Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

1000 μ.– 11

ΠΕΡΙΛΗΨΗ προηγουμένων
 
Η Κάλι η δίδυμη αδελφή της Νάντιας τηλεμεταφέρεται στη Βολιβία, σε ένα πολύ επικίνδυνο και στενό δρόμο σε μεγάλο ύψος, στις Άνδεις, στον "  El Camino de la Muerte"   (Ο δρόμος του Θανάτου).  Έχει απαγάγει τον Παύλο που αναγκάζεται να είναι μαζί της.
 
Την ίδια περίπου ώρα, στην Ελλάδα, στο διαμέρισμα του Παύλου, η Νάντια προσπαθεί να πείσει μία δύσπιστη Μάρω ότι έχει έλθει από το 2430 μ.Χ. ότι έχει δίδυμη αδελφή, την Κάλι η οπία αυτοαποκαλείται Νάντια και  είναι υπαρχηγός μίας φατρίας που ήρθε με σκοπό να τροποποιήσει το παρόν ώστε το μέλλον να γίνει όπως τους βολεύει. Της λέει ακόμα ότι όπου να 'ναι έρχεται η αρχηγός της αντίπαλης φατρίας, η Ελίνα με άλλους τρεις για να την σκοτώσουν.  

 Αθήνα – Διαμέρισμα Παύλου – 21:35
 

"Και ο Παύλος ;" ρώτησε η Μάρω... "είπες ότι κινδυνεύει..."
 

"Μάρω ! Έφτασαν ! Στρίβουν τη γωνία ! Θα τα πούμε όλα μετά !! Πρόσεχε ! Αν έρθεις αντιμέτωπη με την Ελίνα ή με τον Λοτ δεν θα τους κοιτάς στα μάτια. Έχουν εκπαιδευθεί να διαβάζουν στα μάτια σου που θα κατευθύνεις το χτύπημα σου. 
Χτύπα με τα πόδια σου στα πόδια τους. Είναι η μόνη περίπτωση να κάνεις κάτι. Η Ελίνα είναι πολύ καλή στο Ράε Τουν. Αλλά και ο Λοτ ξέρει καλά και είναι πολύ  πιό γρήγορος από σένα. 
Ότι άλλο κάνεις εκτός από πολύ γρήγορη κλωτσιά στα πόδια θα την προλάβουν ! Και αν πετυχεις δώσχε αμέσως δεύτερη και αμέσως μετά τρίτη ! Αν πέσουν κάτω κλωτσιά αμέσως στο κεφάλι !! Χτύπα να σκοτώσεις ! 
Αυτά αν με βγάλουν εκτός... Οι άλλοι δυό... της κλάσης σου, λίγο πάνω λίγο κάτω. Ή θα δώσεις τον αγώνα της ζωής σου σε ένα λεπτό ή τέλειωσες !!"
 

"Να κρατώ κάτι ;"
 

"Η Ελίνα και ο Λοτ ότι και να κρατάς θα στο πάρουν αμέσως ! Άνοιξε την πόρτα. Θα πεις ότι μόλις έφυγα από το μπαλκόνι !" συμπλήρωσε η Νάντια ενώ άνοιγε την πόρτα της βεράντας. "Έξω έχω ένα μικρό πλεονέκτημα. Ήρθαν ! Κάνε ότι είπαμε και γύρνα να τους ανοίξεις ! Μη κοιτάς Ελίνα και Λοτ στα μάτια !"
 

"Αστυνομία ?"
 

"Με τη νανοσυσκευή ειδοποίησα ένα φίλο. Ξέρει τι πρέπει να κάνει. Αλλά μέχρι να 'ρθει η αστυνομία που θα καλέσει..."
 

Το κουδούνι της πόρτας ακούστηκε. Η Μάρω πήγε να ανοίξει. Γύρισε μία στιγμή να δει, η Νάντια είχε εξαφανιστεί και η πόρτα της βεράντας ήταν ελαφρώς ανοιχτή...
 

Βολιβία - El Camino de la Muerte - 14:50
 
To μαύρο αυτοκίνητο που σταμάτησε μπροστά τους ήταν μέσα στη σκόνη. Ένα Παλιό Γκολφ που κατά περίεργο τρόπο δεν έμοιαζε παράταιρο με το περιβάλλον. "Ίσως γι αυτό το διάλεξαν" σκέφθηκε ο Παύλος.
 

"Μπες μέσα " είπε η Κάλι, ανοίγοντας την πίσω πόρτα. Ο Παύλος πέρασε μέσα και η Κάλι κάθισε  δίπλα του. Όπως κάθισαν ο Παύλος ήταν από την μέσα μεριά. Το γιατί το κατάλαβε μόλις ο οδηγός, κάποιος ντόπιος υπέθεσε ο Παύλος, ξεκίνησε. Πήγαιναν σιγά και κολλητά με τον κάθετο βράχο που ορθώνονταν απέναντι από τον γκρεμό, από την άλλη μεριά του δρόμου. 
Όπως πήγαιναν η πίσω πόρτα από την μεριά του δεν άνοιγε. Σχεδόν ακουμπούσε στα βράχια. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαφύγει από εκεί, για αυτό ούτε είχαν νοιαστεί να την κλειδώσουν. Αν πάλι κατάφερνε από θαύμα να εξουδετερώσει την γυναίκα που ήξερε σαν Νάντια, θα έβγαινε και θα έπεφτε στον γκρεμό. Ο οδηγός δεν χρειαζόταν καν να προσπαθήσει, τώρα ο δρόμος ήταν πιο στενός από εκεί που είχαν επιβιβαστεί, πόντους απείχαν από τον γκρεμό.
 

Η Κάλι ρώτησε κάτι τον οδηγό στα ισπανικά, κάτι που ο Παύλος δεν κατάλαβε μια και δεν ήξερε αυτή τη γλώσσα. Κράτησε όμως τις λέξεις "Aeropuerto militar"  που τις είπαν 2-3 φορές στην κουβέντα τους. Κάτι για κάποιο στρατιωτικό αεροδρόμιο πρέπει να έλεγαν. Μέχρι εκεί καταλάβαινε...
 

"Που πάμε ;"ρώτησε πιο πολύ για να μη σκέπτεται τον γκρεμό που έχασκε δίπλα τους, τις πεταμένες πέτρες που γλύστραγαν στην άκρη... Απέφευγε να κοιτάξει από το τζάμι του οδηγού μπροστά και αριστερά του, η θέα τον ζάλιζε, το στομάχι του είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται...
 

"Θα δεις... κλείσε λίγο τα μάτια σου. Θα ανακατευθείς αν κοιτάς κάτω. Όλοι το παθαίνουμε την πρώτη φορά. Και δεν θέλω να ξεράσεις εδώ μέσα !"
 

"Ποιά είσαι ; Γιατί εμένα ; Γιατί εδώ ;"
 

"Κουβεντούλα θέλεις ;" είπε η Νάντια . "Αν νομίζεις φουκαρά μου πως θα ηρεμήσεις με όσα ακούσεις... Τέλος πάντων... Μέχρι τώρα δε μου δημιούργησες προβλήματα, θα σου πω μερικά. 
Όσα γίνεται... και ότι καταλάβεις κατάλαβες"
 

Η Νάντια γύρισε προς το μέρος του. Τα όμορφα μάτια της τον μάγευαν, τα σαρκώδη χείλη ήταν πρόκληση , τα πόδια της όπως πρόβαλαν μέσα από τη φούστα... "Τρελλός για δέσιμο είμαι !" σκέφθηκε. "Την θέλω ακόμα !!"
 

Η Νάντια τον κοίταξε και τα μάτια της άστραψαν, έχοντας καταλάβει την ταραχή του. "Θα με λες Νάντια" του είπε χαδιάρικα. "Ας μη το αλλάξουμε αυτό...
 

Ποια είμαι... μεγάλη ιστορία... Ήρθα από το μέλλον, πολλά χρόνια μπροστά. Όχι μόνη μου.  Θέλουμε να επανορθώσουμε ας πούμε μία αδικία... Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους... και ο χρόνος για να το κάνουμε αυτό είναι τώρα... Όσο για τη Βολιβία... έχουμε πολλά πλεονεκτήματα εδώ... και μια και η απόσταση όπως είδες δεν είναι πρόβλημα για μας..."
 

"Γιατί εμένα ;" ρώτησε ο Παύλος. "Δεν πολυπίστευε όσα άκουγε, αλλά είχε εντυπωσιασθεί από την τηλεμεταφορά. Κάτι από όσα του έλεγε η Νάντια μπορεί και να ήταν αληθινό...
 

"Γιατί είσαι το τελευταίο δείγμα από το οποίο έγινε κλώνος χρόνια πριν. Χωρίς να το ξέρεις φυσικά. Είχαν επενδυθεί πολλά λεφτά σε αυτό αλλά δεν έπιασε. Ο κλώνος σου έπρεπε να πεθάνει, είναι ήδη νεκρός τώρα που μιλάμε. Για σένα θα δούμε.."
 

"Και γιατί δεν σκοτώσατε και μένα ήδη ;"
 

Η Νάντια άνοιξε το στόμα της να απαντήσει. Αλλά δεν απάντησε. Όπως είχε την προσοχή της στον Παύλο δεν πρόσεχε τον οδηγό.  Ο οποίος πάτησε με το αριστερό του χέρι ένα κουμπί.  Μία νανοβελόνα έσκισε την ταπετσαρία που πάνω της στήριζε η Νάντια τη πλάτη της και χώθηκε μέσα της με ορμή, αφήνοντας ακαριαία μέσα στην ξαφνιασμένη Νάντια το περιεχόμενο της.
 

"Τι στο καλό... ;" είπε ο Παύλος έκπληκτος...
 

Ο οδηγός γύρισε και τον κοίταξε. "Μιλάς αγγλικά ;" ρώτησε ενώ φρέναρε το αμάξι.
 

"Ναι φυσικά" είπε ο Παύλος κοιτάζοντας τον Βολιβιανό. Στα τριάντα με σαράντα τον έκανε, το πρόσωπο του ήταν σκαμμένο, δεν μπορούσε να πει. Μελαχροινός, με μαύρα μάτια που έλαμπαν, μάτια που έδειχναν φιλικά.
 

"Ποιός είσαι πάλι εσύ ; Δεν είσαι μαζί της ; Tην σκότωσες ;"
 

"Με λένε Αμάρο. Σου φτάνει αυτό. Και όχι δυστυχώς δεν την  σκότωσα, αλλιώς θα είχε αλλάξει χρώμα... Θα έχει πάρει αντίδοτο, θα ξυπνήσει ίσως γρήγορα. Ίσως όμως τα καταφέρουμε στην επόμενη στροφή..."
 

"Και γιατί δεν την πετάς έξω ;" . Η ερώτηση ήχησε περίεργα και στα αυτιά του Παύλου, αλλά με όσα του είχε κάνει...
 

"Γιατί με τις νανοσυσκευές τους και τους δορυφόρους παρακολουθούν και αυτή και το αυτοκίνητο και εμένα και εσένα. Αν φανούν δύο ή τρία ή τέσσερα ξεχωριστά ίχνη, οι τηλεπρογραμματιζόμενοι κόνδoρες θα επιτεθούν και δεν θα περάσουμε καλά... "
 

"Οι πoιοί ;"
 

"Τεράστιοι κόνδορες με νανοτσιπάκια εμφυτευμένα στον εγκέφαλο τους. Τους ελέγχουν χρόνια..."
 

"Και... και τι θα κάνεις..." Ο Παύλος τον κοίταζε και ήταν έτοιμος να τρελαθεί. "Αν δεν τα έχω ήδη παίξει" σκέφθηκε... "Πολύ μεγάλη ποσότητα πληροφορίας απότομα... δεν καταλαβαίνω τίποτα..."
 

"Στην επόμενη στροφή θα πετάξω το αμάξι στο γκρεμό. Θα πεταχτούμε έξω. Η Κάλι θα πέσει, ελπίζω να την ξεφορτωθούμε μια και καλή. Κάλι την λένε στην πραγματικότητα. Υπάρχει καταφύγιο. Μόλις μπούμε θα πέσουμε σε μία λίμνη. Οι νανοσυσκευές παρακολουθησης εξουδετερώνονται στο νερό... Από την άλλη μεριά θα μας περιμένουν και θα τις αφαιρέσουν. Αλλά έχουμε λίγα λεπτά. Αν μας πάρουν χαμπάρι οι κόνδορες τους ή όσοι μας βλέπουν πριν μπούμε στο καταφύγιο..."
 

Ο Πάυλος τον κοίταζε σαν χαζός... "Γιατί εγώ ; " μουρμούρισε με απόγνωση. " Γιατί εγώ ;"
 

"Σου είπε ότι έρχεται από το μέλλον ;" ρώτησε ο Αμάρο αγνοώντας την απελπισία του συνομιλητή του.
 

"Nαι. Βέβαια εγώ..."
 

"Αλήθεια λέει. Από το 2430. Μπορούν και επιστρέφουν από το την εποχή τους στο παρελθόν, φτάνουν σε μας, πάνε αν θέλουν και πολύ πιό πίσω στο χρόνο. Το έχουν κάνει από ότι ξερω. Όποτε θέλουν από το παρελθον στο οποίο βρίσκονται επιστρέφουν στην εποχή τους, στο μέλλον δηλαδή για μας, παρόν για αυτούς. 
...Τα ταξείδια στο χρόνο δεν είναι τόσο εύκολα για αυτούς όσο οι τηλεμεταφορές αλλά τα καταφέρνουν. Υπάρχει όμως φράγμα. Κανείς τους από όσα μου έχουν πει δεν έχει ταξιδέψει στο μέλλον, στο δικό τους μέλλον, ποιό πέρα από το χρονικό σημείο από όπου ξεκίνησε. Σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν το έχει καταφέρει ποτέ αυτό. Μόνο ένας τα κατάφερε μέχρι τώρα"

"Ποιός τα κατάφερε;" ρώτησε αυθόρμητα ο Παύλος
 

"EΣΥ !!!"
 

Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου