Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

1000 μέτρα - Κεφάλαιο 21

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ. 


Περίληψη : Το καταφύγιο της ομάδας της Νάντιας στις Βολιβιανές Άνδεις δέχεται επίθεση από την ομάδα της Ελίνας και της Κάλι που τους κυνηγούν όπου και να πάνε. Θέλουν τον Παύλο ζωντανό γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να πάει πέρα από την δική τους εποχή (2438). Θέλουν την Μάρω για να πιέζουν τον Παύλο, αλλιώς θα την σκοτώσουν μια που την θεωρούν ότι ανήκει στην ομάδα της Νάντιας.  Η Νάντια, παραπλανά την Ελίνα και τηλεμεταφέρεται σε άλλη θέση μαζί με την Μάρω, την Eneninda και τον Παύλο.  


Επειδή το κεφάλαιο αυτό έχει αναφορές και στο παρόν που ζουν τη στιγμή που το περιγράφω οι ήρωες και σε flash back του τι είχε συμβεί νωρίτερα προσπαθώ να διευκολύνω παίζοντας με τα χρώματα : ότι είναι με μπλε χρώμα είναι flash back. Ότι υποτίθεται ότι γίνεται τη στιγμή που το γράφω θα είναι με μωβ χρώμα, σαν το αμέσως από κάτω. 

Κρησφύγετο ομάδας Νάντιας στην Ζούγκλα του Αμαζονίου. Τρεις μήνες μετά. 5:00 π.μ τοπική ώρα

Ο Παύλος κοίταξε για πολλοστή φορά το πρόσωπο της Eneninda. Κοιμόταν με το κεφάλι της αφημένο στο στήθος του, το γυμνό της σώμα κουλουριασμένο στο δικό του γυμνό κορμί.  "Τόσο όμορφη" σκέφθηκε, "τόσο διαφορετική, ακόμα και στο πως κοιμάται με μένα...".

Η Μάρω όταν κοιμόταν μαζί του κοιμόταν δίπλα του, κοντά του αλλά δίπλα του, συνήθως γυρίζοντας του την πλάτη. .. Ήθελε τον δικό της προσωπικό χώρο, ένα χώρο που τον μοιραζόταν σπάνια και για λίγο.  Η Eneninda από τότε που άρχισε ο παράφορος έρωτας τους δεν διανοείτο να μην κοιμάται με αυτό τον χαρακτηριστικό τρόπο, το κορμί της πάνω και δίπλα στο δικό του, τόσο παθητικά και τόσο κτητικά ταυτόχρονα...

Ο Παύλος αναρίγησε καθώς θυμήθηκε το πως άρχισαν όλα... Η φυγή τους εκεί  που έμεναν οι "μητέρες" κάτι σαν γυναικεία αδελφότητα από ότι κατάλαβε που κράταγε μία ουδετερότητα στην διαπάλη για την εξουσία μεταξύ των δύο κυρίαρχων ομάδων του 2438. Οι "μητέρες" τους φιλοξένησαν δύο μέρες μόνο. Η Νάντια ήταν αρχηγός ομάδος, δεν επιτρεπόταν να μείνει στην ασφάλεια της ουδέτερης ζώνης περισσότερο. Αυτές τις δύο μέρες κοιμήθηκαν επιτέλους ήσυχα, έφαγαν, ήπιαν, ξεκουράστηκαν. Όσο για τη Νάντια, βρήκε τον χρόνο να τους πει μερικά πράγματα.  

Η Νάντια... αυτή η περίεργη ξανθιά αμαζόνα που έμοιαζε τόσο πολύ με την αδελφή της την Κάλι που τον είχε παρασύρει. Η Νάντια και οι ατελείωτοι καυγάδες της με εκείνον και την Μάρω από το επόμενο πρωϊ που ξύπνησαν στις "μητέρες". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν πολλές εκκρεμότητες. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε έτσι ξαφνικά τη ζωή μας, δεν μπορούμε να εξαφανιστούμε σαν να άνοιξε η γη και να μας κατάπιε» έλεγαν επίμονα στη Νάντια.

«Πιστέψτε με, είναι το καλύτερο» τους απαντούσε εκείνη. «Θα στεναχωρεθούν τα φιλικα σας πρόσωπα αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Θα σας αναφέρουν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.  Για πόσο ; δυό μέρες  ; τρεις  ; Θα σας ψάξει η αστυνομία. Δε θα βρει κανένα ίχνος σας. Κάποια στιγμή οι υποθέσεις σας θα μπουν σε κάποιο συρτάρι, θα χάσουν την προτεραιότητα που είχαν στην αρχή. Όσο για τους γονείς σας... σας είπα... ένα σύντομα σημείωμα : "Είμαι καλά. Μη με ψάξεις" με τον γραφικό σας χαρακτήρα. Και δυό λόγια ακόμα, ότι θέλετε εσείς. Γράψτε τα και θα ταχυδρομηθούν αύριο τα πρώτα, από Νέα Υόρκη, σας το υπόσχομαι. Με απόκομμα από το αυριανό φύλο της Ν.Y.Times το οποίο θα φαίνεται στο απόκομμα. Θα στεναχωρεθούν, θα τα δείξουν στην αστυνομία, αλλά τουλάχιστον θα ξέρουν πως είστε ζωντανοί. Τα επόμενα δυό τρεις μήνες αργότερα από άλλη πόλη, πάντα με την ίδια διαδικασία.  Ίσως καμιά φορά να στέλνετε και δική σας φωτογραφία, αργότερα. Καλύτερη λύση δεν υπάρχει»

Η Μάρω χάλαγε τον κόσμο κυρίως, ζούσε η μητέρα της. Οι δικοί του γονείς είχαν πεθάνει σε ατύχημα, χρόνια πριν. Εκείνος διαμαρτυρόταν για την καριέρα του, δεν του άρεσε να του επιβάλουν τον τρόπο που θα ζούσε τη ζωή του στα επόμενα χρόνια. Η Eneninda δεν παρενέβαινε έντονα στις διαμάχες αλλά υπεράσπιζε τη Νάντια και τις απόψεις της.  "Δικό σας θέμα" τους έλεγε "αλλά να το ξέρετε η Νάντια θέλει να σας προστατέψει. Αν γυρίσετε στη ζωή που κάνατε, εσύ Παύλο θα βρεθείς πολύ γρήγορα στα δίχτυα της Ελίνας που αφού σε χρησιμοποιήσει για να πας στο μέλλον, μετά θα είσαι άχρηστος μία ενοχλητική παρουσία και ένα στόμα που θα πρέπει να κλείσει. Δεν θα σε κρατήσει ζωντανό. Κι εσύ Μάρω, μόλις σε εντοπίσουν θα βρεθείς νεκρή. Θα σε εντοπίσουν, όπου κι αν πας μόνη σου, είσαι εχθρός πλέον για αυτούς. Δεν σας λέει ψέματα η Νάντια ούτε υπερβάλει»

Ο Παύλος χάϊδεψε ελαφρά τα μαύρα μαλλιά της Eneninda... «Βοήθησε να πάρω τις αποφάσεις μου» σκέφθηκε. Με τα πελώρια μαύρα μάτια της που τον κοιτούσαν εξεταστικά, τον μέτραγε, ήταν αρκετά έμπειρος για να το καταλάβει... Όταν είπε στη Νάντια ότι συμφωνεί, η Eneninda είχε γυρίσει και τον είχε κοιτάξει έντονα με ένα χαμόγελο. Η Μάρω κάμφθηκε την ίδια μέρα αργότερα, το ότι άλλαξε ο Παύλος γνώμη την επηρέασε.

Η Eneninda κουνήθηκε ελαφρά, χωρίς να ξυπνήσει, ηρέμησε μόλις την έσφιξε τρυφερά πάνω του. Θυμόταν ακόμα πως οι ματιές που άλλαζαν πύκνωσαν, πως άλλαξαν το πρώτο τους φιλί, ένα πρωϊνό, στο προηγούμενο κρησφύγετο στην πανέμορφη Σαρδηνία. Eίχαν δραπετεύσει για λίγο από το κρησφύγετο τους και είχαν πάει σαν τουρίστες στη Cinta beach με τα φημισμένα γαλαζοπράσινα νερά της, την Τυρρηναϊκή θάλασσα μπροστά τους και τον ήλιο πάνωθε τους να γελούν.  Η Μάρω λαγοκοιμόταν λίγα μέτρα πιο πέρα κάνοντας ηλιοθεραπεία ή μιλώντας με την Μπέλα, την τοπική αρχηγό της περιοχής και μία ακόμα γυναίκα μαχητή που ήταν ξαπλωμένες δίπλα της, έχοντας την στη μέση. Η Νάντια και άλλες τρεις μαχητές ήταν κοντά τους, αλλά ούτε που τους λογάριαζαν, μάτια είχαν μόνο ο ένας για τον άλλον. Της κρατούσε το χέρι, εκεί της πρωτοείπε πως έβλεπε το μέλλον του, ένα μέλλον αβέβαιο, με κινδύνους, ένα μέλλον όμως που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί της, όσο οι συνθήκες τους το επέτρεπαν, ήξερε ότι θα χώριζαν για λίγο. Αυτός έπρεπε να εκπαιδευθεί για να πάει στο μέλλον, εκείνη να γυρίσει τον αδελφό της και στο να προσπαθήσει να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα δίκτυα των ανθρώπων της Ελίνας στη Νότια Αμερική. Η Ελίνα τον είχε κοιτάξει στα μάτια και άφησε να την σφίξει στην αγκαλιά του. Μετά του είπε ότι μοιράζονταν τα ίδια όνειρα. Όσα δεν του είπε με το στόμα, άλλωστε δεν έλεγε ποτέ πολλά, του τα είπε φιλώντας τον τρυφερά, εκεί μπροστά στους άλλους, δίπλα στη θάλασσα. Λίγες ώρες αργότερα, στο δωμάτιο που του είχαν παραχωρήσει, τα πεινασμένα για έρωτα κορμιά τους ενώθηκαν για πρώτη φορά.

«Ποτέ δεν την χορταίνω...» σκέφθηκε ενώ τα χέρια του της χάιδευαν απαλά την πλάτη ένα χάδι που ήξερε ότι θα την ξυπνούσε γλυκά.

...


Μία ώρα αργότερα, χορτασμένοι από τον έρωτα τους, βγήκαν από το δωμάτιο που τους είχαν παραχωρήσει για να πάνε να πάρουν το πρωϊνό τους στην καντίνα και να κάνουν μία βόλτα στο "κτήμα". Το κτήμα ήταν μία απομίμηση λιβαδιού, με τροπικά κυρίως φυτά, στο κέντρο του κρησφύγετου. Είχε έκταση γύρω στα 200 στρέμματα όπως τους είχε πει η Νάντια.  Όλο το κρησφύγετο ήταν περίπου 5 φορές μεγαλύτερο. Όλη αυτή η έκταση ήταν καλυμμένη με ένα θόλο που έφτανε σε ύψος 4 μέτρα και τους επέτρεπε να βλέπουν γύρω αλλά να μην φαίνονται και να μην ανιχνεύονται. Ο θόλος απέτρεπε σε κάθε μορφή ύλης να εισέρχεται στη ζώνη εκτός από τον αέρα - που φιλτραριζόταν και αυτός - και ότι άλλο οι χειριστές του θόλου επέτρεπαν.

Το ότι ο θόλος δεν εντοπιζόταν από τα ραντάρ ή τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα δεν ήταν τόσο δύσκολο για τον Παύλο να το καταλάβει, ήταν σχετικά ενημερωμένος για την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο της εποχής του. Είχε διαβάσει για την τεχνολογία Steαlth που εφαρμοζόταν από το 1980 και μετά, ξεκινώντας από τα "αόρατα" αμερικανικά βομβαρδιστικά. Η επίστρωση του θόλου, όπως τους είχε πει η Νάντια, ήταν ένας πολύ προηγμένος απόγονος αυτής της τεχνολογίας. Το υλικό κατασκευής του θόλου περιείχε επίσης "μικροανακλαστήρες περιβάλλοντος χώρου" κάτι που όπως κατάλαβε έκανε τον θόλο να φαίνεται ένα με το περιβάλλον και αόρατο από κάποια απόσταση στο ανθρώπινο μάτι.

Το κρησφύγετο ήταν βαθειά μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου, κρυμμένο καλά. Η  προηγμένη τεχνολογία που είχε η ομάδα της Ελίνας δεν είχε καταφέρει ακόμα να το εντοπίσει. Θα συνέβαινε βέβαια κι αυτό αργά ή γρήγορα, όταν η μία ομάδα έφτιαχνε κάτι που της έδινε πλεονέκτημα, η αντίπαλη ομάδα προσπαθούσε να το εξουδετερώσει. Αργά ή γρήγορα το κατάφερνε, μετά φτιαχνόταν κάτι άλλο και προχωρούσαν. Αυτό ο Παύλος το καταλάβαινε, ήταν ένα παιχνίδι που παιζόταν χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος σήκωσε ένα κόκκαλο ζώου για να χτυπήσει έναν άλλο και ο πρώτος σήκωσε ένα κομμάτι ξύλο για να αμυνθεί. Οι λεπτομέρειες του μη εντοπισμού τους δεν τον ενδιέφεραν. Του αρκούσε ότι προς το παρόν τουλάχιστον ήταν ασφαλείς.

Υποηχητικά κύματα αποτροπής απέτρεπαν στα ζώα του δάσους να πλησιάσουν κοντά. Ανθρώπινη δραστηριότητα δεν υπήρχε κοντά τους, είχαν διαλέξει μία περιοχή όπου ο πολιτισμός και η υλοτομία θα αργούσαν να φτάσουν.. Ακόμα και οι Ιθαγενείς της ζούγκλας ου Αμαζονίου ένοιωθαν άσχημα κοντά στον θόλο, τον απέφευγαν.

Ότι όμως υπήρχε μέσα στον θόλο... ήταν μία βουτιά στο μέλλον, ένα μέλλον στο οποίο δεν είχε ακόμα αφομοιωθεί. Η Νάντια εξηγούσε, σενάρια προσαρμογής τούς έκανε κάθε απόγευμα μια και τα πρωϊνά τον εκπαίδευε μαζί με την Μάρω σε πολεμικές τέχνες και σε χρήσιμα μέσα και τεχνικές για άμυνα και επίθεση. Όταν έλειπε, σαν αρχηγός τηλεμεταφερόταν συχνά αλλού για να συντονίζει την ομάδα της, άλλα "αγέννητα" τους εκπαίδευαν, ιδίως η Λίντα, η τοπική αρχηγός του κρησφύγετου. Αλλά ήταν όλα τόσο διαφορετικά...

Ο Παύλος δεν ήταν ερευνητής αλλά ήταν έξυπνος και ενημερωμένος για την επιστήμη και τις τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής του.  Ήθελε να κατανοεί το "πως και το γιατί". Τώρα ήταν έξω από τα νερά του. "Τόσα πολλά σε λίγο καιρό..." είχε γίνει πια το σλόγκαν του. Δεν το είχε αλλάξει ούτε μετά τα όσα του εξήγησαν μερικά από όσα είδε. Δεν ήταν μόνο τα τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποιούσαν "τα αγέννητα". Ήταν η δομή της κοινωνίας τους όπως του την περιέγραφαν, τα ήθη τους, οι συνήθειες τους. Σε πολλά δεν είχαν αλλάξει, αλλά σε μερικά αυτή η κοινωνία του 2438 ήταν τόσο διαφορετική... Κι όλα άρχιζαν από την μητριαρχία. Του καθόταν στο στομάχι !

Ένα μέτρο δίπλα τους ήταν η καμπίνα που είχε παραχωρηθεί στην Νάντια και στην Μάρω... Στην Σαρδηνία υπήρχε άνεση χώρου, ο καθένας τους είχε το δικό του δωμάτιο, μία μικρή αλλά άνετη και καλά εξοπλισμένη καμπίνα. Εδώ στον Αμαζόνιο υπήρχε λιγότερη άνεση, κοιμόντουσαν δύο ή περισσότερα άτομα μαζί. Ο Παύλος είχε δηλώσει ότι θα κοιμάται μαζί με την Eneninda, κάτι που δεν είχε σχολιασθεί από κανένα, μόνο η Μάρω του είχε ρίξει μία ειρωνική ματιά. Η Νάντια μοιραζόταν την ίδια καμπίνα με την Μάρω. Ήταν αρχηγός, μπορούσε αν ήθελε να κοιμάται και μόνη της αλλά όπως είχε πει ήθελε να είναι μαζί με τον Παύλο και την Μάρω, κοντά τους, να τους ελέγχει.

Η πόρτα της κάθε καμπίνας κλείδωνε. Απ έξω άναβε ένα πράσινο ή ένα κόκκινο φως. Πράσινο σήμαινε ότι όποιος ήθελε μπορούσε να χτυπήσει την πόρτα και αν ήταν κάποιος μέσα του άνοιγε να μπει. Το κόκκινο σήμαινε "μην ενοχλείτε". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν ενημερωθεί, από μία αμήχανη σε αυτές τις εξηγήσεις Νάντια, για τις συνέπειες τις έλλειψης πολλών ανδρών και τις αμφισεξουαλικές ή ακόμα και τις λεσβιακές συνήθειες των γυναικών της εποχής της. Είχε όμως εντυπωσιασθεί στην αρχή από το πόσες γυναίκες μαχητές, κυρίως τα "αγέννητα", ήταν ζευγάρια και γύριζαν τα βράδια το φωτάκι στο κόκκινο στις καμπίνες που έμεναν. Τον ερέθιζε η ιδέα. «Από τη μια γυρνάνε το φωτάκι στο κόκκινο και από την άλλη με καλοβλέπουν !» σκεφτόταν «Πέντε μόνο άνδρες σε ένα κρησφύγετο με πάνω από τριάντα γυναίκες ! Μωρέ αν δεν ήταν η Eneninda...» σκεφτόταν... «όλο και κάποιες θα έφερνα στον ίσιο δρόμο !»                    

Η Μάρω με τη Νάντια είχαν το φωτάκι της καμπίνας τους στο πράσινο για αρκετές μέρες μετά που ήρθαν στον Αμαζόνιο. Ο Παύλος είχε καταλάβει από τότε που ήταν στις "μητέρες" πως η Νάντια καλοκοίταζε τη Μάρω, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Μετά όμως από τις εξηγήσεις της Νάντιας για τις σεξουαλικές επιλογές των γυναικών της εποχής της, κυρίως μετά την αμηχανία που τα έλεγε όλα αυτά η Νάντια, αποφεύγοντας να κοιτάξει την Μάρω σιγουρεύτηκε... Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η αμηχανία της Νάντιας προς τη Μάρω και η εύνοια της αντικαταστάθηκαν από κάποια ένταση ανάμεσα τους... Η Μάρω άρχισε να δείχνει και εκείνη αμήχανη, όταν ο Παύλος το συζήτησε με την Eneninda, εκείνη του είχε πει "Η Μάρω θα πρέπει μαλλον να πάρει κάποιες αποφάσεις. Είναι δικό της θέμα". 
Δυό εβδομάδες αργότερα η Νάντια πήρε μόνο την Μάρω  σε μία αποστολή στην Μόσχα. Κάποια ενημέρωση της Νάντιας έπρεπε να γίνει, από τη τοπική ομάδα που ζητούσε συμβουλές. «Έλα σαν πρακτική εξάσκηση» της είχε πει. Το βράδυ είχαν μείνει με την τοπική ομάδα εκεί. Γύρισαν την άλλη μέρα, η Μάρω ήταν αμήχανη, όταν ο Παύλος την ρώτησε πως πέρασαν είχε κοκκινίσει και για μια στιγμή κοίταξε αλλού. Το ίδιο βράδυ, το φως στην πόρτα της καμπίνας της Μάρως με τη Νάντια έγινε κόκκινο και από τότε έτσι ήταν κάθε νύχτα αλλά και μερικές φορές κατά την διάρκεια της μέρας, ενώ ήταν μόνο οι δυό τους μέσα.... 
«Πάλι η Νάντια την εκπαιδεύει ιδιαιτέρως σε "ειδικές λαβές" του Ράε Τουν» είχε πει ένα μεσημέρι ο Παύλος στην Εneninda γελώντας, βλέποντας το κόκκινο φως έξω από την καμπίνα τους. Εκείνη του έριξε μία ματιά σαν να του έλεγε "μην ασχολείσαι με αυτά". Μερικές φορές ο Παύλος ήθελε τόσο ένα φίλο, να πιουν μια μπύρα, να τα πουν με τον δικό τους τρόπο ! 

Το φως στην καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας ήταν πάλι κόκκινο. Ο Παύλος χαμογελούσε κάθε φορά που έβλεπε το κόκκινο φωτάκι. «Δεν γλεντήσαμε μόνο εμείς τη νύχτα μας» είπε σιγανά στην Eneninda

«No seas chismoso (μη γίνεσαι κουτσομπόλης !) του είπε γελώντας η Eneninda στα Ισπανικά. Είχε βαλθεί να τον μάθει... Ο Παύλος δεν είχε πει τίποτε στην Μάρω όταν φάνηκε η σχέση της με τη Νάντια,  την είχε πληρώσει μόνο με το ίδιο νόμισμα, μία ειρωνική ματιά. Η Μάρω ήταν αμήχανη στην αρχή, ο Παύλος το ένοιωθε, μετά όμως βλέποντας ότι κανείς εκεί δεν σχολίαζε τέτοια πράγματα, φερόταν άνετα, αν και απέφευγε να είναι ιδιαίτερα διαχυτική με τη Νάντια όταν δεν ήσαν μόνες.

Προσπέρασαν την καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας. Η Μάρω..." πάντα ανοιχτή σε νέες εμπειρίες" σκέφτηκε.  Η Μάρω που εκτός από εκείνη την ειρωνική ματιά δεν είχε δείξει να ζηλεύει καθόλου την Eneninda. Είχαν βρεθεί μόνοι και στις "μητέρες", πριν την Σαρδηνία, είχαν μιλήσει για το ότι η σχέση τους είχε φτάσει σε ένα τέλος, ότι ήταν καλύτερα και για τους δυό να έμεναν δύο καλοί φίλοι. Ο Παύλος μιλούσε την πιο πολύ ώρα, περίμενε καταιγίδα αλλά η Μάρω συμφώνησε. Το είχε δεχθεί τόσο άνετα που τον είχε ενοχλήσει λίγο. 


Ο Παύλος βέβαια δεν είχε προσέξει τα κοκκινισμένα μάτια της Μάρως, λίγο αργότερα από αυτή την κουβέντα τους στις "μητέρες", όταν είχε βγει από το μπάνιο που είχε πάει αμέσως μετά. Η Μάρω δεν ήταν ερωτευμένη με τον Παύλο, ήταν όμως αρκετά δεμένη μαζί του, δεν της άρεσε να την αφήνουν και το κυριότερο είχε καταλάβει το ενδιαφέρον που έδειχνε για την Eneninda, ενδιαφέρον που η όμορφη ινδιάνα του το ανταπέδιδε. Ήταν όμως πολύ περήφανη για να δείξει τα αισθήματα της.  

Η Eneninda του έσφιξε το χέρι, ο Παύλος γύρισε και της χαμογέλασε. Χαιρέτησαν μία παρέα από τρεις γυναίκες μαχητές και προχώρησαν τον περίπατο τους περιμετρικά. Από την καντίνα ακούγονταν φωνές και γέλια. «'Μμμμ ωραίες μυρωδιές !» είπε η Eneninda. «Κι έχω μία πείνα !»

TEΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  To δεύτερο μέρος θα δημοσιευθεί αργότερα με μία αναλυτική περίληψη να το θυμηθείτε. 


Στις επόμενες αναρτήσεις θα έχω ποικίλα θέματα από άρθρα και μικρά διηγήματα μέχρι φωτογραφίες από πίνακες ζωγραφικής 


Αν θέλετε, μπορείτε να μου γράφετε πάλι σχόλια. Δεν θα δημοσιεύονται, αλλά θα τα παίρνω και όταν θα έχω ευχέρεια χρόνου θα απαντώ με email. Το κάνω γιατί επιμένατε πολύ στο ότι διευκολύνεστε να σχολιάζετε. 
Συγχωρήστε με αν δεν δείχνω τόσο "κοινωνικός". Με το να αποφεύγω να απαντώ δημόσια με σχόλια στα σχόλια σας, με το να μην αφήνω να σχολιάζει ο ένας αναγνώστης τι έγραψε ο άλλος, ΣΙΓΟΥΡΑ χάνεται ένα μέρος της "βαβούρας" που θέλει ένας blogger. Από την άλλη αποφεύγονται παρεξηγήσεις. 
Με κάθε σεβασμό στις επιλογές άλλων, εγώ επέλεξα αυτό τον δρόμο. 
Κατά τα άλλα, συνεχίζω αυτό που έχω ήδη εφαρμόσει, σχόλια σε άλλα blog σπάνια διαβάζω και δεν γράφω. Μερικές αναρτήσεις μόνο θα διαβάζω, τις οποίες θα σχολιάζω σε email που θα στέλνω, αν έχω κάτι να πω. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου