Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Έχω δυό τάληρα στη τσέπη....

Το ποίημα που θα διαβάσετε δεν είναι δικό μου. Είναι του νονού μου, Δημήτριου Παυλίδη, του μεγαλύτερου αδελφού του πατέρα μου. 


Ο νονός μου ήταν μια πολυκύμαντη φυσιογνωμία. Γεννήθηκε το 1901, πέθανε τη δεκαετία του 1970. Φοιτητής Νομικής, τα παράτησε για να βγάλει λεφτά και να παντρευτεί (παντρεύτηκε 25 χρονών). Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Υπήρξε στα 25-30 του από τους πλούσιους της εποχής εκείνης. Λίγο πριν την κατοχή τα είχε φάει όλα, πτώχευσε, δυστύχησε, ξαναστάθηκε στα πόδια του μετά την κατοχή, τα ξαναέχασε....  
Παντρεμένος, χωρίς παιδιά. Γνώστης 6 γλωσσών σε επίπεδο από "πολύ καλά" μέχρι "άριστα", μισομιλούσε άλλες τόσες, πολυταξιδεμένος.  
Πανέξυπνος, άστατος, με φοβερή (για το γούστο μου) πέννα. Με τα ποιήματα του μεγάλωσα. 
Έγραφε ποίηση κυρίως, λίγα διηγήματα, μετέφραζε στα Ελληνικά ξένους συγγραφείς, ιδίως Γερμανούς και Ρώσσους (γεννήθηκε στη Ρωσσία από Έλληνες γονείς, εγκατεστημένους εκεί. Στην Οδυσσό. Όπως και ο πατέρας μου. Έφυγαν και ήρθαν στην Ελλάδα το 1925). 


Για το αρκετό και σημαντικό έργο του Δημητρίου Παυλίδη, η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε με μία μικρή τιμητική σύνταξη, λίγο πριν πεθάνει.   


Το ποίημα του από τα αγαπημένα μου. Επίκαιρο... Γενικώς... κι έρχονται στιγμές που το σκέπτομαι και προσωπικότερα... 


Έχω δυό τάληρα στη τσέπη
Και νοιώθω πλούσιος πολύ
Κανείς κατσούφης δε με βλέπει
Κι ούτε ποτέ μου σκάει η χολή. 


Ζήμιωσα κι έμεινα στον άσσο,
χάνοντας όλο μου το βιός.
-Καλέ τι λες, γι αυτό θα σκάσω ;
εγώ δεν είμαι κοκοβιός.


Να 'ναι καλά τα δυό μου μπράτσα
κι αυτό το λίγο μου μυαλό.
Κρατώ από Ανταίων ράτσα
Κι ένα Θεό παρακαλώ.


Με κόπου ιερού κι ιδρώτα,
με πίστη, γνώση και πνοή,
θα γίνω πάλι σαν και πρώτα,
έχει ευκαιρίες η ζωή. 


Της τύχης την διελκυνστίνδα,
ξανατραβώ, δεν είναι αργά.
Για μένα νιάτα μου τα εξήντα !
Όλο το είναι μου οργά... 


Δημήτριος Παυλίδης
Α ρε νονέ, λάδι μου έβαλες...  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου