Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

ΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

Να σας δείξω και μία ακόμα πλευρά μου ; Γράφω πότε πότε και ποιήματα... Σας παρουσιάζω λοιπόν τρία από αυτά. Τα δύο πρώτα είναι σε στυλ κον-κάι, το τρίτο είναι με ομοιοκαταληξία, της παλιάς σχολής. 




                 ΑΠΟΡΙΑ


      Γιατί φοβόμαστε ανόητα
      μη μας βρει κανένα κακό ;
      Πάει καιρός από τότε
      που είμαστε μέρος του...

               TEΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ


      Οι μηχανές δουλεύουν για μας.
      Τα computers σκέφτονται για μας.
      Κουράγιο λίγο ακόμα !
      να φτιάξουμε όσα θα ζουν για μας
      Και   T E Λ Ε Ι Ω Σ Α Μ Ε  ...

              ΛΙΓΟ ΦΩΣ

      Λίγο φως στις σκιές μας
      αν ερχόσουν για λίγο.
      Zεστό χνώτο στο κρύο
      μιά-δυό ώρες σιμά.


      Λίγο φως στις σκιές μας
      και τ ανείπωτα λόγια
      θα ανάψουν στη νύχτα φωτιά.

      Λίγο φως στις σκιες μας
      που σκοτίζουν μιά άκρη
      με κρυφές πεθυμιές
      και ριγούν την καρδιά.


      Λίγο φως στις σκιές μας
      - δεν τ αξίζουμε τάχα ; -
      ίσως ρίξουμε κάποια φορά ...


ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Για όσους δεν το διάβασαν, η πέμπτη συνέχεια του "  1000 μέτρα "   είναι ακριβώς από κάτω. 

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

1000 μέτρα - Νο 5.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ (συντομευμένη) του τέλους του προηγουμένου  

«Μιλάμε άνετα ;» άκουσε η Νάντια την κοφτή μεταλλική φωνή. Τόσα χρόνια στην ενδιάμεση ζώνη είχε πάρει τις τοπική χωροχρονική συμπεριφορά αλλά μερικές φορές αυτό το ξερό και ολιγόλογο της την έδινε…  
       «Τσίμπησε… Θα ξανάρθει το βράδυ να με πάρει» 
       «Ο επόμενος θα πέσει στις 9:30 τοπική σου ώρα. Τρείς ακόμα στα επόμενα πέντε λεπτά» είπε η κοφτή φωνή. 


Στις οκτώμισυ ο Παύλος ήταν έξω από το κατάστημα με τα αθλητικά. Είχε σχετικά εύκολα αποφύγει μία εκνευρισμένη από τη δουλειά Μάρω που γύρευε που να ξεσπάσει. Είχαν μιλήσει λίγο, ούτε που της είπε τα σχέδια του για το βράδυ, μόνο ότι είχε δουλειά με κάτι λεφτάδες πελάτες μετά μπορεί να έτρωγε  έξω μαζί τους, θα αργούσε. Το μπάνιο που είχε κάνει τον είχε ξεκουράσει, η συμπεριφορά της του είχαν σκορπίσει όποιες τύψεις θα μπορούσε να έχει. Που δεν είχε… 
 

Είδε τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού να κλείνει τα φώτα, να βγαίνει, να κατεβάζει τα ρολά… Καλά που ήταν η Νάντια ; σκέφθηκε. Δεν την είχε δει να βγαίνει και περίμενε αραχτός απέναντι ακούγοντας ραδιόφωνο από τις οκτώ και τέταρτο.
 

Θα πήρε άδεια για να φύγει λίγο νωρίτερα του ήρθε στο μυαλό η προφανής εξήγηση. Γυναίκα είναι, θα θέλει να φτιαχτεί, να κάνει και αυτή κανένα μπάνιο...
 

Παρακολούθησε αφηρημένα τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, ένα μεσήλικα ψηλό τύπο με προχωρημένη φαλάκρα να μπαίνει στο αμάξι του και να φεύγει. Λίγο πιο κάτω από το δικό του ήταν παρκαρισμένο, αδιαφορώντας όπως και ο Παύλος για την απαγόρευση. Τον είδε να στρίβει στο πρώτο στενό και μετά συνέχισε να χαζεύει τα αυτοκίνητα που πέρναγαν μέσα από το αμάξι του, ακούγοντας μουσική. Κάθε λίγο και λιγάκι κοιτούσε από τον καθρέπτη μήπως την δει να έρχεται. Τότε θα έβγαινε. Σιγά μη ξεροστάλιαζε όρθιος ενώ εκείνη θα ερχόταν με το πάσο της. Είχε κλειστά τα τζάμια γιατί έκανε ακόμα ζέστη. Είχε το air condition ανοιχτό και απολάμβανε. Καλά θα πήγαινε η νύχτα, το ένοιωθε…
 

Το χτύπημα στο τζαμάκι του συνοδηγού τον ξάφνιασε. Γύρισε  και είδε τη Νάντια να του χαμογελά. Πριν προλάβει να βγεί, η Νάντια άνοιξε την πόρτα και κάθησε με άνεση πλάι του. Χαμογελάστή, σίγουρη για τον εαυτό της.
 

«Από πού ξεφύτρωσες ;» την ρώτησε ενώ την περιεργαζόταν. Ελαφρά βαμμένη, με ένα ανοιχτό καφέ μπλουζάκι και πράσινη κοντή φούστα που την τόνιζε μία φαρδιά δερμάτινη ζώνη, σε λίγο πιο σκούρο χρώμα. Τα δύο πάνω κουμπιά της μπλούζας ανοιχτά, σε άφηναν να καταλάβεις ότι τα στήθη από μέσα ασφυκτιούσαν. Τα καλλίγραμμα πόδια έγραφαν όπως τα δίπλωνε για να καθίσει. Όλη έγραφε !
 

«Λοιπόν, ικανοποιημένος από την επιθεώρηση ;» τον ρώτησε αγνοώντας την ερώτηση του. «Φεύγουμε ;»
 

«Και με το παραπάνω, αλλά…το αυτοκίνητο μου δεν το ήξερες, δεν είχες ξαναμπεί. Έβλεπα από τον καθρέφτη να σε δω, να βγω έξω. Πως…»
 

«Είμαι από αυτές που απλοποιούν τα πράγματα» του είπε γελαστά. «Και το αναπάντεχο, ε... το έχω λίγο. Μου αρέσει να αιφνιδιάζω. Φεύγουμε ;»
 

«Φύγαμε !» είπε βάζοντας μπρος. «Πήρες άδεια και έφυγες νωρίτερα έτσι ; Eίδα το αφεντικό σου να κλείνει μόνος του»
 

«Δεν είναι αφεντικό μου. Υπάλληλος είναι. Τον είχα στείλει το πρωϊ για δουλειές. Εγώ είμαι το αφεντικό !»
 

Ο Παύλος της έριξε μία ματιά ξαφνιασμένος. «Ώστε αφεντικό λοιπόν… Τότε γιατί μου είπες να σε πάρω από εδώ ; Θα μπορούσαμε…»
 

«ΔΕΝ στο είπα εγώ… ΕΣΥ το είπες ! Λοιπόν τέρμα η ανάκριση ! Που πάμε ; Αν θες, ξέρω ένα μπαράκι πολύ κοντά στο σπίτι μου… Όχι μπόμπες, σχετικά ήσυχο, καλή μουσική, ξηγημένα παιδιά αυτοί που το έχουν…»
 

Ο Παύλος είχε άλλα σχέδια. Αλλά αυτό το πολύ κοντά στο σπίτι μου…  μάτι έβγαζε… Από την άλλη εκείνος φορούσε τα παντελόνια γαμώτο, να της τα άφηνε όλα κατά πως γούσταρε εκείνη ;
 

«Δε κόβουμε χρόνο ;» της είπε θαρρετά. Αντί να πάμε πρώτα πολύ κοντά στο σπίτι σου, δεν πάμε κατ’ευθείαν στο σπίτι σου ; Όλο και κάτι θα έχεις να πιούμε, να ακούσουμε… Eκεί θα καταλήγαμε έτσι κι αλλιώς και το ξέρεις !» Όχι θα σε αφήσω να κάνεις εσύ παιχνίδι ! σκέφθηκε.
 

«Στρίψε δεξιά στο πρώτο φανάρι… θα σου πω από πού θα πας…»
 

Μωρέ μπράβο ! Δευτερόλεπτο δεν κόλωσε ! Ούτε τα προσχήματα ! Καλή ! Το κατέχει το άθλημα ! ήταν οι επόμενες σκέψεις του Παύλου. Καλά είπα εγώ ότι θα έχει ενδιαφέρον η βραδιά…
 

Έξω ο ουρανός είχε αρχίσει να μαζεύει σύννεφα αλλά ο Παύλος ήταν πολύ ενθουσιασμένος με τις προοπτικές της βραδιάς και με την συντροφιά του για να το προσέξει… Είχε σουρουπώσει εξ’ άλλου, τον ουρανό θα κοίταγε ;
 

Θα έπρεπε… Αν και πάλι… 
…..
 

Την ώρα που ο Παύλος οδηγούσε προς τη γη της επαγγελίας, 1000 μέτρα πιο κάτω, η Μάρω έβγαλε τα κλειδιά της και άνοιξε την εξώπορτα της πολυκατοικίας που έμενε ο Παύλος. Θα του κάνω έκπληξη ! σκεφτόταν, καθώς πήγαινε προς το ασανσέρ. Θα δώ τηλεόραση, θα κάνω ένα μπάνιο και αν αργήσει πολύ θα με ξυπνήσει… Να μη το συνεχίσουμε με τα μούτρα που είχαμε… Ήταν κάπως, σα να τον βόλευε η τσαντίλα μου. Μη το παρατραβάω…
 

Σε ένα λεπτό ήταν έξω από το διαμέρισμα του Παύλου. Έβγαλε τα κλειδιά της αλλά η πόρτα άνοιξε πριν βάλει το κλειδί στην κλειδαριά !! Μπροστά της στάθηκε μία ξανθιά γυναίκα, με ένα ανοιχτό καφέ μπλουζάκι και μία πράσινη φούστα. Μία φαρδιά σκούρα πράσινη ζώνη τόνιζε τη μέση της. Τα πόδια της καλλίγραμμα κατέληγαν σε ένα ζευγάρι καφέ γόβες.
 

«Έλα μέσα Μάρω …» της είπε η ξανθιά γυναίκα, χαμογελώντας φιλικά.
 

«Με ξέρεις ; Τι κάνεις εδώ ; Ποια είσαι ;»
 

«Ένα ένα… πέρασε μέσα.. Θα τα πούμε, μη φοβάσαι. Για να αρχίσουμε με λένε Νάντια…»
 


 

Την ώρα που μία απορημένη Μάρω έμπαινε στο διαμέρισμα του Παύλου, 1000 μέτρα πιο κάτω, ο Παύλος ακολουθώντας της οδηγίες της Νάντιας δίπλα του, παρκάριζε έξω από το σπίτι της…
 

«Τελικά σα να κάναμε κύκλους. Κανένα χιλιόμετρο πιο κάτω από εμένα μένεις» της είπε.
 

Τα σύννεφα είχαν μαζευτεί ήδη στον ουρανό. Λίγοι τα είχαν προσέξει…  

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Αν είχατε μέρες να μπείτε στο blog μου, δείτε και την φάτσα μου και μερικά άλλα για μένα στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

H φάτσα μου και λίγα ακόμα...

Με έχει φάει ο Χριστόφορος. "Τώρα πια δεν μιλάς μόνο με 1-2 μόνο. Βάλε φωτογραφία ! Συγγραφέας είσαι γαμώτο ! Κάνε και λίγο δημόσιες σχέσεις !"


Στις δημόσιες σχέσεις ΠΟΤΕ δεν ήμουν καλός. ΔΕΝ ξέρω να πουλάω τον εαυτό μου. Είμαι οπαδός του "όστις βουλήσεται οπίσω μου ελθείν" . Μία ζωή... Δεν "με σπρώχνω"...


Αλλά :


1// για να γλυτώσω τη γκρίνια του !! (μη κάνει κάτι αυτός και δεν το κάνουν οι άλλοι !)
2// επειδή ξέρω ότι έχω ήδη κάνει ΚΑΛΟΥΣ φίλους εδώ.
3// Επειδή οι πιό πολλοί διαβάζουν πιό πολύ τις αναρτήσεις και τα σχόλια παρά τα βιογραφικά. 
4// Για να σας δώσω κάτι να ασχολείσθε μέχρι την επόμενη ανάρτηση μου (ερχεται είπαμε !)


Μία φωτογραφία μου και δυό λόγια για μένα.


Γιώργος Παυλίδης. Συγγραφέας. (το Φυσικός ξέρω ότι το έχετε ήδη εμπεδώσει. Γι αυτό δεν επανέρχομαι). Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο μου "Η ΔΕΚΑΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ" από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Αστυνομικό - ψυχολογικό θρίλερ.  Ετοιμάζω δεύτερο.


Έτσι ήμουν στην παρουσίαση του βιβλίου μου το 2008, στην Αθήνα, στο κεντρικό Βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη.  Μια σημαντική στιγμή για μένα.



Για σας ΠΑΝΤΑ o φίλος σας ο GiP



Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ !!

Μετά από την ένταση, ας γελάσουμε και λίγο. Ανάρτηση (?) 5 γελοιογραφιών που προσωπικά τις βρηκα αστείες. Αν γελάσετε και εσείς ακόμα καλύτερα.

Νο1

Νο2

Νο3




Νο4
Νο5

Προσεχώς και άλλες !!

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

NA ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ! (την ησυχία μας)



Την παραπάτω γελοιογραφία την έχω βρει εδώ και 3-4 χρόνια τυχαία, σερφάροντας στο νετ. Πέρα από το αστείο της, έχει και ένα σοβαρό μύνημα. 
ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ στο Ιντερνέτ !!  Όλοι καλύπτονται - οι πολλοί τέλος πάντων - από μία ανωνυμία. Αυτό είναι καλό, είναι η δύναμη του Ιντερνετ. Λες ότι θέλεις, κάνεις την πλάκα σου ελεύθερα χωρίς ταμπού και αναστολές. 


Κάθε νόμισμα όμως έχει ΔΥΟ όψεις. Αυτή την αδυναμία την εκμεταλλεύονται πολλά άτομα που "ψαρεύουν" σε θολά νερά. Η παρέα, ο ενθουσιασμός, η έλειψη πείιρας κάνει την "ψαριά" τους σημαντική... 


Όχι... ΔΕΝ είναι όλοι οι ανώνυμοι και όσοι χρησιμοποιούν ψευδώνυμα υστερόβουλοι, με σκοτεινές προθέσεις, κακόβουλοι που κάνουν την πλάκα τους εις βάρος άλλων κ.λ.π  ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ !! Πολλοί χρειάζονται την ανωνυμία για να εκφρασθούν ελεύθερα, γυναίκες φοβούνται να δώσουν πραγματικά στοιχεία (και συχνά ΚΑΛΑ κάνουν)... Τίποτα το επιλήψιμο σε αυτό. 


Όμως όπως σε κάθε έργο... έτσι και εδώ... υπάρχουν και οι "περίεργοι" , οι "κακοί". Αλλάζουν φύλο, αλλάζουν επάγγελμα, συνήθειες, δίνουν ψεύτικα στοιχεία για τον ευατό τους, ΟΧΙ για να κάνουν μία πλάκα ή να καλυφθούν και να εκφρασθούν ελεύθερα, αλλά για να κερδίσουν κάτι. Λεφτά, πελατεία (κάθε είδους), θύματα για τις ΟΠΟΙΕΣ ορέξεις τους, να χωθούν εκεί που δεν τους πέφτει λόγος, να εκβιάσουν, να κάνουν χονδρές και επώδυνες πλάκες, να διαστρεβλώσουν...


ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ !! Δεν είναι όλοι με ένα χαιδευτικό μάλλον παρά ψευδώνυμο, δεν δίνουν όλοι πραγματικά στοιχεία ούτε είναι εύκολο να αναζητήσεις και να τους βρεις όλους. Ή όλες . Ή "όλους που είναι όλες και όλες που είνα όλοι" . 


Και πάλι : Όλοι οι ανώνυμοι ΔΕΝ είναι "ύποπτοι" ή κατακριτέοι. Ούτε καν οι περισσότεροι. Όλοι όμως οι ύποπτοι ή κατακριτέοι ΕΙΝΑΙ ανώνυμοι... (μιλάω για το νετ, όχι για τα όποια αίσχη των όποιων επωνύμων. Αυτά είναι άλλη ΜΕΓΑΛΗ ιστορία αλλά δεν γράφω για αυτούς τώρα).

ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΤΣΕΚΑΡΕΤΕ ΤΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΕΣ ΣΑΣ ΠΑΡΕΕΣ. 
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΒΡΕΘΕΙΤΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΡΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΩΝ ΕΚΠΛΗΞΕΩΝ !!



Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

1000 ΜΕΤΡΑ - 4η συνέχεια

Από τον Γιώργο Παυλίδη (GiP)  

TEΛΟΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ : Ο Παύλος ακολουθώντας ανάποδη πορεία από πριν άφησε την αψίδα και ύστερα από λίγο τρέξιμο μέσα στη βροχή έφτασε στο τυροπιτάδικο, το προσπέρασε και μπήκε στο κατάστημα με την ξανθιά πωλήτρια που είχε δει λίγη ώρα πριν. Δεν ήταν ο μόνος που είχε βρει καταφύγιο εκεί πέρα. Η πωλήτρια τον ανεγνώρισε και του χαμογέλασε.        «Κοίτα ρε, παρ’ όλα τα χάλια μου…» σκέφθηκε. Έπρεπε όμως να πάρει τη Μάρω… 

«Έλα Μωρό, τι κάνεις» ρώτησε τη Μάρω που περιέργως την πέτυχε με την πρώτη αυτή τη φορά. «Παίρνω, ξαναπαίρνω…»  
 
«Τι θέλεις να κάνω ρε Παύλο ;” άκουσε τη φωνή της Μάρως να του απαντά έντονα. «να παρατήσω τον πελάτη μου και να πω στους δικαστές <<συγνώμη, με ψάχνει ο γκόμενος ;>> Tα έχουμε πει αυτά…»  

Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι του Παύλου. Θα της απαντούσε με ανάλογο ύφος αλλά μέσα στον κόσμο και την όμορφη ξανθιά πωλήτρια να τον περιεργάζεται δεν του έβγαινε. 
«Πήρα να πω ότι με έπιασε η καταιγίδα, έγινα μούσκεμα και γυρνώ σπίτι να αλλάξω». Ούτε ανέφερε αν μπορούσε να τον βοηθήσει, από το ύφος της καταλάβαινε και την απάντηση.  

«Εντάξει… εγώ θα τελειώσω και σε καμία ώρα θα είμαι σπίτι. Θα είσαι εκεί ;»  
 
«Δεν ξέρω. Θα δω τι έχω να κάνω… Τα λέμε…» απάντησε κοφτά. Έκλεισε το τηλέφωνο πριν ακούσει το αντίο της ή ότι άλλο μπορεί να του έλεγε. Θα εισέπραττε την ενόχληση του, δεν ήταν χαζή.  Κάτι ήταν και αυτό… 
Αφού η κυρία ήθελε καυγαδάκι θα το είχε… Άσε που όταν τα έβρισκαν και έσμιγαν μετά από τέτοια καυγαδάκια… Ένοιωσε να φουντώνει και μόνο που το σκεπτόταν. Τις περισσότερες φορές τα όσα τους είχαν κάνει να ψιλοαρπαχτούν τους έκαναν πιο απαιτητικούς, πιο επιθετικούς στο σεξ, ήθελαν να στραγγίξει ο ένας την άλλη, να βρουν και << εκεί κάτω >> ποιος έκανε κουμάντο… Το κρεβάτι έπαιρνε φωτιά, πεδίο μάχης γινόταν… Και μετά την ερωτική μάχη και την κορύφωση, η εκτόνωση των χιλιάδων Βόλτ… το τσιγάρο ενώ η Μάρω κούρνιαζε στην αγκαλιά του….  «Η ανάπαυση του πολεμιστή» όπως του άρεσε να λέει.  

«Μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι» ; η ερώτηση της πωλήτριας τον επανέφερε στην πραγματικότητα.  

«Τωρα τι της λες ;» αναρωτήθηκε… «Και μετά σου λένε πως φταίει ο φονιάς... 
"Δεν θα πάρω κάτι» απάντησε με ένα χαμόγελο που πίστευε πως ήταν αφοπλιστικό.  «Έτσι μπήκα, για να προφυλαχτώ από την βροχή»  

«Κατάλαβα… δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ εδώ που να σας ενδιαφέρει…»  

Το ένστικτο του κυνηγού έκανε τον Παύλο να ξεχάσει τη Μάρω και τις αναπολήσεις του. 
«Εδώ κάτι παίζει» σκέφτηκε… Τελικά δεν ήταν άσχημη ιδέα να διαπιστώσει αν είχε μαντέψει σωστά… Αν και ο τρόπος που τον κοιτούσε η πωλήτρια στα μάτια με νόημα του έδιναν ήδη την απάντηση…   

«Υπάρχει… Και με ενδιαφέρει πολύ...» απάντησε ενώ το βλέμμα του διέτρεχε το αθλητικό κορμί που στεκόταν δίπλα του, τα στήθη που πρόβαλλαν μέσα από το μισάνοιχτο πράσινο πουκάμισο, πράσινο που έδενε τόσο με τα ξανθά της μαλλιά και το ηλιοκαμένο κορμί, το σφιχτό αλλά όχι σωληνωτό μπλού τζην που τόνιζε τα πόδια της.  «...Αλλά είμαι μούσκεμα και πρέπει να γυρίσω σπίτι μου. Θα ξανάρθω και ΘΑ ΠΑΡΩ αυτό που με ενδιαφέρει…» τελείωσε την φράση του κοιτώντας την έντονα.  

«Αυτό ακούγεται καλύτερα…» του είπε χαμογελαστά. «Να μη περιμένουμε όμως πολύ. Τίποτα δεν είναι ανεξάντλητο εδώ μέσα»…  

«Πως σε λένε ;» 

«Νάντια… Εσένα ;» 
Επιθετικός Ενικός. Δεν ήταν μόνο αυτός κυνηγός...  Αυτό του άρεσε ακόμα περισσότερο, η Νάντια δεν ήταν κανένα χλάπατο. Η υπόθεση γινόταν όλο και πιό ενδιαφέρουσα, οι φαντασιώσεις του μπήκαν ορμητικά από τις πόρτες που άφηνε η όμορφη πωλήτρια ανοιχτές και άρχισαν να κοροϊδεύουν κάθε λογική ή επιφύλαξη μπορούσε να είχε.  

«Παύλο με λένε… Λοιπόν Νάντια… θα περάσω μάλλον το βράδυ, κατά τις οκτώμισι δεν σχολάς ;»  

«Καλά πληροφορημένος, μου αρέσει αυτό… Θα περιμένω…»  

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο. Μόνο ίσως κάποιος ασυρματιστής να πει "μυνήματα πήγαν και ήρθαν επιτυχώς. Οver"    

Η Νάντια γύρισε στους άλλους πελάτες και ο Παύλος βγήκε από το μαγαζί.

Έριχνε λιγότερο, ο ουρανός άνοιγε… «Καλή περίπτωση» σκέφθηκε ο Παύλος. Χωρίς δυσκολίες. Τελικά μάλλον θα ανέβαλε την συμφιλίωση με την Μάρω και τον ερωτικό πλέον καυγά στο κρεββάτι τους για αύριο… Σημερα μπορεί να έπαιζε σε άλλο γήπεδο...

Ένα ταξί σταμάτησε πέντε μέτρα μπροστά του.  Ο Παύλος έβαλε μία φωνή και έτρεξε. Πρόλαβε. Στο ταξί υπήρχε μία ηλικιωμένη κυρία, ο ταξιτζής ούτε την ρώτησε αν ήθελε συνεπιβάτη.  

...   

Η Νάντια τελείωνε με τον νεαρό που ήθελε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για μπάσκετ όταν το κινητό της χτύπησε.  
«Μιλάμε άνετα ;» άκουσε την κοφτή μεταλλική φωνή. Τόσα χρόνια στην ενδιάμεση ζώνη είχε πάρει τις τοπική χωροχρονική συμπεριφορά αλλά μερικές φορές αυτό το ξερό και ολιγόλογο της την έδινε…   

«Ναι» απάντησε στο ίδιο στυλ.  

«Πως τον είδες ;»  

«Τσίμπησε… Θα ξανάρθει το βράδυ να με πάρει»  

«Τσίμπησε ; Γίνε πιό σαφής»  

«Εννοώ ότι έδειξε ενδιαφέρον»  είπε κρύβοντας ένα αναστεναγμό, αν και ούτε αυτόν θα τον καταλάβαινε ο συνομιλητής της. 
Το είχε πάρει απόφαση ότι ποτέ τους δε θα μάθαιναν αλλά μερικές φορές ξεχνιόταν...   

«Ο επόμενος θα πέσει στις 9:30 τοπική σου ώρα. Τρείς ακόμα στα επόμενα πέντε λεπτά» είπε η κοφτή φωνή. 

«Ξέρω τι πρέπει να κάνω»  

«Θα πάρω μετά»  

Το τηλέφωνο έκλεισε. Κάποια κοπέλα μπήκε και η Νάντια άλλαξε ύφος και πήγε χαμογελώντας να την υποδεχτεί.  

Συνεχίζεται... 

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

OYΪΣΚΥ BOWMORE

OYIΣΚΥ ΒΟWMORE 40 EΤΩΝ . 



Bowmore 40 ετών. 
Το όγδοο ακριβότερο ουίσκυ στο κόσμο. 
Πάνω από 5000 ευρώ το μπουκάλι ! 

Χαλκο-πορτοκαλλί χρώμα. Ελαφρώς καπνιστή και πικρή αλλά αρωματική ταυτόχρονα γεύση. Χαρακτηριστική μυρωδιά. 


Το νερό που έχει μέσα είναι το ίδιο με αυτό που έχει μέσα του το ουίσκυ. Από την ίδια πηγή.  


Η εταιρία  Bowmore κρατά από το 1779. Από τα παλαιότερα αποστακτήρια για single malt στη Σκωτία, στη λίμνη Ιντάαλ. Τώρα έχει περάσει σε απογόνους και τα πολύ μεγάλα αφεντικά είναι ιάπωνες. Παγκοσμιοποίηση. 


Φτιάχτηκε τυχαία. Το είχαν σε ένα μεγάλο βαρέλι από ισπανική κερασιά για περίπου 20 χρόνια. Άρχισε όμως να στάζει και αναγκάστηκαν να το μεταφέρουν. Το έβαλαν λοιπόν σε ένα άλλο μεγάλο ξύλινο βαρέλι, εκεί που έβαζαν συνήθως το bourbon. 


Έμεινε εκεί καιρό, άλλα 20 χρόνια. Τότε το δοκίμασαν, κατάλαβαν ότι κάτι καλό είχαν φτιάξει και άρχισαν σε λίγο να το μοσχοπουλάνε. 


Έχει πολλούς φανατικούς φίλους αλλά και πολλοί δεν το αντέχουν. 


Δεν είναι το μοναδικό τους προϊόν. Δεν θα την βρείτε αυτή τη μάρκα σε φτηνές κάβες και σούπερ μάρκετ αλλά κυκλοφορούν και άλλα Bowmore, φτηνότερα, ή πολύ φτηνότερα από αυτό. 
To «40 ετών» κάνει τη διαφορά. 


Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΣΕ ΜΑΡΙΕΣ, ! ΔΕΣΠΟΙΝΕΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΔΕΣ !

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12/8


Νεο διήγημα στη σελίδα "διάφορα διηγήματα" . Λέγεται " ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ " .   Για να γνωρίσετε ένα άλλο GiP, να δείτε πως γράφω όταν δε κάνω πλάκα, όταν δεν γράφω ευθυμογραφήματα ή φανταστικά διηγήματα... 


Η γνώμη σας μετρά... Αγαπώ ότι γράφω, σοβαρό ή ανάλαφρο, αλλά στα "μη αστεία" έχω μία ευαισθησία...

Σιγά σιγά θα δείτε GiP σε πολλά, ρητά, διηγήματα, χρονογραφήματα, φωτογραφίες που με εντυπωσίασαν, ευθυμογραφήματα, τη συνέχεια στο φανταστικό διήγημα που γράφω τώρα...

Απ' όλα έχει ο μπαξές... Θα σας φιλεύω λίγο λίγο, να μη βαρυστομαχιάσετε...

Α... και ΣΟΚΙΝ φώτος και κειμενάκια διαθέτει το κατάστημα. Όχι τσόντες αλλά "πονηρά"... άντε λίγο "αισθησιακά" (καμιά φορά). Σε λίγο... είπαμε, όχι όλα μαζί ! 


Και μη με ρωτήσετε γιατί ή ημερομηνία που γράφει από πάνω μόνο του είναι διαφορετική από αυτή που βάζω εγώ. ΙΔΕΑ ΔΕΝ ΕΧΩ !! Κάτι δεν κάνω καλά, που πάει θα μάθω ! Η σωστή πάντως είναι αυτή που γράφω εγώ, όχι η παλιοημερολογήτικη !  





Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 9/8


ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 7/8 

1) Ένα ευθυμογράφημα στη σελίδα "ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ"

2) Πέντε ακόμα ρητά

Προσοχή :  Τα ρητά και το ευθυμογράφημα υπάρχουν και σε ένα άλλο blog που μου έχουν ανοίξει οι εκδόσεις Ψυχογιός. ( http://pavlidis.psichogios.gr )
Πολλά από εκείνο το blog (ΟΧΙ όλα) θα τα μεταφέρω και εδώ. Μπορείτε λοιπόν να τα διαβάσετε και εδώ, σταδιακά, όπως θα τα ανεβάζω.
Επίσης σε αυτό το blog εδώ θα βάζω σταδιακά και ΝΕΑ κείμενα που δεν τα έχω αναρτήσει πουθενά μέχρι τώρα ... ή δεν τα έχω γράψει ακόμα ! (όπως τα "1000" μέτρα που τα γράφω τώρα).

 






Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Ενημέρωση 5 / 8 / 2010 - 18:25

Η Γ.Ο.Μ.Α ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ ΣΤΑΔΙΑΚΑ. 

Έστησα το δικό μου blog γιατί και εγώ και ο πολύ καλός μου φίλος Χριστόφορος , υπεύθυνος του blog  "   ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ"   , έχουμε πολλά καλούδια κατα νούν να σας προσφέρουμε και πλέον δεν χωράμε μαζί. Πάντα όμως θα στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.

Ευχαριστώ και πάλι για τη ζεστή σου φιλοξενία τόσους μήνες Χριστόφορε. Καλοτάξιδα και τα δύο σκαριά στον ωκεανό της blog-όσφαιρας !!


Το κάθε blog θα ακολουθήσει πλέον δικιά του πορεία. Σας παρακαλούμε να τιμάτε με την παρουσία σας και τα δύο. 




Οι πρώτες 3 συνέχειες του διηγήματος "  1000 Μέτρα"
που έχουν ήδη δημοσιευθεί και στην "   ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ " 
υπάρχουν πλέον και εδώ. Στη σελίδα "  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ"  . 
Προσεχώς η 4η συνέχεια  ΜΟΝΟ εδώ. 

Έχω επίσης προσθέσει 5 ρητά που μου αρέσουν στη σελίδα "   ΡΗΤΑ"   Κάθε λίγο θα προσθέτω μερικά. 

Στη σελίδα "  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ"   έχω προσθέσει και μία πράγματι εντυπωσιακή φωτογραφία. 

Τέλος, στη σελίδα "  ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ"
έχω βάλει μερικά λόγια για το πρώτο μου Βιβλίο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, τη "  Δέκατη Φωτογραφία"   (αν δεν παινέσεις το σπίτι σου... :-)

Άλλα διηγήματα που έχω γράψει κατά καιρούς, Φωτογραφίες, ευθυμογραφήματα, κριτική βιβλίων και ταινιών,  διάφορες σκέψεις, προσεχώς. Όχι όλα σε μιά μέρα !!  :-)  

Σιγά σιγα θα προσθέσω και τα blogs των φίλων που με επισκέπτονται.  
 
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ !  ΜΗ ΣΒΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΑΣ !


 GiP