται στα αστυνομικά που βλέπεις ;» είπε η Νάντια  χωρίς το πειρακτικό χαμόγελο να φύγει από το όμορφο πρόσωπο της.  «Δεν θα αλλοίωνα τη γεύση αυτού του υπέροχου ποτού που σου σέρβιρα, κι ας μη ήταν το δικό μου ποτήρι. Εξ’ άλλου… ξεπερασμένες τεχνικές...»

Ο Παύλος την κοίταξε σαστισμένος. Έκανε άλλη μία προσπάθεια να σηκωθεί, να πιάσει το ποτήρι να της το πετάξει…  δεν τα κατάφερε. «Τι στο διάολο…» μουρμούρισε… «τι μου έχεις κάνει ;»  

«Εδώ και μισό λεπτό έχω τον ουσιαστικό έλεγχο του νευρικού σου συστήματος.  Πλην των ζωτικών λειτουργιών που δεν θέλησα να στις πειράξω. Μη ρωτάς πως τα καταφέρνω… δεν θα καταλάβεις. Αλλά μη το παλεύεις χαλάρωσε… Δε θα σε βλάψω… όχι ακόμα τουλάχιστον, ίσως και ποτέ, δεν αποφασίζω εγώ…»

«Γιατί ; Γιατί εμένα ;»

«Ούτε και αυτό θα το καταλάβεις ακόμα… Κοίτα πρέπει να σε προετοιμάσω… Έχουμε να κάνουμε ένα ταξίδι που θα το βρεις κάπως περίεργο… Αλλά πρέπει να γίνει, πρέπει να σε πάω κάπου…» Τελειώνοντας την φράση της έβγαλε ένα μηχάνημα σαν πολύ μικρό συρραπτικό και τον ακούμπησε  ελαφρά στο λαιμό.

Ο Παύλος δεν κατάλαβε τίποτα. «Δεν πόνεσα !» σκέφθηκε… «Αλλά τι…» ήταν οι τελευταίες του σκέψεις πριν σκοτεινιάσουν όλα γύρω του...

Σπίτι Παύλου. 20:50

«Ακούω λοιπόν» είπε η Μάρω καθώς στηριζόταν στο χολ, δίπλα στον καλόγερο που είχε κρεμάσει το παλτό της τόσες φορές.  Εκείνη τον είχε αγοράσει στον Παύλο, στην γιορτή του, πέρυσι.  Μπαίνοντας μέσα, με το που άφησαν τα μάτια της Νάντιας τα δικά της όλος ο παράξενος υπνωτισμός είχε χαθεί. Φαινόταν χαλαρή αλλά ήταν σε επιφυλακή, ιδιαίτερα τα πόδια της, έτοιμα να εξαπολύσουν μία πολύ επώδυνη κλωτσιά αν η Νάντια δοκίμαζε κάτι. Τελικά η κόκκινη ζώνη στο Τae Kwon Do, μπορεί να της χρειαζόταν...   

«Τae Kwon Do ?» ρώτησε η Νάντια χαμογελώντας φιλικά. «Κapoeira ?» «Savate(Σ.τ.Σ ¨Όλα πολεμικές τέχνες, Κορεατικής, Βραζιλιάνικης και Γαλλικής αντίστοιχα προέλευσης όπου η άμυνα και η επίθεση με τα πόδια παίζει πρωτεύοντα ρόλο)  

«Ορίστε ;» ρώτησε η Μάρω κάνοντας την ανήξερη. «Τι λες ;»

«Έλα τώρα… Δε μπορείς να κρυφτείς από μένα…Η στάση του σώματος σου.. Έτοιμη να κλωτσήσεις αν χρειασθεί... Έχεις αθλητικό σώμα, σφιχτό, κάποτε γυμναζόσουν, αν όχι ακόμα… Τι θα διάλεγε μία όμορφη κοπέλα σαν και σένα, κάτι όπου τα μακριά σου πόδια παίζουν πρωταρχικό ρόλο…»

«Εσύ τι κάνεις ;» ρώτησε η Μάρω αποφεύγοντας να απαντήσει. «Κάτι από αυτά που ανέφερες ;»

Η Νάντια γέλασε. «Ράε Τουν» είπε τελικά. «Δεν το ξέρεις. Δεν υπάρχει στην εποχή σου. Θα αρχίσει να διαδίδεται σε 175 χρόνια περίπου. Αν και υπάρχουν ήδη κάποιες συγγενικές τεχνικές σε όλες τις πολεμικές τέχνες»

«Με δουλέυεις !»

«Καθόλου» είπε η Νάντια γελαστά. «Το είδος μου δεν μπορεί να πει ψέματα. Μπορεί να αποφύγει να απαντήσει αλλά δεν λέει ψέματα. Έλα πάμε να κάτσουμε θα σου εξηγήσω ότι μπορείς να καταλάβεις»

«Το είδος σου…» είπε η Μάρω ειρωνικά χωρίς να κουνηθεί. «Είσαι ρομπότ δηλαδή… Ή εξωγήινη μεταμφιεσμένη…  Ή ήρθες από το μέλλον… Για να δω τι άλλο έχω δει σε ταινία…» κορόιδεψε. «Δε λες πιο απλά μία άλλη γκόμενα του Παύλου ;»

Η Νάντια της γύρισε ανέμελα την πλάτη και κατευθύνθηκε στο μικρό καθιστικό που η Μάρω ήξερε τόσο καλά… Κάθισε στον καναπέ σταυρώνοντας τα πόδια της, ακούμπησε πίσω και τότε ξανακοίταξε τη Μάρω. 

«Ένα ένα… κάπου κάτι πέτυχες και συ αλλά όχι όλα...» απάντησε η Νάντια νεύοντας στη Μάρω να κάτσει και αυτή, κάτι που την  έκανε πάλι έξαλλη. «Μεσα στο σπίτι του» σκέφθηκε. «Στρογγυλοκάθησε, το παίζει άνετη… και αυτό το κωλοβλέμμα της…»

«Όχι δεν είμαι ρομπότ ούτε εξωγήινη. Γυναίκα σαν και εσένα είμαι αλλά σε εξελιγμένη μορφή. Ναι όσο και να σου φαίνεται τρελό» συνέχισε η Νάντια, «ταξιδεύω στο χρόνο. «Γεννήθηκα 420 χρόνια μπροστά… Δε θα καταλάβεις τον κόσμο μου… Χρησιμοποιούμε το 53 % των δυνατοτήτων του εγκεφάλου μας περίπου ενώ εσείς παίζετε ανάμεσα στο 5 % και στο 10. Όχι δεν είμαι γκόμενα του Παύλου… ηρέμησε, ο Παύλος  δεν με τραβά, είναι καλό παιδί δε λέω, αλλά σαν άνδρας δεν με τραβά ο τύπος του… προτιμώ εσένα… στην εποχή μας οι περισσότερες γυναίκες είναι αμφίφυλες… ξέρεις... έλκονται και από άνδρες αλλά και από άλλες γυναίκες» 

«Και οι άνδρες είναι gay…» την κορόιδεψε πάλι η Μάρω καθώς στηριζόταν στον τοίχο του καθιστικού 2 μέτρα δεξιά και απέναντι από τη Νάντια. Δεν πίστευε φυσικά κουβέντα από όσα της έλεγε η Νάντια αλλά ήταν πάντα σε επιφυλακή. Η «μουρλή που της την έπεφτε» - όπως ήταν η ετυμηγορία της - φαινόταν φιλική αλλά καλού κακού… Και της είχε ανάψει την περιέργεια, έπρεπε να μάθει τι γινόταν με τον Παύλο, είτε ήταν γκόμενα του είτε όχι.

«Δεν υπάρχουν gay άνδρες στον κόσμο μου. Οι άνδρες είναι μόνο το 18 % του συνολικού πληθυσμού. Αφανίστηκαν στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο με τις βιολογικές βόμβες επιλεκτικής φυλετικής μόλυνσης… Δεν μπορούν να γίνουν gay, αποκλείσθηκε αυτό γενετικά, οι λίγοι που έμειναν μάς είναι απαραίτητοι… Για διασκέδαση, για αναπαραγωγή, για να μας προστατεύουν και να μας φροντίζουν, για να κάνουν καλύτερα από εμάς μερικές δουλειές… όσα κάνει δηλαδή και ένας ετερόφυλος άνδρας σήμερα... 
…Κατάλαβες τώρα γιατί εμείς σε εκείνη την εποχή είμαστε αμφισεξουαλικές ; Άσε τα όμως αυτά… μη τρώμε τον χρόνο μας δεν έχουμε πολύ. Ο Παύλος Μάρω κινδυνεύει… Αν ενδιαφέρεσαι γι αυτόν… πρέπει να μάθεις μερικά πράγματα. Και γρήγορα…»

Σπίτι Νάντιας. 21:20

Ο Παύλος άνοιξε τα μάτια του. Κοίταξε έκπληκτος τη Νάντια που κάτι παρακολουθούσε σε μία οθόνη σε ένα δωμάτιο που δεν το είχε ξαναδεί. Βρισκόταν μισοκαθισμένος σε ένα πάγκο, γύρω του δεν υπήρχαν παρά μηχανήματα, σαν αυτά που είχε δει στο χολ αλλά πιο μεγάλα και περισσότερα. Πήγε να σηκωθεί αλλά πάλι το σώμα του δεν τον υπάκουε.

«Που είμαι ;» ρώτησε τη Νάντια που του είχε γυρισμένη την πλάτη.

 «Ηρέμησε… είπαμε… δε κουνιέσαι πριν το θελήσω εγώ. Όσο για το που είμαστε, σε ένα από τα δωμάτια που είδες πριν… Κρεβατοκάμαρα πρέπει να ήταν παλιά»

Ο Παύλος κοίταξε πάλι γύρω του… κρεβάτι δεν υπήρχε πουθενά… «Που κοιμάται ;» αναρωτήθηκε.

«Α δε κοιμάμαι εδώ» είπε η Νάντια καταλαβαίνοντας την απορία του. «...Κοιμάμαι εκεί που θα πάμε… Δεν είπαμε πως θα πάμε ταξίδι ;»

«Που ;» ρώτησε ο Παύλος ξέπνοα. Η απίθανη κατάσταση στην οποία βρισκόταν τον είχε ζαλίσει περισσότερο από ότι του είχε δώσει.  

«Α θα δεις…» είπε η Νάντια… «Μη φοβάσαι… έχεις παραπάνω οξυγόνο πλέον στο αίμα σου… για πολλές ώρες. Εκεί που θα πάμε θα σου χρειασθεί… Φεύγουμε σε πέντε περίπου λεπτά» συνέχισε κοιτώντας το ρολόι της. «Με ότι σου έδωσα όσο κοιμόσουν ο οργανισμός σου δεν κινδυνεύει φυσιολογικά από σοκ απρόσμενων παραστάσεων. Το πολύ πολύ να φωνάξεις στην αρχή με ότι δεις» .

Η Νάντια ανέβασε τα ρολά ενώ ο Παύλος την κοίταζε απορημένος. Τι σοκ μου λέει αυτή ;» σκέφθηκε.  «Με την απέναντι πολυκατοικία που ήδη φαίνεται ;» 

Τότε η Νάντια πάτησε ένα κουμπί… Η εικόνα μπροστά στον Παύλο άλλαξε. Και δεν μπόρεσε να μη φωνάξει με ότι είδε…

Συνεχίζεται…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Αυτή τη συνέχεια την ανέβασα δύο μόνο μέρες μετά την προηγούμενη. Αν δεν έχετε διαβάσει την 7η συνέχεια, είναι ακριβώς από κάτω από αυτήν.   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου