Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

1000 METRA / KEΦΑΛΑΙΟ 13


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 - Εneninda

Boλιβία - El Camino De la Muerte

Ο Παύλος κοίταξε τον Αμάρο έκπληκτος.

«Τι λές ; τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ;»

«Μεγάλη !! Γιατί λες σε ψάχνουν ; Γιατί μπήκαν στον κόπο να σου κάνουν κλώνο ; Δεν είναι εύκολο για ανθρώπους, ούτε στην εποχή τους. Για αυτό από ότι ξέρω η παραγωγή κλώνων στάματησε. Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες και πολλές παρενέργειες. Ο Παύλος, ο κλώνος σου, ήταν καταδικασμένος, θα πέθαινε από μία καθολική βλάβη του ανοσοποιητικού του συστήματος σε ένα μήνα το πολύ. Κάτι σαν μακρινό απόγονο του AIDS αλλά φονικότερο και χωρίς γιατρειά, ακόμα και στην εποχή τους. Σε μία εβδομάδα από ότι λένε θα του εμφανίζονταν τα πρώτα συμπτώματα. Στην εποχή μας η διάγνωση θα ήταν μάλλον κάποια καινούργια ασθένεια του ανοσοποιητικού ή AIDS σε κάποια άγνωστη μεταλλαγμένη του μορφή. Θα έπεφταν τα φώτα των γιατρών και του τύπου πάνω του. Δεν το ήθελαν αυτό. Γι αυτό τον σκότωσαν.»

«Και συ... μου τα λες σαν να μην είσαι από το μέλλον... ξέρεις πολλά για αυτούς, δουλεύεις σαν σοφέρ για αυτούς, βοηθάς όμως εμένα, από τον τρόπος που μιλάς, φαίνεσαι μορφωμένος...»

«Πολλά μαζεύτηκαν έτσι ;» γέλασε ο Αμάρο. «Θα σου πω και θα καταλάβεις αλλά λίγο αργότερα. Τώρα φτάσαμε στη στροφή, θα κατέβουμε και δεν έχουμε χρόνο»

Ο Παύλος κοίταξε γύρω του. Η στροφή για την οποία μιλούσε ο Αμάρο ήταν λίγα μέτρα μπροστά τους. Ο δρόμος πλάταινε λίγο, εδώ θα μπορούσαν να περάσουν κολλητά και δύο λεωφορεία με μικρότερο σχετικά κίνδυνο να τσακιστούν στον γκρεμό που παραφυλούσε πάντοτε απειλητικός στο πλάι. «Αν βρουν το αμάξι εδώ, θα καταλάβουν ότι κρυβόμαστε εδώ κοντά» παρατήρησε. 

«Δεν έχουμε άλλη επιλογή, θα το ρισκάρουμε» του είπε ο Αμάρο. Η μοναδική άλλη λύση ήταν να το αφήναμε πιό κατω ή πιό πάνω και να ερχόμαστε στο καταφύγιο με τα πόδια. Δεν θα φθάναμε... θα έστελναν τους κόνδορες».

Σταμάτησαν στην μέσα άκρη του δρόμου, σύριζα στον γκριζοπράσινο τοίχο που ορθώνονταν σχεδόν κάθετα και χανόταν σε ένα σύννεφο που είχε φωλιάσει πάνω τους. Τώρα ο Παύλος μπορούσε να βγεί εύκολα, ο Αμάρο έπρεπε να περάσει στη θέση του συνοδηγού για να βγει.    

"Έλα, γρήγορα !" είπε στον Παύλο, "Πίσω μου !"

Προχώρησαν μερικά μέτρα και ο Παύλος που δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοιο υψόμετρο λαχάνιασε. Κοντοστάθηκε και ο Αμάρο που προπορευόταν το ένοιωσε.

"Γρήγορα του είπε. Δυό μέτρα ακόμα. Πρέπει ήδη να μας έχουν πάρει είδηση και οι κόνδορες τους να μας ψάχνουν !"

Ο Παύλος πήρε κουράγιο και τον ακολούθησε. Εκεί που κοντοστάθηκε ο Αμάρο δεν φαινόταν τίποτα. Βράχια, κάποιοι μικροί θάμνοι, τίποτα που να...

...τα βράχια με ένα μικρό κρότο άνοιξαν. Χώματα έπεσαν κάτω... Ο Αμάρο έσκυψε και μάζεψε μερικά, τα πέταξε στην άλλη άκρη του δρόμου. Ο Παύλος κατάλαβε και έκανε το ίδιο. Βιαστικά, όχι εντελώς αποτελεσματικά, αλλά όποιοι τους έψαχναν με λίγη τύχη δεν θα έβρισκαν πολλά φρεσκοπεταμένα χώματα και χαλίκια σε εκείνο το σημείο.

"Έλα !" του φώναξε ο Αμάρο ενώ εξαφανιζόταν στην είσοδο της σπηλιάς. Ο Παύλος όρμησε μπροστά και μόλις πέρασε μέσα ένοιωσε παρά είδε τα βράχια να κλείνουν πίσω του.

"Παραλίγο ! ακούστηκε μία ανδρική φωνή. "Τρείς κόνδορες σας ψάχνουν !"

Ο Παύλος γύρισε προς τη μεριά της φωνής. Είδε ένα άνδρα μπροστά σε κάτι που του θύμιζε laptop. Ξανθός, αδύνατος, με γυαλιά και με μία ξανθοκόκκινη γενειάδα που κάλυπτε μάγουλα και πηγούνι.

"Στην πίστα 2 " είπε στον Αμάρο. "Γρήγορα !"

Ο Αμάρο πήγε προς το βάθος της σπηλιάς και στάθηκε πάνω σε μία μεταλλική βάση. Έκανε νόημα στον Παύλο να έρθει πλάι του.

Μόλις ανέβηκε και ο Παύλος ένας άλλος άνδρας, που καθόταν απαρατήρητος μέχρι τότε στα μισοσκόταδα της σπηλιάς, ανέβασε ένα διακόπτη σε ένα μηχάνημα. Ένα πορτοκαλί φως τους έλουσε. Ακούστηκαν δύο ήχοι, σαν βομβητά κινητού με κατεβασμένο ήχο. Ο Παύλος ένοιωσε τον Αμάρο να χαλαρώνει.

"Αυτό ήταν !" του είπε ο Αμάρο ανακουφισμένος ενώ κατέβαινε από την μεταλλική πίστα. "μπορείς να κατέβεις τώρα, κανείς δεν μπορεί να μας εντοπίσει πια. Οι νανοσυσκευές εντοπισμού εξουδετερώθηκαν"

Κατεβαίνοντας ο Παύλος κοίταξε γύρω του. Ήταν σε μία σπηλιά που είχε σχήμα έλειψης και όπως υπολόγισε πρόχειρα είχε καμιά δεκαριά περίπου μέτρα μάκρος και δύο ύψος. Δύο μεγάλοι πυρσοί φώτιζαν περισσότερο μερικά μέρη γύρω τους και αφήνοντας στο μισοσκόταδο τα άλλα.

"Είμαι ο Μαουρίτσιο" είπε ο μελαχροινός άνδρας που τους είχε "απολυμάνει" πάνω στην πίστα. Ήταν ένα κεφάλι πιό ψηλός από τον Παύλο, αδύνατος, γύρω στα 35 και πολύ δεμένος. "Καλώς όρισες είμαι επικεφαλής εδώ. Με τον Αμάρο γνωρίστηκες. Αυτός που χειρίζεται την είσοδο είναι ο Κάσα..."

Ο Παύλος ήθελε να ρωτήσει πολλά... αλλά δεν πρόλαβε...

"...και αυτή είναι η Ενενίνντα" συνέχισε ο Μαουρίτσιο... Κάτι είπε ακόμα αλλά ο Παύλος δεν τον άκουσε... ο κόσμος είχε σταματήσει για αυτόν...

Γύρω στο 1.70, σκούρο δέρμα αλλά όχι το σκούρο του ανθρώπου που είναι μαύρος, δέρμα που ήταν μαυρισμένο λες από τον ήλιο. Μαύρα ίσια μαλλιά που αντιφέγγιζαν τις φλόγες των πυρσών και τα πιό υπέροχα μαύρα μάτια που είχε δει ο Παύλος στη ζωή του.  Μαύρα μάτια που έβγαζαν την δική τους φλόγα και τον έκαιγαν, αργά, απολαυστικά, ενώ τον κορόϊδευαν συνάμα γιατί ένοιωθαν την ταραχή του. Τα ψηλά ζυγωματικά έδειχναν ότι είχε και κάποιες ινδιάνικες ρίζες. 

"Για σένα λοιπόν μπήκαμε σε επιφυλακή" του είπε χαμογελάστά. Τα άσπρα της δόντια άστραψαν καθώς τα κερασένια χείλη άνοιξαν λίγο. Γύρω στα 30, με ένα πράσινο φαρδύ πουκάμισο που το ράμφιζαν στήθη χωρίς σουτιέν. Το καφέ παντελόνι που έφτανε στα σπορ παπούτσια, καφέ κι αυτά, πιό πολύ τόνιζε παρά έκρυβε τα ψηλα της πόδια.

"Όλη στο καφέ και στο πράσινο" του είπε η Ενενίνντα... "Όπως και οι άλλοι εδώ. Ένα πρώτο μέτρο προφύλαξης, σαν καμουφλάζ".

"Ενενίν-ντα..." συλλάβισε ο Παύλος κοιτάζοντας την μελαχρινή οπτασία... "Πρώτη φορά ακούω..."

"Το είπες σωστά. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο. Ο πατέρας μου ήταν από αυτά τα μέρη, μουσικός, τον μάγευε η αρμονία των ήχων. Ήξερε λίγα Ελληνικά, τα μισομίλαγε η Ελληνοισπανίδα μητέρα μου. Δική του ιδέα ήταν".


Ο Παύλος την άκουγε μαγεμένος. Τα Αγγλικά της ήταν πολύ καλά, όπως και των υπολοίπων. Μπορεί τα Αγγλικά να μην είναι μελωδική γλώσσα, αλλά αυτή η φωνή τον διαπερνούσε, τον μέθαγε...

"Η Ενενίνντα είναι υπεύθυνος για τις επικοινωνίες και τις συσκευές που έχουμε εδώ" συνέχισε ο Μαουρίτσιο. Ότι χειριζόμαστε εδώ, έχει ελεγχθεί πρώτα και  τροποποιηθεί στη συνέχεια αν είναι αναγκαίο από αυτήν.  Ο Κάσα είναι χειριστής συσκευών. Ο Αμάρο μας πηγαινοφέρνει και μας φυλά όσο γίνεται".  

"Πυρσοί ;" ρώτησε ο Παύλος, "...και γιατί μόνο δύο ;" Αμέσως κατάλαβε ότι άρχισε με τις πιό άσχετες απορίες αλλά με την Ενενίνντα απέναντι του, καθισμένη τώρα σε μία προεξοχή του βράχου... 

"Παραπάνω θα θέρμαιναν τον χώρο περισσότερο από όσο θέλουμε" του είπε η Ενενίνντα σκύβοντας μπροστά και ακουμπώντας τα χέρια της στα πόδια της. Δεν χόρταινε να τη βλέπει ! "Έχουμε και τις συσκευές. Αυξάνονται οι πιθανότητες να μας εντοπίσουν με τους υπερευαίσθητους θερμικούς ανιχνευτές τους. Ακόμα και η θερμοκρασία του σώματος σου επιβαρύνει κάπως τον χώρο... Δεν μαζευόμαστε πολλοί εδώ... Και φυσικά δεν συζητάμε για άλλες συσκευές φωτισμού, ότι και νά 'ναι. Τις εντοπίζουν αμέσως. Έχουμε ένα σωρό συσκευές που δεν εντοπίζονται εύκολα, δεν τις χρησιμοποιούμε και όλη την ώρα. Αλλά μία λάμπα φθορισμού, λεντ φωτισμός, κοινή λάμπα πυρακτώσεως... όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτά δεν μπορούμε να τα κάνουμε μη ανιχνεύσιμα. Τρελό έτσι ; Και να φαντασθείς..."

"Οι κόνδορες έγιναν πέντε και πετάνε από πάνω μας !" την διέκοψε ο Κάσα από την άλλη πλευρά της σπηλιάς. "Έρχονται και δύο αυτοκίνητα από αντίθετες διευθύνσεις κατά δώ. Μάλλον δικά τους είναι"

Η Ενενίνντα σηκώθηκε από το βράχινο παγκάκι και προχώρησε προς την είσοδο της σπηλιάς. "Για να δοκιμάσω κάτι" είπε στον Ερνέστο. 


"Σβήστε τους πυρσούς και κρατείστε μόνο ένα κερί σε κάθε σημείο !" ακούστηκε ο Μαουρίτσιο. "Όλες οι συσκευές εκτός, μόνο στην είσοδο θα την χειρίζεται η Ενενίνντα όσο χρειάζεται. Και μη μιλάτε μέχρι να σας πω. Μόνο σημειώματα και νεύματα. Δεν ξέρουν που ακριβώς είμαστε, θα επιτεθούν πάλι σε όλη την περιοχή σκανάροντας την ταυτόχρονα.... Όπλα στα χέρια, μπορεί να μείνουμε ξαφνικά χωρίς ένα τοίχο ή χωρίς ταβάνι με τους κόνδορες πάνωθε μας !"

Η σπηλιά βυθίστηκε στο απόλυτο σχεδόν σκοτάδι. Το σώμα της Ενενίνντα αχνοφάνηκε, ο Κάσα σηκώθηκε παραχωρώντας της την θέση του.  Ο Πάυλος κρατούσε φοβισμένος και την αναπνοή του. Τόσα πολλά... σε τόσο λίγο χρόνο... τι να πρωτο-αφομοιώσει...

Ο δυνατός κρότος ήρθε έξαφνα και τους ξεκούφανε, η σπηλιά άρχισε να τρέμει...

Συνεχίζεται... 
Σημείωση : το γυναικείο όνομα Eneninda το άκουσα πρώτη φορά πριν από χρόνια από τον Χριστόφορο και με μάγεψε. Έτσι είχε ονομάσει ένας Ιταλός φίλος του την κόρη του.  Έτσι σκέφθηκα τώρα να το χρησιμοποιήσω εδώ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου