Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ...

Ξέρω πως έχω καθυστερήσει την επόμενη συνέχεια των 1000 μέτρων. Δεν ήμουν σε φάση για Παύλο, Νάντια και Μάρω αυτές τις μέρες και εγώ την έμπνευση μου την αφήνω να με επισκεφθεί όποτε θέλει, δε τη κυνηγώ. Έρχεται όμως, την ακούω, δε θ' αργήσει. 


Μέχρι τότε 4 ακόμα ποιήματα μου. 



1.         ΜΗ Μ ΑΦΙΝΕΙΣ

      Για χαμένες αξίες συχνά
      κολυμπώ στο βυθό της ευθύνης.
      Να με πνίξει κινά.
      Μη μ' αφίνεις !

      Πολεμώ τη φωτιά
      κι ονειρεύομαι μέρες ειρήνης.
      Μ' αλυχτούν τα σκυλιά.
      Μη μ' αφινεις !
 
      Με κεφάλι ψηλά ξεκινώ
      μέρες κόπων κι οδύνης.
      Με φωνάζουν τρελλό.
      Μη μ' αφίνεις !

      Για μιά ακρούλα μοχθώ
      σ' ενα κόσμο χαράς και γαλήνης.
      Στο πλάι μου θέλω να μείνεις.
      Μη μ' αφίνεις !

2.                      EΝΑ = AΠΕΙΡΟ

 Είμαστε ένα.
 Δεμένοι με άρρηκτα δεσμά,
 ταξιδεύουμε προς το άγνωστο τέρμα.

 Είμαστε ένα.
 Μόνο οι ίσκιοι μας χωρίζουν,
 παλεύοντας με αυταπάτες στο σκοτάδι. 

 Είμαστε ένα.
 Ένα με τις μορφές που ποικίλουν στην πλάση.
 Ρυάκια της ίδιας πηγής, με την ίδια κατάληξη.

 Είμαστε άπειροι μέσα στο ένα.
 Είμαστε ένα μέσα στο άπειρο…

3.   ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ

Μου έλεγαν να κοιτώ ψηλά.
Είδα τον ήλιο και στραβώθηκα.

Άλλοι μου έλεγαν να κοιτώ χαμηλά.
Εσκυψα να δω και σκόνταψα.
Όταν μου ξαναείπαν που να κοιτώ
Δεν είχα πια μάτια.
Μόνο λάμψεις και λάσπες…


 4.           ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

      Σοφία ιδιαίτερη δε θέλει
      το μέλλον για να δεις σκοτεινό.
      Στο κάτω κάτω τι άλλο θα 'ταν
      μ' ένα κόσμο στη δύση του ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου