Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

1000 μέτρα - Κεφάλαιο 19

1) To El Camino de la Muerte είναι πραγματικό όπως ακριβώς σας το περιέγραψα, σας έχω δώσει και εικόνα του. Η κοιλάδα των κεραυνών όχι. Δεν υπάρχει, μην την αναζητήσετε τσάμπα. Με βόλευε στην πλοκή να υπάρχει και την δημιούργησα.

2)  Με ρωτούν μερικές αναγνώστριες πως μοιάζουν τα πρόσωπα της ιστορίας. Και τα "καλά" και τα "κακά", γυναίκες και άνδρες.
Έχω δώσει συνοπτικές περιγραφές και ναι, έχω στο μυαλό μου κάποιους ηθοποιούς. Αλλά ΣΚΟΠΙΜΑ δεν κοινοποιώ τα πρότυπα μου σε αυτή τη νουβέλα.Κάθε μία και κάθε ένας από εσάς έχει το προσωπικό του γούστο. Μη σας το χαλάσω !!  Φάντασθείτε τους λοιπόν όπως ΕΣΕΙΣ θέλετε με βάση την περιγραφή που δίδω.

3) Λυπάμαι που αλλού υπάρχουν μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στις γραμμές και αλλού μικρότερα, και τα γράμματα αλλάζουν καμιά φορά. Το παλεύω, που θα πάει, θα το στρώσω !

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19

Αθήνα. Στο σπίτι της Κάλι.

«Έλεγξα πάλι όλες τις μεταβλητές της χωροχρονικής τηλεμεταφοράς» είπε η Ράλια. «Εσύ με τη Μάρω έχετε το ΟΚ από μένα, μπορείτε να φύγετε !»

«Και από εμένα !» είπε η Ισμήνη. «Τα δυναμικά άντλησης ενεργειακών πεδίων είναι έτοιμα. Νάντια, μπορείς να αρχίσεις σε 2-3 λεπτά την διαδικασία πρόκλησης κεραυνών».

«Θα περιμένουμε να τελειώσει το μπάνιο της, να ντυθεί και να βγει» παρατήρησε η Νάντια. «Από τη στιγμή που θα ενεργοποιήσω την κεραυνογόνο διαδικασία θα έχουμε ελάχιστο χρόνο, δεν θέλω να το ρισκάρω»

«Μια που περιμένουμε λοιπόν την Μάρω...» είπε η Ράλια  «αναρωτιέμαι... όταν είσαστε οι δυό σας και την ενημέρωνες... της είπες για μας ;»

«Της είπα ότι στην εποχή μας μετά από πολέμους γίναμε μητριαρχική κοινωνία, ότι υπάρχει λιγότερο από ένας άνδρας για κάθε πέντε γυναίκες. Είχα τόσα να της πω, σε τόσο λίγο χρόνο... για τις σεξουαλικές μας συνήθειες θα την ενημέρωνα ; Εξ άλλου οι "περασμένες" έχουν άλλες αρχές και πολλά ταμπού»

«Εκτός αν μας την πέσουν κάποιες καυτές και σέξυ  "αγέννητες" και μας κάνουν να αλλάξουμε απόψεις»  είπε η Ισμήνη. «Ξέρω ήδη μία τέτοια περίπτωση» ! συνέχισε, σφίγγοντας το χέρι της Ράλιας και κοιτώντας την τρυφερά στα μάτια.

Η Νάντια γέλασε βλέποντας τις. «Εσείς οι δυό... τι να πω... από τη μια βγάζετε τα μάτια σας όταν είστε μόνες και από την άλλη  τσακώνεστε για το ποιά θα κουνηθεί περισσότερο στον Άρη ! Είδα πως τον κοιτάτε !» 

«Τι περιμένεις ;» είπε η Ράλια.  Δεν είμαστε  λεσβίες σαν την Κάλι ! Εμείς είμαστε αμφισεξουαλικές σαν και σένα !! Δεν περιοριζόμαστε σε ένα μόνο φύλο ! Είδες τους κοιλιακούς του Άρη, τα μπράτσα του, τους γοφούς του ; Και έχει και γκρίζα μάτια σαν του λύκου... Σαν τον Άρη τον αρχαίο Θεό. Κούκλος !»

«Μη κουράζεσαι...» γέλασε η Νάντια...«Ο Άρης είναι καιρό στην ομάδα μου, πριν τον  γνωρίσατε.  Τα ξέρω αυτά που λες... και πολύ καλά μάλιστα !»

Η Ισμήνη και η Ράλια κοίταξαν την Νάντια έκπληκτες. «Δηλαδή ο Άρης... με σένα ; Και δεν καταλάβαμε τίποτα !!» είπε η Ράλια.  

«Μην ανησυχείτε, δικός σας, αν δηλαδή αποφασίσετε να ξεκολλήσετε ! Μία περιπέτεια ήταν, πριν δυό  χρόνια  περίπου. Κράτησε μερικούς μήνες, τέλειωσε φιλικά, μετά και αυτός και εγώ προχωρήσαμε...»

«Καλός ;» ρώτησε η Ισμήνη. «Πες μας !» συνέχισε με παρακλητικό τόνο.

Η Νάντια κάτι πήγε να πει να τις πειράξει αλλά εκείνη τη στιγμή η πόρτα του μπάνιου άνοιξε και βγήκε η Μάρω. Γύρισαν και οι τρεις και την κοίταξαν. .

Η Μάρω φορούσε ένα μπλέ τζην με μαύρα μποτίνια και ένα μάλλινο ροζ πουλόβερ κλειστό μέχρι το λαιμό. Μέσα από το πουλόβερ μόλις φαινόταν ένα άσπρο πουκάμισο.  Ένας μάλλινος μπλέ σκούφος κάλυπτε ένα μέρος από τα φρεσκολουσμένα μαύρα της μαλλιά που έπεφταν σγουρά στους ώμους της. Στο ένα της χέρι κρατούσε ένα σκούρο  μπλέ τζάκετ.

«Σου πάνε πολύ» είπε η Ισμήνη εντυπωσιασμένη. «Και από ότι βλέπω, τα μέτρα μας δεν πρέπει να διαφέρουν πολύ»

«Το παντελόνι θα το ήθελα λίγο πιό στενό» είπε η Μάρω «τα μποτίνια πάλι...  μπροστά τα νοιώθω λίγο να μου πιέζουν τα δάχτυλα. Αλλά εντάξει είμαι !»

«Ότι και να φορούσες θα σου πήγαινε !» είπε η Νάντια προσπαθώντας να καταπνίξει λίγο τον θαυμασμό της. «Πάρε τώρα αυτό το χάπι με λίγο νερό. Θα βρεθείς απότομα 4 χιλιόμετρα περίπου ψηλότερα. Θα σε προφυλάξει για λίγο»

Η Μάρω τις ευχαρίστησε όλες για τα κοπλιμέντα με ένα φωτεινό χαμόγελο, πήρε το χάπι και το ήπιε.

«Λοιπόν... αρχίζω την κεραυνογόνο διαδικασία...» είπε η Νάντια ενώ καθόταν εμπρός από μία συσκευή.

Βολιβία. Περιοχή Λα Παζ, στην «Κοιλάδα των Κεραυνών»

«Έχω δουλειά να κάνω» είπε ο Μαουρίτσιο κοιτώντας μία από τις συσκευές. «Παρακολουθώ την ομάδα στην Ελλάδα, σε λίγο θα ενεργοποιήσουν τους κεραυνούς».

«Να σε αφήσω λοιπόν» είπε ο Παύλος. «Αν δε σε πειράζει... να μου κάνει μία βόλτα η Eneninda στο εργαστήριο ;»

«Γιατί να με πειράξει ;» είπε άνετα ο Μαουρίτσιο. «Ενήλικη είναι, μόνη της αποφασίζει με ποιον θα κάνει παρέα. Εμένα θα με πείραζε αν είχες σκοπό να την πειράξεις, να της κάνεις κακό. Από ότι σε καταλαβαίνω δεν πρέπει να έχεις τέτοιο σκοπό !» συμπλήρωσε ενώ γύριζε προς τις συσκευές που παρακολουθούσε. «Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα !» τέλειωσε την φράση του ενώ άρχισε να πληκτρολογεί κάτι.

Ο Κάσα και ο Αμάρο έβαλαν τα γέλια. Ο Παύλος γύρισε και κοίταξε την Eneninda, χαμογελούσε και αυτή. «Με κοροϊδεύουν» σκέφθηκε ενοχλημένος. Μετά όλα του πέρασαν καθώς το χέρι της Eneninda χώθηκε στο δικό του.

«Πάμε» του είπε σιγά η Eneninda. «Μη δίνεις σημασία, δεν είναι κακοί, σε πειράζουν»

«Δεν τους παρεξηγώ. Και αφού όλοι καταλάβατε  ότι σε βρίσκω γοητευτική... σειρά μου να σε κάνω να αισθανθείς αμηχανία. Θα σε ρωτήσω "στα ίσια" όπως λέμε στην πατρίδα μου.  Έχεις φίλο ;»  

«Καμία αμηχανία» είπε η Eneninda άνετα. «Ήμουν παντρεμένη. Τυπικά είμαι ακόμα».

Ο Παύλος πάγωσε. Πήγε να τραβήξει το χέρι του αλλά η Eneninda το κράτησε. «Άσε με να σου μιλήσω» του είπε. «Ημουν παντρεμένη. Δυό χρόνια. Πέρυσι ο άνδρας μου είχε μία αποστολή στο παρελθόν. Κάτι δεν πήγε καλά. Τελικά αντί να μεταφερθεί στο Βερολίνο του 1938, μεταφέρθηκε στο Παρίσι του 1832»

«Μεγάλη απόκλιση» είπε ο Παύλος. «Δεν θα σας κάνω εγώ τον ειδικό αλλά αφού ξέρετε τόπο και χρόνο... γιατί δεν στέλνετε μία ομάδα πίσω...»

«Οι χρονομεταφορές δεν είναι κάτι το απλό, δεν γίνονται έτσι εύκολα. Πρέπει να αποφασίσει ειδικό εφταμελές συμβούλιο, τρεις από τη μεριά μας με επικεφαλής τη Νάντια, τρεις από την ομάδα της Ελίνας με εκείνη επικεφαλής και μία πρόεδρος που είναι αυστηρά ουδέτερη»


«Ορίστε ;» είπε ο Παύλος σταματώντας. Ακούστηκε τόσο η φωνή του που οι υπόλοιποι γύρισαν και τον κοίταξαν για μια στιγμή.



«Οι χρονομεταφορές είναι γνωστές και στις δύο ομάδες υποχρεωτικά. Κάθε ομάδα ξέρει σε ποιό ακριβώς τόπο έστειλε κλιμάκιο η άλλη ομάδα και σε ποιό ακριβώς χρόνο. Το "γιατί" δεν συζητιέται φυσικά, εκεί είναι το παιχνίδι, άλλοτε εύκολο, άλλοτε δύσκολο, να μαντέψεις αυτό το "γιατί". Τι θα κάνει εκεί που πάει κάθε ομάδα φυσικά δεν το λέει. Δηλώνει μία ομάδα ότι θέλει να πάει κάπου, γίνεται ψηφοφορία, άλλοτε εγκρίνεται, άλλοτε όχι».


«Και η άλλη ομάδα ; Κάθεται με σταυρωμένα χέρια αν εγκριθεί η μεταφορά ;»


«Η άλλη ομάδα μπορεί αμέσως μετά να ζητήσει και εκείνη να στείλει δικό της κλιμάκιο. Αποφασίζει άλλο συμβούλιο για αυτό με άλλη σύνθεση, μόνο η Νάντια δεν αλλάζει από τη μια και η Ελίνα από την άλλη. Εγκρίνεται ή απορρίπτεται. Όλα ψηφίζονται όμως»


«Καλά, εσείς όλοι παίζετε ! Σκοτώνεστε μεταξύ σας αλλά παίζετε !!» 

«Δεν παίζουμε. Είναι πολλά που δεν θα καταλάβεις Παύλο, τουλάχιστον από την αρχή... Είναι θέμα διαχείρισης ενεργειακών πόρων, ανακύπτουν και διάφορα άλλα προβλήματα μια και υπάρχουν πρωτόκολλα μεταφοράς που πρέπει να τηρηθούν υποχρεωτικά και από τις δύο πλευρές... Σου λέω, δεν θα καταλάβεις... όχι ακόμα. Άσε με να σου μιλήσω για μένα... δεν το προτιμάς ;»


«Μου έλεγες για τον άνδρα σου» είπε ο Πάυλος σκεπτικός ενώ η Eneninda του ξανάπιανε το χέρι...  Όλα αυτά του ήταν τόσο απίστευτα... "και κάνω βόλτες σε ένα εργαστήριο πιασμένος χεράκι χεράκι με την Eneninda, λες και είμαστε δεκαεφτάρικα και περπατάμε σε πάρκο» σκέφθηκε. «Τρέλα !»


«Τον άνδρα μου όλοι τον θεωρούν νεκρό. Και εγώ. Δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του αλλά ήταν συμπαθητικός, εμφανίσιμος, είχε σημαντική θέση στην ομάδα μας... Με αγαπούσε πολύ, μέτρησε και αυτό πολύ σε μένα. Δεν είχαμε παιδιά αλλά ήταν καλός σύζυγος. Μετά από αυτόν αφοσιώθηκα στον αγώνα που κάναμε, δεν είχα άλλο δεσμό»

Ένα κύμα ικανοποίησης απλώθηκε στον Παύλο. Η Eneninda ακούμπησε σε ένα πάγκο σκεφτική, ο Παύλος απέναντι της την κοίταξε. Τα μάτια τους συναντήθηκαν και έπαιξαν λίγο, μετρώντας ο ένας τον άλλο.


«Έμαθες για τον άνδρα μου...  Πές μου για σένα... Παντρεμένος ;»


«Όχι... Μόλις βγήκα από ένα δεσμό. Τελικά δεν ταιριάζαμε» Τα λόγια του ξάφνιασαν και τον ίδιο. Βγήκαν όμως αβίαστα. «Ελπίζω και η Μάρω να τα βλέπει με τον ίδιο τρόπο» σκέφτηκε. 


Η Eneninda ξεκίνησε πάλι την βόλτα τους. «Η Μάρω ; αυτή που έρχεται με τη Νάντια ;»


«Ναι... Πως το καταλάβες ;»

«Ολόκληρη κουβέντα έγινε για σας, πριν έρθεις ακόμα... Ξέραμε πως την θέλει η Ελίνα για να φτάσει σε σένα»


Προχώρησαν για λίγο ακόμα αμίλητοι. Το χέρι της Ελίνας ξανάπιασε το δικό του. Γύρισε και τον κοίταξε και γέλασε... «δεν είμαι καλή ξεναγός» είπε δείχνοντας μία οθόνη. «Τόση ώρα μόνο ξενάγηση δεν σου έκανα»


«Με ξεναγείς» αποκρίθηκε ο Παύλος. «Στον εαυτό σου. Και όπως είδες κάνω το ίδιο»


Η ανέμελη βόλτα τους κόντευε να τελειώσει, έφταναν πάλι εκεί που ξεκίνησαν. Τότε σειρήνες άρχισαν να ηχούν, ο Μαουρίτσιο, ο Αμάρο και ο Κάσα έτρεξαν σε κάτι συσκευές.


«Eneninda, είπε δυνατά ο Μαουρίτσιο. «Πάρε όπλα και τον Παύλο στην κρύπτη ! Γρήγορα !»

«Τι γίνεται ;» ρώτησε ο Παύλος ξαφνιασμένος 

Η Eneninda κοίταξε τις οθόνες, πήρε γρήγορα δυό όπλα που στον Παύλο έμοιαζαν με στρατιωτικά τουφέκια, τσέκαρε την βαλίστρα που είχε στη ζώνη όπως και την φαρέτρα της και μετά πήρε δύο μακρύκανους κυλίνδρους.  Το ένα από τα δύο όπλα και τον ένα κύλινδρο τα έδωσε στον Παύλο.

«Κράτα τα» του είπε «...και τρέχα πίσω μου ! Θα σου πω τι θα κάνεις με δαύτα !»

«Θα μου πεις τι τρέχει ;» είπε ο Παύλος ενώ άρχισε να πηγαίνει πίσω της, σχεδόν στο σκοτάδι. Τα φώτα είχαν κλείσει, αλλά κάτι πολύχρωμα  λεντάκια από τις συσκευές έδιναν το ελάχιστο φως για να μη σκοντάψει.

Η Eneninda κοντοστάθηκε και γύρισε.  «Η Ομάδα της Κάλι έσπασε την εξωτερική περίμετρο !» του είπε βιαστικά. «Δεχόμαστε επίθεση ! Οι μαχητές τους πρέπει να είναι αρκετοί. Έρχεται και η Νάντια με τη Μάρω, φτάνουν σε μισό λεπτό.  Οι συσκευές μας δείχνουν όμως ότι ξωπίσω τους έρχεται και η Ελίνα με δικούς της μαχητές. Πρέπει να ήταν έτοιμοι, περίμεναν τους κεραυνούς που ενεργοποίησε η Νάντια. Ξέρουν και για αυτό το μέρος τελικά.»


«Πως ; Νομιζα...»


«Δεν είναι αυτό το πρόβλημα μας τώρα. Ίσως όλοι οι μαχητές της Ελίνας να είναι περισσότεροι από εμάς. Πρέπει να σε προστατέψουμε, για σένα έρχονται. Τρέχα πίσω μου !»


Συνεχίζεται... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου