Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ


Τον πατέρα μου Ανδρέα Παυλίδη, αντιπτέραρχο μηχανικό της Αεροπορίας τον κήδεψα σήμερα. Αυτό το διήγημα, πέρα για πέρα αληθινό το παραθέτω σεμνά σαν νεκρολογία. Θα είναι ένα κεφάλαιο από την γεμάτη περιπέτειες βιογραφία του "Ο Αετός της Οδησσού". Εκεί φιλοδοξώ να εξιστορήσω το πως ένα προσφυγόπουλο από τη Ρωσσία που συχνά δεν είχε να φάει, έφτασε να γίνει ένας εκ των ιδρυτών της Σ.Μ.Α. (Σχολή Μηχανικών Αεροπορίας, έγινε μετά τον πόλεμο), ανώτατος αξιωματικός της αεροπορίας, κάτοχος δυό πτυχίων (Φυσικός από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μηχανολόγος από το Ε.Μ.Π.) και να κάνει μία καριέρα σαν μηχανικός στην Αεροπορία που άφησε εποχή. (Οι περισσότεροι μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί της Αεροπορίας που είναι πάνω των 50 ετών, ήξεραν τον πατέρα μου, ιδίως οι μηχανικοί). 

Το φθινόπωρο του 38 ήρθε γεμάτο από απειλητικά μηνύματα που λίγοι τα καταλάβαιναν. Το μεγάλο μακελειό πλησίαζε και όσοι ήξεραν έπαιρναν όσο πιο προνομιακή θέση γινόταν για το ματωμένο παιχνίδι που θα άρχιζε σε λίγο.  

O Ανδρέας ετοιμαζόταν να πάει να ξαναδουλέψει σαν καθηγητής Φυσικής στο ιδιωτικό γυμνάσιο της Λαζαροπούλου, στην Καλλιθέα. Το έκανε με μισή καρδιά, αλλά τα λίγα χρήματα που θα έπαιρνε συνέβαλαν στα κακά οικονομικά της οικογένειας του. Άνεργος πατέρας, μητέρα που προσπαθούσε να τα φέρει βόλτα με όσα της έδιναν ο Ανδρέας και τα εφτά μεγαλύτερα αδέλφια του που είχαν ριχτεί εδώ και χρόνια στη βιοπάλη όπως και εκείνος.

Ο Ανδρέας προσπαθούσε να προσφέρει σαν καθηγητής αλλά κατά βάθος ήξερε ότι το να είναι καθηγητής σε ένα δύο σχολεία δεν ήταν αυτό που του ταίριαζε. Ο ατίθασος χαρακτήρας του δεν άντεχε το να εξαρτάται μια ζωή από την κάθε Λαζαροπούλου που έκανε στο σχολείο της ότι ήθελε και από το κάθε παλιόπαιδο που θα είχε μαθητή.

Πιο ψηλά ήταν ο στόχος του, κάτι διαφορετικό από καθηγητής σε 1-2 σχολεία. Μπροστά του μία ακόμα πρόκληση, ένας ακόμα δράκος που έπρεπε να παλέψει. Μαθημένος ήταν, από μικρός με δράκους πάλευε. Μέχρι τώρα ακόμα…

Με το πτυχίο της Φυσικής μπόρεσε να γραφτεί στο Χημικό, στο Γ ! έτος. Σκοπός του να πάρει ένα δεύτερο πτυχίο, να βρει εναλλακτικές λύσεις… Τα σύννεφα μαζευόντουσαν στον ουρανό αλλά  στα 24 του ο Ανδρέας ήταν πολύ νέος για να τον σκιάξουν τα σύννεφα που μαζεύονταν και οι βροντές που άκουγε από μακριά… Ουρανός μπόλικος πάνωθε του, θα άνοιγε πιότερο τα φτερά του και θα προσπαθούσε να πετάξει ψηλότερα.
 
Η Λαζαροπούλου τον ξαναπήρε καθηγητή στο Γυμνάσιο της, το ίδιο και η Καβαλιεράτου στην Ιόνιο Σχολή. Δεν είχε πρόβλημα με το Χημικό, παρακολουθούσε μόνο τα εργαστήρια της Χημείας, μηχανολογικό σχέδιο και μαθήματα οργάνωσης και διοίκησης επιχειρήσεων. Είχε πάρει μία άσπρη μπλούζα από τον μεγαλύτερο αδελφό του τον Στέφανο που τέλειωσε γιατρός, ένα «Τ», απαραίτητο για το σχέδιο, από τον αδελφό του τον Γιάννη που τέλειωσε την Αρχιτεκτονική, είχε δικό του ντουλάπι στα εργαστήρια… Κι αν η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον Ανδρέα, δεν είχε αρχίσει να του τα ψιθυρίζει ακόμα…  

Μία Κυριακή πήγε στην  Αγία Ελεούσα (ΣτΣ : περιοχή γύρω από την εκκλησία της Αγίας Ελεούσας στην Καλλιθέα) να δει τους φίλους του. Ήταν νωρίς, κανείς από τους φίλους του δεν είχε σκάσει ακόμα μύτη. Αντί να τρέξει να τους ξυπνήσει προτίμησε να πάρει μία εφημερίδα να ρίξει μία ματιά. Πήρε το «Ελεύθερο Βήμα», έτσι λεγόταν το σημερινό «Βήμα» τότε.

Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα είδε στις μέσα σελίδες μία είδηση που του τράβηξε την προσοχή : To υπουργείο Εθνικής Αμύνης ζητούσε Πτυχιούχους του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου ή ακόμα και τελειόφοιτους του Πολυτεχνείου. Όσοι πέρναγαν τις εξετάσεις που θα έδιναν, θα σπούδαζαν σε ένα νέο τμήμα μηχανικών που άνοιγε για πρώτη χρονιά στη Σχολή Αεροπορίας. Η προκήρυξη μιλούσε για απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, για γυμναστικές ασκήσεις, για εξετάσεις σε έκθεση, Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά. Θα έπαιρναν τελικά 15 άτομα.

Η ημερομηνία υποβολής αιτήσεων πλησίαζε στο τέλος της. Αν πράγματι τον ενδιέφερε έπρεπε να κινηθεί γρήγορα. Να πάρει γνώμες, να μάθει περισσότερα. Η καριέρα που υπόσχονταν φαινόταν πολύ δελεαστική, αλλά ήταν πράγματι έτσι ; 

Πρώτα  ρώτησε ένα φίλο του που ήταν αξιωματικός του στρατού και βασιζόταν στη γνώμη του για τέτοια θέματα. «Είναι νέα σχολή, θα κάνουν εργοστάσια αεροπλάνων» του είπε ο φίλος του «…θα σε στείλουν έξω για επιμόρφωση… Σκέψου το Ανδρέα, είναι ευκαιρία…»

Η μητέρα του όμως φοβόταν ότι δεν πάταγε στη γη, το να έχει ο γιόκας της σχέση με αεροπλάνα, έστω και σαν μηχανικός, την τρόμαζε. Για εκείνη και μόνο που άκουσε το «Σχολή Αεροπορίας» ήταν αρκετό για να το απορρίψει, όσα και να της έλεγε ο Ανδρέας τα άκουγε βερεσέ.

Τα έβαλε κάτω… Αυτό που τον έκανε να πάρει την τελική του απόφαση ήταν η σκέψη ότι δημιουργείτο κάτι νέο, αν ήταν από τους πρωτοπόρους, αν ήταν εκείνος που χάραζε τους νέους δρόμους, τότε και οι δρόμοι για μια λαμπρή καριέρα θα ήταν μπροστά του ανοιχτοί. «Αυτό θέλω να κάνω» ήταν τα λόγια που βγήκαν μια από τις επόμενες μέρες από το στόμα του. «Αυτό θα κάνω».

Με το που πήρε την απόφαση άρχισαν τα προβλήματα. Μικρά, μεγάλα, από αυτά που συχνά τυλίγονται στα πόδια των ανθρώπων και τους κρατάνε κάτω… Έπρεπε να πληρώσει ένα παράβολο για να πάρει μέρος στις εξετάσεις. Πολλά λεφτά για εκείνη την εποχή. Τελικά του τα έδωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Δημήτρης. Ο ίδιος ο Δημήτρης υπέγραψε και την απαραίτητη γραπτή συγκατάθεση για να πάρει ο αδελφός του μέρος στις εξετάσεις. Δεν τολμούσε ούτε να δείξει την αίτηση στη μητέρα του, η υπογραφή συγκατάθεσης από τον μεγαλύτερο του αδελφό έκανε όμως τη δουλειά της. 

Ο Ανδρέας έπρεπε να παρατάει μερικά πρωϊνά τους μαθητές του στα δύο σχολεία που δίδασκε, να τρέχει σε Ιατρεία. Η Καβαλιεράτου που διήθυνε την Ιόνιο Σχολή του έδινε πιο εύκολα άδεια, δεν του αφαιρούσε τα χρήματα της διδακτικής ώρας, του έλεγε και "καλή επιτυχία".  Η Λαζαροπούλου όμως γκρίνιαζε. Όταν βγήκε το πρόγραμμα των γυμναστικών εξετάσεων, είχε πάει στο σχολείο έτοιμος. Είχε σε μία τσάντα το αθλητικό φανελάκι της Αγίας Ελεούσας και ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Ζήτησε άδεια από τη Λαζαροπούλου για να φύγει. Του το απέκλεισε. «Άκουσε» του είπε θυμωμένα, με εκείνο το ύφος που έτρεμαν όχι μόνο οι μαθητές της αλλά και οι καθηγητές που εργαζόντουσαν για αυτήν. «Την άλλη φορά για να τρέχεις στα Ιατρεία έμεινε δυό ώρες η τάξη σου χωρίς καθηγητή. Έγιναν φασαρίες, διαμαρτυρήθηκαν οι γονείς των μαθητών. Η παππάς παππάς, ή ζευγάς ζευγάς. Και τα δύο δε γίνεται»

Ο Ανδρέας άφησε τη τσάντα στο γραφείο των καθηγητών και έκανε μία ώρα μάθημα. «Δεν ήταν γραπτό μου να γίνω μηχανικός της Αεροπορίας» σκέφτηκε.

Πίσω στη γη λοιπόν πριν το πέταγμα καλά καλά αρχίσει ; Πάνω που o Ανδρέας προσπαθούσε να χωνέψει ότι αυτό το όνειρο είχε σβήσει, πεισματάρα η μοίρα τού πέταξε και το επόμενο της χαρτί στο τραπέζι.

Το τηλεγράφημα που ήρθε στη Λαζαροπούλου είχε σταλεί από το υπουργείο παιδείας σε όλα τα Γυμνάσια. Έπρεπε να πάνε σε μία έκθεση στο Ζάππειο, να παρευρεθούν σε μία εκδήλωση. Τέρμα τα μαθήματα για εκείνη τη μέρα.

Ο Ανδρέας μπήκε με τους μαθητές του στο σχολικό. Έφθασαν κατά τις 11. Τότε συνειδητοποίησε ότι το μέρος που πήγαν απείχε 1-1.5 χλμ από το στάδιο που δίνονταν οι εξετάσεις. Και οι εξετάσεις θα τελείωναν σε λίγο… 

«Βρε Γιώργη» είπε σε ένα συνάδελφο του φιλόλογο, αφού του εξήγησε την κατάσταση. «Μου κάνεις τη χάρη να προσέχεις και τους δικούς μου μαθητές ; Λέω να πάω μέχρι εκεί, με λίγη τύχη θα τους προλάβω και θα δώσω εξετάσεις».

«Τι το συζητάς» του είπε ο συνάδελφος του, «πήγαινε».

Η ώρα πέρναγε, ο Ανδρέας έβγαλε το σακάκι του και έτρεξε το κρισιμότερο ενάμιση χιλιόμετρο της ζωής του. Με τα πολιτικά παπούτσια, πουκάμισο και παντελόνι, όρμησε στους δρόμους να  πιάσει την τύχη του, να κυνηγήσει τα όνειρα του. Αδιαφορούσε για το θέαμα που έδειχνε, τους περαστικούς που τον κοίταζαν περίεργα,

Οι μνήμες του, φτερά στα πόδια του… Έτρεχε να ξεφύγει από τα χαμίνια στα σοκάκια της Οδησσού που τον κυνηγούσαν για να του πάρουν τα λίγα καπίκια που είχε μαζέψει πουλώντας νερό. Έτρεχε να ξεφύγει από τα παιδιά των ντόπιων στην Καλλιθέα που ήθελαν να δείρουν το προσφυγάκι που τόλμαγε να αψηφά τα πειράγματα τους, που τόλμαγε να τσακώνεται μαζί τους ή αν ήταν πολλοί να τους πετά πέτρες. Τον κυνηγούσε η φτώχια του, τον κυνηγούσαν τα όσα πέρασε όλα αυτά τα χρόνια, η πείνα, οι προσβολές, οι συμβιβασμοί. Η σκιά δείχνει τι υπάρχει πίσω, η δικιά του σκιά είχε δέσει με άσχημα χρόνια, αυτή η σκιά τον είχε πάρει τώρα στο κατόπι, δεν την ξεφορτώθηκε όταν είχε γίνει καθηγητής.   

Έφτασε λαχανιασμένος στο στάδιο. Η εξεταστική επιτροπή τα μάζευε, ήταν έτοιμη να μπει σε ένα αυτοκίνητο της αεροπορίας, να φύγει. Η ώρα είχε περάσει, δεν υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι για εξέταση,  

Ο Ανδρέας ρώτησε ξέπνοα ποιός ήταν ο πρόεδρος της επιτροπής, Του τον έδειξαν. «Κύριε πρόεδρε» του είπε, «είμαι υποψήφιος. Δεν μπορούσα να έρθω νωρίτερα. Δουλεύω σαν καθηγητής Φυσικής σε Γυμνάσιο. Θέλω να δώσω εξετάσεις».

Ο πρόεδρος της επιτροπής του έβαλε τις φωνές. «Και τώρα ήρθες ; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Τελειώσαμε, τα μαζέψαμε, δεν βλέπεις ;»

«Δεν θα αργήσω” απάντησε ο Ανδρέας κοιτώντας τον θαρρετά στα μάτια. «Είμαι αθλητής, σε 5 λεπτά θα τα έχω κάνει όλα.»

Το γεμάτο πείσμα και απελπισία ύφος του Ανδρέα κλόνισε τον πρόεδρο. Πήγε και ρώτησε τον καθηγητή Γυμναστικής της σχολής Αεροπορίας, αν μπορούσε ένας ακόμα υποψήφιος να τελειώσει τις εξετάσεις σε 5-10 λεπτά. Το έμπειρο βλέμμα του γυμναστή περιεργάστηκε το αθλητικό παράστημα του Ανδρέα. «Αν είναι όπως λέει αθλητής, θα τα καταφέρει» απάντησε τελικά. Τότε ο πρόεδρος της επιτροπής έγνεψε στον Ανδρέα να μπει μαζί τους στο στάδιο. Σε ένα λεπτό ήταν έτοιμοι να τον  εξετάσουν.

Το τσαντάκι με τα αθλητικά ήταν στη Λαζαροπούλου. Δεν ήταν ώρα για ντροπές. Ο Αντρέας έβγαλε χωρίς πρόβλημα παπούτσια, παντελόνι και πουκάμισο. Έμεινε ξυπόλυτος με τη φανέλα και το σώβρακο. Ήταν και αυτός έτοιμος. Ο ουρανός από πάνω του, πιο γαλανός από ποτέ, περίμενε να δει τι θα καταφέρει.

Ο Αντρέας ήταν λίγο κουρασμένος από το έντονο τρέξιμο που είχε κάνει μόλις πριν από λίγο, εδώ όμως που είχε φτάσει τίποτα δε τον σταμάταγε. Πέταξε τον λίθο με δύναμη μακριά, πήδηξε στο σκάμμα άλμα εις ύψος και πέρασε το όριο, εδώ η προπόνηση στο σκάμμα έξω από τυο σπίτι του που έπαιζε χρόνια σαν παιδί του είχε πιάσει τόπο.  Έτρεξε τα 100 μέτρα σαν να τον κυνηγούσαν χίλιοι διάβολοι, τους ένοιωθε να τον κυνηγούν, η καυτή τους ανάσα τον έσπρωχνε μπροστά.

Πιο δύσκολη δοκιμασία το χιλιόμετρο που έπρεπε να γίνει σε ελάχιστα λεπτά.  Όπως είχε μάθει πολλοί υποψήφιοι κοβόντουσαν εκεί. Αλλά ο Ανδρέας είχε έρθει τρέχοντας όχι μόνο από το Ζάππειο, είχε έρθει από πολύ πιο μακριά αποφασισμένος να αλλάξει τη μοίρα του. Το τρέξιμο ενός ακόμα χιλιόμετρου δεν ήταν πρόβλημα.

Όταν τέλειωσε ήξερε ότι είχε πάει καλά. Το είδε και στα πρόσωπα της επιτροπής και ας μη του είπαν για λόγους τυπικούς από εκείνη την ώρα ότι είχε περάσει.  

Όταν ήρθε η σειρά των μαθημάτων ο Ανδρέας είχε τρακ, αλλά λιγότερο. Αετός ένοιωθε, αετός που θα πέταγε ψηλά ο κόσμος να χαλούσε. Είπε στη Λαζαροπούλου μία φορά ότι ήταν άρρωστος και πήγε να δώσει έκθεση. Την ημέρα που έδινε Φυσική απλώς της ανακοίνωσε ότι δεν θα πάει. Το ίδιο έκανε και με την Καβαλιεράτου στην Ιόνιο. Είχε τελειώσει με το καθηγητηλίκι.

Πολλοί οι υποψήφιοι στις εξετάσεις που έδωσε, όλοι πτυχιούχοι ή τελειόφοιτοι. Γερά μυαλά όλοι, διαβασμένοι. Οι μαθηματικοί ήταν πιο γεροί στη Φυσική από ότι εκείνος στα Μαθηματικά. Στη Χημεία ήταν τα ίδια, ίσως ο Ανδρέας ήταν καλύτερος από αρκετούς στην Οργανική Χημεία. Πάλεψαν όλοι σκληρά. Πολλοί άξιοι έμειναν απ’ έξω. Όσο για τον Ανδρέα, δέκατος τέταρτος στους δεκαπέντε ! Ήταν μέσα, τα είχε καταφέρει !

 Μία λαμπρή καριέρα του σαν αξιωματικός της αεροπορίας άρχιζε.    

Ο Ανδρέας Παυλίδης αγάπησε πολύ την οικογένεια του, την Ελλάδα, την Αεροπορία. Ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει πατέρα.  

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ - 4

Πίνακες ξένων ζωγράφων αυτή τη φορά. Με κριτήριο το ότι μου αρέσουν και όχι το αν είναι γνωστά έργα γνωστών ζωγράφων (αρκετοί είναι) ή όχι. Κατά αλφαβητική σειρά ονόματος. 

1) Claude Monet 1840-1926, Γαλλία. Μια γωνιά κήπου στο Μontgeron 

2) Francisco Goya, 1746-1828, Ισπανία. Προσωπογραφία

3) Frederick Leighton, 1830-1896, Αγγλία. Καυτός Ιούνιος

4) Johannes Vermeer, 1632-1675, Ολλανδία. Κορίτσι με σκουλαρίκι

5) Leonardo da Vinci, 1452-1519, Ιταλία. Monalisa

6) Michelangelo Caravaggio (συνωνυμία με τον γνωστότερο Michaelangelo, Ιταλία, 1475-1564), 1593-1610, Ιταλία. Νάρκισσος

7) Paul Rubens, Φλαμανδία, 1577-1640. Σάτυρος. 

8) Pierre Renoir1841-1919, Γαλλία. Χορευτές 

9) Salvador Dali, 1904-1989, Ισπανία. H επιμονή της μνήμης.

10) Toulouse-Lautrec, 1864-1901, Γαλλία O παίκτης (με επιφύλαξη για το όνομα  του έργου). Από τους πίνακες που μου αρέσουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Έχω δυό τάληρα στη τσέπη....

Το ποίημα που θα διαβάσετε δεν είναι δικό μου. Είναι του νονού μου, Δημήτριου Παυλίδη, του μεγαλύτερου αδελφού του πατέρα μου. 


Ο νονός μου ήταν μια πολυκύμαντη φυσιογνωμία. Γεννήθηκε το 1901, πέθανε τη δεκαετία του 1970. Φοιτητής Νομικής, τα παράτησε για να βγάλει λεφτά και να παντρευτεί (παντρεύτηκε 25 χρονών). Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Υπήρξε στα 25-30 του από τους πλούσιους της εποχής εκείνης. Λίγο πριν την κατοχή τα είχε φάει όλα, πτώχευσε, δυστύχησε, ξαναστάθηκε στα πόδια του μετά την κατοχή, τα ξαναέχασε....  
Παντρεμένος, χωρίς παιδιά. Γνώστης 6 γλωσσών σε επίπεδο από "πολύ καλά" μέχρι "άριστα", μισομιλούσε άλλες τόσες, πολυταξιδεμένος.  
Πανέξυπνος, άστατος, με φοβερή (για το γούστο μου) πέννα. Με τα ποιήματα του μεγάλωσα. 
Έγραφε ποίηση κυρίως, λίγα διηγήματα, μετέφραζε στα Ελληνικά ξένους συγγραφείς, ιδίως Γερμανούς και Ρώσσους (γεννήθηκε στη Ρωσσία από Έλληνες γονείς, εγκατεστημένους εκεί. Στην Οδυσσό. Όπως και ο πατέρας μου. Έφυγαν και ήρθαν στην Ελλάδα το 1925). 


Για το αρκετό και σημαντικό έργο του Δημητρίου Παυλίδη, η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε με μία μικρή τιμητική σύνταξη, λίγο πριν πεθάνει.   


Το ποίημα του από τα αγαπημένα μου. Επίκαιρο... Γενικώς... κι έρχονται στιγμές που το σκέπτομαι και προσωπικότερα... 


Έχω δυό τάληρα στη τσέπη
Και νοιώθω πλούσιος πολύ
Κανείς κατσούφης δε με βλέπει
Κι ούτε ποτέ μου σκάει η χολή. 


Ζήμιωσα κι έμεινα στον άσσο,
χάνοντας όλο μου το βιός.
-Καλέ τι λες, γι αυτό θα σκάσω ;
εγώ δεν είμαι κοκοβιός.


Να 'ναι καλά τα δυό μου μπράτσα
κι αυτό το λίγο μου μυαλό.
Κρατώ από Ανταίων ράτσα
Κι ένα Θεό παρακαλώ.


Με κόπου ιερού κι ιδρώτα,
με πίστη, γνώση και πνοή,
θα γίνω πάλι σαν και πρώτα,
έχει ευκαιρίες η ζωή. 


Της τύχης την διελκυνστίνδα,
ξανατραβώ, δεν είναι αργά.
Για μένα νιάτα μου τα εξήντα !
Όλο το είναι μου οργά... 


Δημήτριος Παυλίδης
Α ρε νονέ, λάδι μου έβαλες...  

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ - ΙΙ

Πάλι με κάποιες σκέψεις και απόψεις, φωτίζοντας την επικαιρότητα από πλευρές που ίσως δεν έχετε σκεφθεί. 


Το είδαμε και αυτό ! Πάει ο πρωθυπουργός (το "π" μικρό !!) και ο αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Να του πουν το πρόσωπο, να τελειώσουν. Και ο "ΛΑΟΣ" (το κόμμα λέμε)  μαζί (ο λαός απέχει... συνεχώς από τα μαγειρέματα). Και βγαίνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και λέει «ανακουφίστηκα». Και βγαίνει ο πρωθυπουργός και κάνει διάγγελμα και μιλά για θεσμικό πρόσωπο και "ζωγραφίζει" τον επόμενο πρωθυπουργό. 


Αμ δε !! Τα κομματικά επιτελεία έχουν άλλη άποψη ! Ακόμα και όταν ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι στο πρόεδρο. ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ  !! Και το ρεζιλίκι συνεχίζεται !!


Μη με παρεξηγείτε !! ΔΕΝ μπαίνω στο αν ο  α!  ή ο β!  ήταν κατάλληλοι ή ακατάλληλοι, στο αν πάμε για σωστές ή καταστροφικές λύσεις. Τα ξέρω, τα ξέρετε, ο λαός μιλά για όλα αυτά. Ο λαός (μεγάλο μέρος του) δεν τα βγάζει πέρα, υπάρχει ανεργία και μαυρίλα παντού. Πλήρης έλλειψη μέλλοντος, μιας αισιόδοξης προοπτικής. 


Και αν θέλετε... τα έχω πει αναλυτικά σε προηγούμενες αναρτήσεις ... ΔΕΝ έχουμε δει το έργο ακόμα ! Φοβάμαι ότι τα Εθνικά θα σκάσουν μύτη αργά ή γρήγορα και αν βγω αληθινός - μακάρι να διαψευστώ !! - ποιος θα υποστηρίξει τότε την Ελλαδίτσα, την πτωχευμένη που έχει γίνει περίγελως και αντιπαθητική χάρη στους ανίκανους ηγέτες της ; Και με τι ηγεσία, με τι φρόνημα, θα κολυμπήσουμε για μία ακόμα φορά κόντρα στο κύμα ; Φοβάμαι τα χειρότερα... τα ΠΟΛΥ χειρότερα... 


Δεν μένω όμως σε αυτά προς το παρόν. Εξ' άλλου τα ξέρετε, τα ζείτε, τα φοβάστε, τα μαθαίνετε. 


Το πάω στο θεσμικό !! Στον κάρολο ο γιωργάκης και ο αντωνάκης για να μας πουν που κατέληξαν μετά από 4 μέρες μαγείρεμα. Και στο παρά λίγα δευτερόλεπτα (όχι λεπτά, δευτερόλεπτα !!) τους μπλοκάρουν τα κομματικά επιτελεία, ιδίως του κυβερνώντος κόμματος, βουλευτές, υπουργοί.. Μιλάμε για ΤΗΝ ξεφτίλα, θαυμάστε τι του διαμηνύουν στη ουσία : 
«Όχι ρε γιωργάκη, δεν θα κάνεις τον α! ή τον β! Δεν τους γουστάρουμε !! Φέστηκα αν είσαι στον πρόεδρο και αν έκανες διάγγελμα !!» 


Και επαναλαμβάνω... το βλέπω σε αυτή την ανάρτηση ΘΕΣΜΙΚΑ δεν εξετάζω  πόσο καλός - ή πόσο τραγικά λίγος - ήταν ο α!  ή ο    β!  Να σας πω ότι είχαν και δίκιο οι διαφωνούντες ; Πιθανότατα. Το επιβάλουν όμως με τους "δικούς" τους ήδη μέσα στο προεδρικό μέγαρο να είναι δευτερόλεπτα πριν το "αυτός είναι" ; 


Ποιός αποφασίζει τελικά γμτ μου ; Αφού πάνε για τελικές ανακοινώσεις και τα αλλάζουν υπό την πίεση των "δικών" τους, θαυμάστε ηγέτες που έχουμε !! Άντε να δούμε τι άλλο θα δούμε !! 


Και έχω και κάτι άλλο... επειδή μου αρέσει να φωτίζω την επικαιρότητα από "ασυνήθιστες" πλευρές. 
Καταλάβατε τι αντιφατικό ζητάμε από τον νέο πρωθυπουργό ; 


Ζητείται (όχι από μένα ή από εσάς, από τους πολιτικούς μας ηγέτες (λέμε τώρα...) ένας πρωθυπουργός που να είναι : 
(α) σοβαρός (β) με κύρος (γ) γνωστός και αρεστός στο εξωτερικό (δ) με ουσιαστικά προσόντα και γνώσεις για να μπορεί να κάνει έστω και κάτι, ότι μπορεί (ε) με πείρα για να αντιμετωπίσει τα διαδραματιζόμενα εντός και εκτός Ελλάδος 


Αλλά... πέρα από την πολιτική ηγεσία και τις επιθυμίες της, πρέπει αυτός ο πρωθυπουργός : (στ) να μπορεί να τα βγάλει πέρα με τις τρικλοποδιές και τις πισώπλατες μαχαιριές από ανθρώπους όλων των κομμάτων (ζ) να πάρει πάνω του μεγάλος μέρος των όσων θα συμβούν, και αυτά που θα συμβούν μόνο ευχάριστα για τον κοσμάκη δεν θα είναι 


το κυριότερο : Πρέπει να ξέρει και να αποδέχεται ότι από την ώρα που θα εκλεγεί και όλο και περισσότερο στο επόμενο διάστημα θα γίνει ένα από τα πιο αντιπαθή πρόσωπα για μεγάλη μερίδα του λαού. Θα τον περιφρονούν, θα τον βρίζουν, θα τον μουτζώνουν, θα τον απειλούν, ενδεχομένως - σε ακραίες, ανεξέλεγκτες καταστάσεις που εύχομαι να μη τις ζήσει η χώρα - να τον αναγκάσουν σε παραίτηση. Με πιθανά τα καθόλου κολακευτικά για το πρόσωπο του σχόλια από την ιστορία της  χώρας, που κάποτε θα γραφτεί. 


Και ερωτώ : ΠΟΙΟΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΚΥΡΟΣ ΘΑ ΤΑ ΔΕΧΘΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΥΤΑ ; Όσο και να του τα χρυσώνουν, όσο και να του τα σερβίρουν με ένα σωρό περιτυλίγματα. 

Αν είσαστε υποψήφιος θα το δεχόσαστε ; Αν είσαστε γυναίκα του κυρίου Χ υποψήφιου θα τον συμβουλεύατε να το δεχθεί ; Αν είσαστε ο καλός και έμπιστος του φίλος θα του λέγατε «προχώρα» ; 
Κι ας πρόκειται να γίνετε εσείς ή ο σύζυγος σας ή ο φίλος σας ένα από τα πιο αντιπαθητικά πρόσωπα στη χώρα σε λίγο καιρό ; αντιπαθητικό εξαιτίας όλων αυτών που θα πρέπει να πει, να κάνει, να επιβάλει ; πρόσωπο που θα συνδεθεί με νόμους και καταστάσεις που θα συναντούν την οργή μεγάλης μερίδας του λαού ;


Απορίες...  







Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

ΑΠΟΝΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ (μολυσμένα !)

Πολλά λέμε για την κρίση. ... Για τα περιττώματα, ντόπια και ξένα που μας διαφεντεύουν ή το προσπαθούν, τις όποιες (στραβές και ανάποδες) εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, τον λαό που πεινά, αγανακτεί, ξεσηκώνεται ή προσπαθεί να αντέξει. 


Σήμερα θα σας πω πάλι για την κρίση, αρχίζοντας με 2 "δευτερεύοντα" θέματα. Φαίνονται δευτερεύοντα μπρος στα παραπάνω αλλά μπορεί σε ατομικό επίπεδο ο καθένας μας να τα βρει και αυτά μπροστά του.  Από όσο ξέρω δεν έχουν γραφτεί πουθενά μέχρι τώρα : 


1) ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΕΙΤΕ !! Κάποιοι δεν έχουν πλέον λεφτά να πληρώσουν ασφάλιστρα. Κάποιοι δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν συντήρηση για το αμάξι τους.


Σου λέει ο άλλος : «Εδώ δεν έχω να φάω, τα φρένα θα κοιτάξω ; Ας μείνει το μαμημένο ανασφάλιστο !! Εδώ δεν μπορώ να πληρώσω φως και τηλέφωνο, τα ασφάλιστρα θα πάω να πληρώσω ; Ας μείνει έτσι». 


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Ανασφάλιστα αμάξια στο δρόμο. Αμάξια που μπορεί αν τρέχουν γρήγορα και δουν κόκκινο, να μην έχουν φρένα να φρενάρουν έγκαιρα. 

2) ΠΡΟΣΕΧΕΣΤΕ ΠΩΣ ΦΕΡΕΣΤΕ !! Υπάρχει κόσμος που έπαιρνε αγχολυτικά, ηρεμιστικά... Ο κόσμος του Xanax, του Lexotanil ήταν δίπλα μας, στα σπίτια μας. Τώρα κλονίστηκε και αυτός. Υπήρχε επιπλέον - λιγότερος - κόσμος με σοβαρότερα προβλήματα ψυχικής υγείας. Κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας, έπαιρναν τα φάρμακα τους και  δεν υπήρχε πρόβλημα. 


Τώρα δεν τα παίρνουν !!  Δεν έχουν λεφτά να τα πάρουν !! Η τωρινή ζωή τους έχει επιβάλει άλλες προτεραιότητες. Η μάννα θα ταϊσει το παιδί της και δεν θα πάρει τα χάπια που την κράταγαν ψυχικά υγιή. Ο πατέρας θα βγει αγχωμένος στο δρόμο... χωρίς το αγχολυτικό που τον καλμάριζε παλιότερα... Κι όποιον πάρει η μπάλα, ακόμα και για ασήμαντη αφορμή.  


Άνθρωποι που βγήκαν από κλινικές και κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας με την προϋπόθεση ότι θα παίρνουν κάποια φάρμακα δεν τα παίρνουν πια.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Προσέχετε πως συμπεριφέρεστε !!  


ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ - μολυσμένα - "ΑΠΟΝΕΡΑ" ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ :

Και φυσικά υπάρχουν χειρότερες καταστάσεις. Ξεκίνησα με τις δύο πρώτες διότι τα σκάγια του δίπλα μπορεί να πάρουν και εμάς. Και επειδή νομίζω ότι κανένας δεν είχε αναφερθεί σε αυτές μέχρι τώρα


Ας πούμε όμως και για πιο καυτά θέματα που τα ζουν πολλοί από εμάς και τα συζητούν. 


Υπάρχουν σε κάθε σπίτι ανάγκες για φάρμακα. Από τα πανάκριβα αντικαρκινικά, μέχρι τα φάρμακα για καρδιά, διαβήτη, αναπνευστικά... Κάποιοι ήδη δεν μπορούν να τα πάρουν. Δεν έχουν να πληρώσουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία και επομένως δεν μπορούν να πάνε να πάρουν φάρμακα ή να καλύψουν το κόστος μίας επίσκεψης σε γιατρό. 


Άλλα πάλι ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να εξασφαλίσουν αυτές τις δεδομένες μέχρι τώρα παροχές. Μερικά ταμεία δεν έχουν ούτε τα Φαρμακεία να πληρώσουν, ούτε τους γιατρούς. Φαρμακεία  και γιατρούς που παρείχαν δωρεάν ή με έκπτωση τις υπηρεσίες τους σε ασφαλισμένους για να τα πάρουν από τα ασφαλιστικά τους ταμεία και δεν τα παίρνουν. Γι αυτό έκοψαν ήδη τις εκπτώσεις σε μερικά από αυτά. 
Μερικά ταμεία δεν μπορούν ούτε τους ασφαλισμένους να πληρώσουν εκ των υστέρων, αν τα δώσουν αρχικά από την τσέπη τους. Πάνε οι ασφαλισμένοι να πληρωθούν μετά όπως έκαναν μία ζωή, όπως έχουν το δικαίωμα, όλα αυτά γίνονται με λεφτά που τους κράταγαν μία ζωή... και τους λένε "δεν έχουμε" . Ουσιαστικά πλέον μερικοί ασφαλισμένοι πρέπει να καλύψουν την Ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη κατά 100 %, μόνοι τους. ¨ολο και περισσότεροι όσο περνά ο καιρός. Η Ιατρική και η Φαρμακευτική πρόνοια και περίθαλψη στην Ελλάδα καταρρέει... 


Πέρα από την πείνα, την ανεργία, τη δυστυχία όλα αυτά... 
Προχθές η κρίση άγγιξε τον παραδίπλα μας. Χθες τον δίπλα μας. Σήμερα ίσως εμάς... Η μικρομεσαία τάξη πεθαίνει και αφήνεται στην τύχη της. Η κρίση ακουμπά πλέον και την μεσαία τάξη, απλώνεται... 


Αυτό δε που δεν αντέχω, αν μιλήσετε για όλα αυτά με έναν κομματικοποιημένο μεν και "μεγαλο" δε, θα κουνήσει δήθεν με κατανόηση το κεφάλι του, θα πει αυτό αυτό το τόσο υποκριτικό : "ναι είναι δύσκολα, όλοι τα περνάμε..."... 


Πόσο το μισώ αυτό το "όλοι" !!  Δεν αντέχω να το ακούω από τον κύριο "φτασμένο" του οποίου το το κόμμα που υπηρετεί έχει - κατά τη γνώμη μου - μεγάλη ευθύνη για όλα αυτά. Δεν το αντέχω να λέγεται από τον άνθρωπο του οποίου η ταυτότητα του θα έπρεπε να γράφει : "Επάγγελμα : Υπηρέτης Αφεντάδων". 


Δεν το αντέχω όταν λέγεται από τον άνθρωπο ο οποίος ελέω των κομματικών διασυνδέσεων του από τότε που ήταν σφουγκοκωλάριος και αφισοκολητής, ενίοτε ΚΑΙ στα δύο κόμματα εξουσίας : 
- δεν έχει αλλάξει ούτε ένα από τα σχέδια του για το που θα κάνει Christmas, 
- δεν έμεινε μέρα χωρίς δουλειά, 
- δεν άφησε ούτε μέρα τα παιδιά του χωρίς δουλειά...  


Η μόνη διαφορά... Τα λένε μεταξύ τους πλέον... μας αποφεύγουν πλέον, το προσέξατε ; τι δουλειά μαζί με μας που "όλα μαύρα τα βλέπουμε" ; ας προσέχαμε !! Κι όταν αναγκάζονται να έρθουν σε επαφή μαζί μας, παίρνουν το δήθεν προβληματισμένο ύφος... άντε πετούν και καμία φορά και κανένα "σκατά τα έκανε..." για να φανούν ότι μοιράζονται τον πόνο μας... Ή τα ρίχνουν στους "άλλους" : οι πράσινοι" στους "μπλε" και τούμπαλιν... 


Δεν μιλώ φυσικά για όσους τιμούν το ότι κάνουν, για όσους ανέβηκαν όσο ανέβηκαν με την αξία τους και την προσπάθεια τους. Δεν μιλώ για ανθρώπους με ευαισθησία που προσπαθούν να κάνουν ο καθένας από το πόστο του ότι μπορεί. 


Μιλώ για όσους στοιχίζονται πίσω από το πλακάτ "αμύνεσθε περί πάρτης", μιλώ για τους φελλούς που επιπλέουν μια που είναι κομματικά ευνοημένοι, μια ζωή...   


Κλείνω με ένα σοφό σύνθημα που είχαν γράψει πριν πολλά χρόνια κάποιοι αναρχικοί σε ένα τοίχο στα Εξάρχεια. Το απευθύνω σε όλους τους ντόπιους και ξένους εξουσιαστές. Κατάντησε πλέον έκφραση απόγνωσης, ευχής, ελπίδας αλλά και οργής. Το μόνο που πείραξα ήταν ότι το έκανα σε πληθυντικό. 


ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ !!! 

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μέχρι τώρα έχω γράψει διάφορα σε αυτό το blog : επιστημονική φαντασία, διηγήματα, κοινωνικά και μη, ελαφρώς ερωτικά, ευθυμογραφήματα, άρθρα με τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου. Μου αρέσει να γράφω διάφορα και το κάνω. Σήμερα θα επανέλθω σε άρθρα με σκέψεις μου :

Λέει το Reuter (σαν είδηση, του τι συζητείται) :  «Η Ελλάδα πρέπει να τεθεί σε μόνιμη εποπτεία, να επιτροπεύεται». Το έγραψαν και άλλα blogs, θα το βρείτε στα Αγγλικά : Εδώ

Έχει χονδρύνει το παιχνίδι από ΟΛΕΣ τις μεριές. 

Υπάρχει ισχυρή μερίδα επενδυτών (εντός και εκτός Ελλάδος) που θέλει να πτωχεύσουμε. Εχουν ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ σε αυτό !!

Υπάρχει μερίδα Ευρωπαίων πολιτικών που μας θέλει εκτός Ευροζώνης. Οι λαοί στις χώρες τους και η αντιπολίτευση τους φωνάζει : «Λεφτά πολλά δεν υπάρχουν πλέον, μπαίνoυμε σε ύφεση, στους Έλληνες που γλένταγαν όταν εμείς δουλεύαμε τόσα χρόνια θα δίνουμε ;» Δεν εξετάζω τώρα το αν και πόσο ισχύει αυτό. Λέω τι τους μάθανε και τι φωνάζουν. Πιεστικά.

Yπάρχουν πολιτικοί (από Ολλανδία, Γερμανία κυρίως) που λένε : «οι Έλληνες πρέπει να τιμωρηθούν. Να τους κρατήσουμε στο Ευρώ γιατί θα μας κοστίσει πολύ να τους βγάλουμε. ΟΚ, να μην αφήσουμε να χρεοκοπήσουν. Αλλά πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο που να μη πει μετά η Ιταλία, η Πορτογαλία κ.α. "γιατι δε σώζεις με τον ίδιο τρόπο και μας ;". 
Άρα θα τους κάνουμε τον τρόπο ζωής τους κόλαση. Θα αναγκαστούν να πάρουν τόσο απεχθή και σκληρά μέτρα που θα γίνουν Βουλγαρία. Ώστε να μη τολμήσει άλλη χώρα να μας πει μετά "κάντε το ίδιο και σε μας». Αυτή είναι η κυρίαρχη τάση. Και από κυβερνητικά χείλη έχει ακουστεί αυτό το περί "τιμωρίας" και από άλλα κόμματα. Το ξέρουν.

Τέλος - το χειρότερο όλων - υπάρχουν ακόμα και κάποιοι που μας θέλουν ΕΚΤΟΣ Ευρωπαϊκής κοινότητας. Όχι εκτός Euro, επαναλαμβάνω : εκτός Ευρωπαϊκής Κοινότητας !!
Προσέξτε : ΔΕΝ υπάρχει μηχανισμός να μας πετάξουν έξω, δεν έχει προβλεφθεί. Εκτός εάν... Υποθέτω ότι  πρέπει να κουνήσουμε και μεις το δαχτυλάκι μας. Να το ζητήσουμε ; Να καταλυθεί το Δημοκρατικό καθεστώς ; Δεν το ξέρω. Αλλά κάποιοι θέλουν να το κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας...  Διότι μία Ελλάδα εκτός Κοινότητας θα είναι εύκολος στόχος στα Εθνικά μας θέματα. Ιδίως αν είναι οικονομικά εξαθλιωμένη. Ακόμα περισσότερο αν πλακωνόμαστε χοντρά μεταξύ μας και το κάνουμε ρημαδιό. Τα έχω γράψει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μου αυτά.

Υπάρχουν πολλοί που λένε : «αφού θα πτωχεύσουμε ούτως ή άλλως γιατί δεν πτωχεύουμε τώρα να τελειώνουμε ; Άντε, να πιάσουμε πάτο, να δούμε τι θα γίνει μετά. Δηλαδή τι περιμένουμε ; Να μας τα πάρουν όλα με σκληρά μέτρα, και μετά να πτωχεύσουμε ;» 
Αυτό το τελευταίο το θέλουν οι ξένοι, όσο αργήσει η χρεωκοπία τόσο καλύτερα θα προετοιμασθούν. Για αυτό μας "σώζουν" προς ώρας. Και ίσως, ίσως λέμε, αν πούμε "τέρμα, χρεοκοπήσαμε, δεν πληρώνουμε" να αναγκαστούν να πάρουν κάποια μέτρα λιγότερο απεχθή. Γιατί το "πτωχεύουμε εδώ και τώρα" ίσως να μη τους συμφέρει. Ίσως λέμε, δεν είμαι ειδικός. 

Υπάρχουν κάποιοι λίγοι, που περιμένουν ότι αν αντέξουμε θα σωθούμε από την πτωχευση. Έχοντας όμως υποθηκεύσει και τα δισέγγονα μας. Ζώντας (;) με μισθούς Βουλγαρίας ή σαν μία κάπως "χλιδάτη" Αλβανία. Τώρα γιατί αυτό είναι καλό, δεν ξέρω... 

Υπάρχουν κάποιοι πονηροί που θέλουν να φύγουμε από Ευρώ και να γυρίσουμε στη δραχμή, όχι για τους παραπάνω λόγους αλλά γιατί τους βολεύει. Έχουν αποταμιεύσεις εκατομμυρίων Ευρώ, αν φύγουμε το ένα Ευρώ θα πάει στο χιλιάρικο και βάλε... Φέρνουν ή εξάγουν πράγματα και υπηρεσίες, αν πάμε στη δραχμή εκείνοι θα θησαυρίσουν. Κι ας κάνει τότε χίλια φράγκα πληθωριστικά το μήλο... Όχι το κιλό, το ένα !

Υπάρχουν οι ρομαντικοί που ελπίζουν ότι μία άλλη κυβέρνηση θα τους σώσει. Ή ένα άλλο κόμμα. Ή κυβέρνηση σωτηρίας, συνασπισμού. Και ζητούν (πολλοί από αυτούς) εκλογές. Εδώ και τώρα. 


Υπάρχουν τέλος και όσοι θέλουν την επανάσταση, άσχετα τι θα γίνει μετά. Γνήσιοι (αρκετοί) που εκφράζουν την οργή τους, μερικοί συντεταγμένα, μέσα από κόμματα, κάποιοι έξω από αυτά. Άλλοι πάλι είναι υποκινούμενοι. Και υπάρχουν και οι μπαχαλάκηδες φυσικά. 

Απ' όλα έχει ο μπαξες... Θα δούμε... 

Πάντως αν έχετε καιρό, διαβάστε και τα παρακάτω δύο κείμενα. Στο πρώτο είναι ένα βιογραφικό για το πρόσωπο που γράφει το δεύτερο. Είναι γραμμένο αρχές Οκτωβρίου, πριν λίγες μέρες. Μιλά για μία ΕΙΡΗΝΙΚΗ επανάσταση, για ένα μη βίαιο ξεσηκωμό, μετά από ΚΑΘΟΛΙΚΗ συστράτευση όλων μας. Διαβάστε τα τώρα ή αργότερα και μη κολλήσετε αυστηρά στο "ποιός" τα γράφει. Μπορεί να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε, αλλά ΑΞΙΖΕΙ να το διαβάσετε. 


Ποιός τα γράφει                      ΤΙ γράφει  


Οι δικές μου απόψεις ; Ούτε ειδικός είμαι, ούτε επίδοξος σωτήρας. 
Ένας γραφιάς είμαι που σας είπε για όσα βλέπει, όσα ακούει, όσα διαβάζει, όσα φοβάται. (το "όσα ελπίζει", λείπει. Είναι πρόωρο...)
Να είμαστε καλά και καλύτερες μέρες να 'χουμε!!  

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

1000 μέτρα - Κεφάλαιο 21

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ. 


Περίληψη : Το καταφύγιο της ομάδας της Νάντιας στις Βολιβιανές Άνδεις δέχεται επίθεση από την ομάδα της Ελίνας και της Κάλι που τους κυνηγούν όπου και να πάνε. Θέλουν τον Παύλο ζωντανό γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να πάει πέρα από την δική τους εποχή (2438). Θέλουν την Μάρω για να πιέζουν τον Παύλο, αλλιώς θα την σκοτώσουν μια που την θεωρούν ότι ανήκει στην ομάδα της Νάντιας.  Η Νάντια, παραπλανά την Ελίνα και τηλεμεταφέρεται σε άλλη θέση μαζί με την Μάρω, την Eneninda και τον Παύλο.  


Επειδή το κεφάλαιο αυτό έχει αναφορές και στο παρόν που ζουν τη στιγμή που το περιγράφω οι ήρωες και σε flash back του τι είχε συμβεί νωρίτερα προσπαθώ να διευκολύνω παίζοντας με τα χρώματα : ότι είναι με μπλε χρώμα είναι flash back. Ότι υποτίθεται ότι γίνεται τη στιγμή που το γράφω θα είναι με μωβ χρώμα, σαν το αμέσως από κάτω. 

Κρησφύγετο ομάδας Νάντιας στην Ζούγκλα του Αμαζονίου. Τρεις μήνες μετά. 5:00 π.μ τοπική ώρα

Ο Παύλος κοίταξε για πολλοστή φορά το πρόσωπο της Eneninda. Κοιμόταν με το κεφάλι της αφημένο στο στήθος του, το γυμνό της σώμα κουλουριασμένο στο δικό του γυμνό κορμί.  "Τόσο όμορφη" σκέφθηκε, "τόσο διαφορετική, ακόμα και στο πως κοιμάται με μένα...".

Η Μάρω όταν κοιμόταν μαζί του κοιμόταν δίπλα του, κοντά του αλλά δίπλα του, συνήθως γυρίζοντας του την πλάτη. .. Ήθελε τον δικό της προσωπικό χώρο, ένα χώρο που τον μοιραζόταν σπάνια και για λίγο.  Η Eneninda από τότε που άρχισε ο παράφορος έρωτας τους δεν διανοείτο να μην κοιμάται με αυτό τον χαρακτηριστικό τρόπο, το κορμί της πάνω και δίπλα στο δικό του, τόσο παθητικά και τόσο κτητικά ταυτόχρονα...

Ο Παύλος αναρίγησε καθώς θυμήθηκε το πως άρχισαν όλα... Η φυγή τους εκεί  που έμεναν οι "μητέρες" κάτι σαν γυναικεία αδελφότητα από ότι κατάλαβε που κράταγε μία ουδετερότητα στην διαπάλη για την εξουσία μεταξύ των δύο κυρίαρχων ομάδων του 2438. Οι "μητέρες" τους φιλοξένησαν δύο μέρες μόνο. Η Νάντια ήταν αρχηγός ομάδος, δεν επιτρεπόταν να μείνει στην ασφάλεια της ουδέτερης ζώνης περισσότερο. Αυτές τις δύο μέρες κοιμήθηκαν επιτέλους ήσυχα, έφαγαν, ήπιαν, ξεκουράστηκαν. Όσο για τη Νάντια, βρήκε τον χρόνο να τους πει μερικά πράγματα.  

Η Νάντια... αυτή η περίεργη ξανθιά αμαζόνα που έμοιαζε τόσο πολύ με την αδελφή της την Κάλι που τον είχε παρασύρει. Η Νάντια και οι ατελείωτοι καυγάδες της με εκείνον και την Μάρω από το επόμενο πρωϊ που ξύπνησαν στις "μητέρες". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν πολλές εκκρεμότητες. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε έτσι ξαφνικά τη ζωή μας, δεν μπορούμε να εξαφανιστούμε σαν να άνοιξε η γη και να μας κατάπιε» έλεγαν επίμονα στη Νάντια.

«Πιστέψτε με, είναι το καλύτερο» τους απαντούσε εκείνη. «Θα στεναχωρεθούν τα φιλικα σας πρόσωπα αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Θα σας αναφέρουν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.  Για πόσο ; δυό μέρες  ; τρεις  ; Θα σας ψάξει η αστυνομία. Δε θα βρει κανένα ίχνος σας. Κάποια στιγμή οι υποθέσεις σας θα μπουν σε κάποιο συρτάρι, θα χάσουν την προτεραιότητα που είχαν στην αρχή. Όσο για τους γονείς σας... σας είπα... ένα σύντομα σημείωμα : "Είμαι καλά. Μη με ψάξεις" με τον γραφικό σας χαρακτήρα. Και δυό λόγια ακόμα, ότι θέλετε εσείς. Γράψτε τα και θα ταχυδρομηθούν αύριο τα πρώτα, από Νέα Υόρκη, σας το υπόσχομαι. Με απόκομμα από το αυριανό φύλο της Ν.Y.Times το οποίο θα φαίνεται στο απόκομμα. Θα στεναχωρεθούν, θα τα δείξουν στην αστυνομία, αλλά τουλάχιστον θα ξέρουν πως είστε ζωντανοί. Τα επόμενα δυό τρεις μήνες αργότερα από άλλη πόλη, πάντα με την ίδια διαδικασία.  Ίσως καμιά φορά να στέλνετε και δική σας φωτογραφία, αργότερα. Καλύτερη λύση δεν υπάρχει»

Η Μάρω χάλαγε τον κόσμο κυρίως, ζούσε η μητέρα της. Οι δικοί του γονείς είχαν πεθάνει σε ατύχημα, χρόνια πριν. Εκείνος διαμαρτυρόταν για την καριέρα του, δεν του άρεσε να του επιβάλουν τον τρόπο που θα ζούσε τη ζωή του στα επόμενα χρόνια. Η Eneninda δεν παρενέβαινε έντονα στις διαμάχες αλλά υπεράσπιζε τη Νάντια και τις απόψεις της.  "Δικό σας θέμα" τους έλεγε "αλλά να το ξέρετε η Νάντια θέλει να σας προστατέψει. Αν γυρίσετε στη ζωή που κάνατε, εσύ Παύλο θα βρεθείς πολύ γρήγορα στα δίχτυα της Ελίνας που αφού σε χρησιμοποιήσει για να πας στο μέλλον, μετά θα είσαι άχρηστος μία ενοχλητική παρουσία και ένα στόμα που θα πρέπει να κλείσει. Δεν θα σε κρατήσει ζωντανό. Κι εσύ Μάρω, μόλις σε εντοπίσουν θα βρεθείς νεκρή. Θα σε εντοπίσουν, όπου κι αν πας μόνη σου, είσαι εχθρός πλέον για αυτούς. Δεν σας λέει ψέματα η Νάντια ούτε υπερβάλει»

Ο Παύλος χάϊδεψε ελαφρά τα μαύρα μαλλιά της Eneninda... «Βοήθησε να πάρω τις αποφάσεις μου» σκέφθηκε. Με τα πελώρια μαύρα μάτια της που τον κοιτούσαν εξεταστικά, τον μέτραγε, ήταν αρκετά έμπειρος για να το καταλάβει... Όταν είπε στη Νάντια ότι συμφωνεί, η Eneninda είχε γυρίσει και τον είχε κοιτάξει έντονα με ένα χαμόγελο. Η Μάρω κάμφθηκε την ίδια μέρα αργότερα, το ότι άλλαξε ο Παύλος γνώμη την επηρέασε.

Η Eneninda κουνήθηκε ελαφρά, χωρίς να ξυπνήσει, ηρέμησε μόλις την έσφιξε τρυφερά πάνω του. Θυμόταν ακόμα πως οι ματιές που άλλαζαν πύκνωσαν, πως άλλαξαν το πρώτο τους φιλί, ένα πρωϊνό, στο προηγούμενο κρησφύγετο στην πανέμορφη Σαρδηνία. Eίχαν δραπετεύσει για λίγο από το κρησφύγετο τους και είχαν πάει σαν τουρίστες στη Cinta beach με τα φημισμένα γαλαζοπράσινα νερά της, την Τυρρηναϊκή θάλασσα μπροστά τους και τον ήλιο πάνωθε τους να γελούν.  Η Μάρω λαγοκοιμόταν λίγα μέτρα πιο πέρα κάνοντας ηλιοθεραπεία ή μιλώντας με την Μπέλα, την τοπική αρχηγό της περιοχής και μία ακόμα γυναίκα μαχητή που ήταν ξαπλωμένες δίπλα της, έχοντας την στη μέση. Η Νάντια και άλλες τρεις μαχητές ήταν κοντά τους, αλλά ούτε που τους λογάριαζαν, μάτια είχαν μόνο ο ένας για τον άλλον. Της κρατούσε το χέρι, εκεί της πρωτοείπε πως έβλεπε το μέλλον του, ένα μέλλον αβέβαιο, με κινδύνους, ένα μέλλον όμως που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί της, όσο οι συνθήκες τους το επέτρεπαν, ήξερε ότι θα χώριζαν για λίγο. Αυτός έπρεπε να εκπαιδευθεί για να πάει στο μέλλον, εκείνη να γυρίσει τον αδελφό της και στο να προσπαθήσει να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα δίκτυα των ανθρώπων της Ελίνας στη Νότια Αμερική. Η Ελίνα τον είχε κοιτάξει στα μάτια και άφησε να την σφίξει στην αγκαλιά του. Μετά του είπε ότι μοιράζονταν τα ίδια όνειρα. Όσα δεν του είπε με το στόμα, άλλωστε δεν έλεγε ποτέ πολλά, του τα είπε φιλώντας τον τρυφερά, εκεί μπροστά στους άλλους, δίπλα στη θάλασσα. Λίγες ώρες αργότερα, στο δωμάτιο που του είχαν παραχωρήσει, τα πεινασμένα για έρωτα κορμιά τους ενώθηκαν για πρώτη φορά.

«Ποτέ δεν την χορταίνω...» σκέφθηκε ενώ τα χέρια του της χάιδευαν απαλά την πλάτη ένα χάδι που ήξερε ότι θα την ξυπνούσε γλυκά.

...


Μία ώρα αργότερα, χορτασμένοι από τον έρωτα τους, βγήκαν από το δωμάτιο που τους είχαν παραχωρήσει για να πάνε να πάρουν το πρωϊνό τους στην καντίνα και να κάνουν μία βόλτα στο "κτήμα". Το κτήμα ήταν μία απομίμηση λιβαδιού, με τροπικά κυρίως φυτά, στο κέντρο του κρησφύγετου. Είχε έκταση γύρω στα 200 στρέμματα όπως τους είχε πει η Νάντια.  Όλο το κρησφύγετο ήταν περίπου 5 φορές μεγαλύτερο. Όλη αυτή η έκταση ήταν καλυμμένη με ένα θόλο που έφτανε σε ύψος 4 μέτρα και τους επέτρεπε να βλέπουν γύρω αλλά να μην φαίνονται και να μην ανιχνεύονται. Ο θόλος απέτρεπε σε κάθε μορφή ύλης να εισέρχεται στη ζώνη εκτός από τον αέρα - που φιλτραριζόταν και αυτός - και ότι άλλο οι χειριστές του θόλου επέτρεπαν.

Το ότι ο θόλος δεν εντοπιζόταν από τα ραντάρ ή τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα δεν ήταν τόσο δύσκολο για τον Παύλο να το καταλάβει, ήταν σχετικά ενημερωμένος για την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο της εποχής του. Είχε διαβάσει για την τεχνολογία Steαlth που εφαρμοζόταν από το 1980 και μετά, ξεκινώντας από τα "αόρατα" αμερικανικά βομβαρδιστικά. Η επίστρωση του θόλου, όπως τους είχε πει η Νάντια, ήταν ένας πολύ προηγμένος απόγονος αυτής της τεχνολογίας. Το υλικό κατασκευής του θόλου περιείχε επίσης "μικροανακλαστήρες περιβάλλοντος χώρου" κάτι που όπως κατάλαβε έκανε τον θόλο να φαίνεται ένα με το περιβάλλον και αόρατο από κάποια απόσταση στο ανθρώπινο μάτι.

Το κρησφύγετο ήταν βαθειά μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου, κρυμμένο καλά. Η  προηγμένη τεχνολογία που είχε η ομάδα της Ελίνας δεν είχε καταφέρει ακόμα να το εντοπίσει. Θα συνέβαινε βέβαια κι αυτό αργά ή γρήγορα, όταν η μία ομάδα έφτιαχνε κάτι που της έδινε πλεονέκτημα, η αντίπαλη ομάδα προσπαθούσε να το εξουδετερώσει. Αργά ή γρήγορα το κατάφερνε, μετά φτιαχνόταν κάτι άλλο και προχωρούσαν. Αυτό ο Παύλος το καταλάβαινε, ήταν ένα παιχνίδι που παιζόταν χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος σήκωσε ένα κόκκαλο ζώου για να χτυπήσει έναν άλλο και ο πρώτος σήκωσε ένα κομμάτι ξύλο για να αμυνθεί. Οι λεπτομέρειες του μη εντοπισμού τους δεν τον ενδιέφεραν. Του αρκούσε ότι προς το παρόν τουλάχιστον ήταν ασφαλείς.

Υποηχητικά κύματα αποτροπής απέτρεπαν στα ζώα του δάσους να πλησιάσουν κοντά. Ανθρώπινη δραστηριότητα δεν υπήρχε κοντά τους, είχαν διαλέξει μία περιοχή όπου ο πολιτισμός και η υλοτομία θα αργούσαν να φτάσουν.. Ακόμα και οι Ιθαγενείς της ζούγκλας ου Αμαζονίου ένοιωθαν άσχημα κοντά στον θόλο, τον απέφευγαν.

Ότι όμως υπήρχε μέσα στον θόλο... ήταν μία βουτιά στο μέλλον, ένα μέλλον στο οποίο δεν είχε ακόμα αφομοιωθεί. Η Νάντια εξηγούσε, σενάρια προσαρμογής τούς έκανε κάθε απόγευμα μια και τα πρωϊνά τον εκπαίδευε μαζί με την Μάρω σε πολεμικές τέχνες και σε χρήσιμα μέσα και τεχνικές για άμυνα και επίθεση. Όταν έλειπε, σαν αρχηγός τηλεμεταφερόταν συχνά αλλού για να συντονίζει την ομάδα της, άλλα "αγέννητα" τους εκπαίδευαν, ιδίως η Λίντα, η τοπική αρχηγός του κρησφύγετου. Αλλά ήταν όλα τόσο διαφορετικά...

Ο Παύλος δεν ήταν ερευνητής αλλά ήταν έξυπνος και ενημερωμένος για την επιστήμη και τις τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής του.  Ήθελε να κατανοεί το "πως και το γιατί". Τώρα ήταν έξω από τα νερά του. "Τόσα πολλά σε λίγο καιρό..." είχε γίνει πια το σλόγκαν του. Δεν το είχε αλλάξει ούτε μετά τα όσα του εξήγησαν μερικά από όσα είδε. Δεν ήταν μόνο τα τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποιούσαν "τα αγέννητα". Ήταν η δομή της κοινωνίας τους όπως του την περιέγραφαν, τα ήθη τους, οι συνήθειες τους. Σε πολλά δεν είχαν αλλάξει, αλλά σε μερικά αυτή η κοινωνία του 2438 ήταν τόσο διαφορετική... Κι όλα άρχιζαν από την μητριαρχία. Του καθόταν στο στομάχι !

Ένα μέτρο δίπλα τους ήταν η καμπίνα που είχε παραχωρηθεί στην Νάντια και στην Μάρω... Στην Σαρδηνία υπήρχε άνεση χώρου, ο καθένας τους είχε το δικό του δωμάτιο, μία μικρή αλλά άνετη και καλά εξοπλισμένη καμπίνα. Εδώ στον Αμαζόνιο υπήρχε λιγότερη άνεση, κοιμόντουσαν δύο ή περισσότερα άτομα μαζί. Ο Παύλος είχε δηλώσει ότι θα κοιμάται μαζί με την Eneninda, κάτι που δεν είχε σχολιασθεί από κανένα, μόνο η Μάρω του είχε ρίξει μία ειρωνική ματιά. Η Νάντια μοιραζόταν την ίδια καμπίνα με την Μάρω. Ήταν αρχηγός, μπορούσε αν ήθελε να κοιμάται και μόνη της αλλά όπως είχε πει ήθελε να είναι μαζί με τον Παύλο και την Μάρω, κοντά τους, να τους ελέγχει.

Η πόρτα της κάθε καμπίνας κλείδωνε. Απ έξω άναβε ένα πράσινο ή ένα κόκκινο φως. Πράσινο σήμαινε ότι όποιος ήθελε μπορούσε να χτυπήσει την πόρτα και αν ήταν κάποιος μέσα του άνοιγε να μπει. Το κόκκινο σήμαινε "μην ενοχλείτε". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν ενημερωθεί, από μία αμήχανη σε αυτές τις εξηγήσεις Νάντια, για τις συνέπειες τις έλλειψης πολλών ανδρών και τις αμφισεξουαλικές ή ακόμα και τις λεσβιακές συνήθειες των γυναικών της εποχής της. Είχε όμως εντυπωσιασθεί στην αρχή από το πόσες γυναίκες μαχητές, κυρίως τα "αγέννητα", ήταν ζευγάρια και γύριζαν τα βράδια το φωτάκι στο κόκκινο στις καμπίνες που έμεναν. Τον ερέθιζε η ιδέα. «Από τη μια γυρνάνε το φωτάκι στο κόκκινο και από την άλλη με καλοβλέπουν !» σκεφτόταν «Πέντε μόνο άνδρες σε ένα κρησφύγετο με πάνω από τριάντα γυναίκες ! Μωρέ αν δεν ήταν η Eneninda...» σκεφτόταν... «όλο και κάποιες θα έφερνα στον ίσιο δρόμο !»                    

Η Μάρω με τη Νάντια είχαν το φωτάκι της καμπίνας τους στο πράσινο για αρκετές μέρες μετά που ήρθαν στον Αμαζόνιο. Ο Παύλος είχε καταλάβει από τότε που ήταν στις "μητέρες" πως η Νάντια καλοκοίταζε τη Μάρω, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Μετά όμως από τις εξηγήσεις της Νάντιας για τις σεξουαλικές επιλογές των γυναικών της εποχής της, κυρίως μετά την αμηχανία που τα έλεγε όλα αυτά η Νάντια, αποφεύγοντας να κοιτάξει την Μάρω σιγουρεύτηκε... Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η αμηχανία της Νάντιας προς τη Μάρω και η εύνοια της αντικαταστάθηκαν από κάποια ένταση ανάμεσα τους... Η Μάρω άρχισε να δείχνει και εκείνη αμήχανη, όταν ο Παύλος το συζήτησε με την Eneninda, εκείνη του είχε πει "Η Μάρω θα πρέπει μαλλον να πάρει κάποιες αποφάσεις. Είναι δικό της θέμα". 
Δυό εβδομάδες αργότερα η Νάντια πήρε μόνο την Μάρω  σε μία αποστολή στην Μόσχα. Κάποια ενημέρωση της Νάντιας έπρεπε να γίνει, από τη τοπική ομάδα που ζητούσε συμβουλές. «Έλα σαν πρακτική εξάσκηση» της είχε πει. Το βράδυ είχαν μείνει με την τοπική ομάδα εκεί. Γύρισαν την άλλη μέρα, η Μάρω ήταν αμήχανη, όταν ο Παύλος την ρώτησε πως πέρασαν είχε κοκκινίσει και για μια στιγμή κοίταξε αλλού. Το ίδιο βράδυ, το φως στην πόρτα της καμπίνας της Μάρως με τη Νάντια έγινε κόκκινο και από τότε έτσι ήταν κάθε νύχτα αλλά και μερικές φορές κατά την διάρκεια της μέρας, ενώ ήταν μόνο οι δυό τους μέσα.... 
«Πάλι η Νάντια την εκπαιδεύει ιδιαιτέρως σε "ειδικές λαβές" του Ράε Τουν» είχε πει ένα μεσημέρι ο Παύλος στην Εneninda γελώντας, βλέποντας το κόκκινο φως έξω από την καμπίνα τους. Εκείνη του έριξε μία ματιά σαν να του έλεγε "μην ασχολείσαι με αυτά". Μερικές φορές ο Παύλος ήθελε τόσο ένα φίλο, να πιουν μια μπύρα, να τα πουν με τον δικό τους τρόπο ! 

Το φως στην καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας ήταν πάλι κόκκινο. Ο Παύλος χαμογελούσε κάθε φορά που έβλεπε το κόκκινο φωτάκι. «Δεν γλεντήσαμε μόνο εμείς τη νύχτα μας» είπε σιγανά στην Eneninda

«No seas chismoso (μη γίνεσαι κουτσομπόλης !) του είπε γελώντας η Eneninda στα Ισπανικά. Είχε βαλθεί να τον μάθει... Ο Παύλος δεν είχε πει τίποτε στην Μάρω όταν φάνηκε η σχέση της με τη Νάντια,  την είχε πληρώσει μόνο με το ίδιο νόμισμα, μία ειρωνική ματιά. Η Μάρω ήταν αμήχανη στην αρχή, ο Παύλος το ένοιωθε, μετά όμως βλέποντας ότι κανείς εκεί δεν σχολίαζε τέτοια πράγματα, φερόταν άνετα, αν και απέφευγε να είναι ιδιαίτερα διαχυτική με τη Νάντια όταν δεν ήσαν μόνες.

Προσπέρασαν την καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας. Η Μάρω..." πάντα ανοιχτή σε νέες εμπειρίες" σκέφτηκε.  Η Μάρω που εκτός από εκείνη την ειρωνική ματιά δεν είχε δείξει να ζηλεύει καθόλου την Eneninda. Είχαν βρεθεί μόνοι και στις "μητέρες", πριν την Σαρδηνία, είχαν μιλήσει για το ότι η σχέση τους είχε φτάσει σε ένα τέλος, ότι ήταν καλύτερα και για τους δυό να έμεναν δύο καλοί φίλοι. Ο Παύλος μιλούσε την πιο πολύ ώρα, περίμενε καταιγίδα αλλά η Μάρω συμφώνησε. Το είχε δεχθεί τόσο άνετα που τον είχε ενοχλήσει λίγο. 


Ο Παύλος βέβαια δεν είχε προσέξει τα κοκκινισμένα μάτια της Μάρως, λίγο αργότερα από αυτή την κουβέντα τους στις "μητέρες", όταν είχε βγει από το μπάνιο που είχε πάει αμέσως μετά. Η Μάρω δεν ήταν ερωτευμένη με τον Παύλο, ήταν όμως αρκετά δεμένη μαζί του, δεν της άρεσε να την αφήνουν και το κυριότερο είχε καταλάβει το ενδιαφέρον που έδειχνε για την Eneninda, ενδιαφέρον που η όμορφη ινδιάνα του το ανταπέδιδε. Ήταν όμως πολύ περήφανη για να δείξει τα αισθήματα της.  

Η Eneninda του έσφιξε το χέρι, ο Παύλος γύρισε και της χαμογέλασε. Χαιρέτησαν μία παρέα από τρεις γυναίκες μαχητές και προχώρησαν τον περίπατο τους περιμετρικά. Από την καντίνα ακούγονταν φωνές και γέλια. «'Μμμμ ωραίες μυρωδιές !» είπε η Eneninda. «Κι έχω μία πείνα !»

TEΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  To δεύτερο μέρος θα δημοσιευθεί αργότερα με μία αναλυτική περίληψη να το θυμηθείτε. 


Στις επόμενες αναρτήσεις θα έχω ποικίλα θέματα από άρθρα και μικρά διηγήματα μέχρι φωτογραφίες από πίνακες ζωγραφικής 


Αν θέλετε, μπορείτε να μου γράφετε πάλι σχόλια. Δεν θα δημοσιεύονται, αλλά θα τα παίρνω και όταν θα έχω ευχέρεια χρόνου θα απαντώ με email. Το κάνω γιατί επιμένατε πολύ στο ότι διευκολύνεστε να σχολιάζετε. 
Συγχωρήστε με αν δεν δείχνω τόσο "κοινωνικός". Με το να αποφεύγω να απαντώ δημόσια με σχόλια στα σχόλια σας, με το να μην αφήνω να σχολιάζει ο ένας αναγνώστης τι έγραψε ο άλλος, ΣΙΓΟΥΡΑ χάνεται ένα μέρος της "βαβούρας" που θέλει ένας blogger. Από την άλλη αποφεύγονται παρεξηγήσεις. 
Με κάθε σεβασμό στις επιλογές άλλων, εγώ επέλεξα αυτό τον δρόμο. 
Κατά τα άλλα, συνεχίζω αυτό που έχω ήδη εφαρμόσει, σχόλια σε άλλα blog σπάνια διαβάζω και δεν γράφω. Μερικές αναρτήσεις μόνο θα διαβάζω, τις οποίες θα σχολιάζω σε email που θα στέλνω, αν έχω κάτι να πω.