Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

1000 METPA / ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14.


Σημείωση : Δύο περιλήψεις για να σας βοηθήσουν, μία πριν από το τι γίνεται με την Νάντια και την Μάρω, και μία περίληψη πριν το τι γίνεται με τον Παύλο, την Eneninda (τελικά επεκράτησε το λατινικό !) και την παρέα της.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ

«Λοιπόν όπως έλεγα» είπε η Νάντια χαμογελαστά, «δεν τα πήγαμε άσχημα... Και βοήθησες πολύ σε αυτό...Περισσότερο από ότι περίμενα...» 
«Προσπάθησα, αλλά θέλω εξάσκηση» είπε η Μάρω κολακευμένη. «Αλλά αυτόν στο τέλος, δεν τον σκότωσες, τον άφησες  να φύγει» 
«Δεν σκοτώνω χωρίς λόγο. Μπορούσα να τον αιχμαλωτίσω, αλλά και πάλι... τι να τον έκανα ; δεν ξέρει κάτι που δεν το ξέρω ήδη ή που δεν θα το μάθω σε λίγο. Άσε που...»
«Τι ;»                                                                                       
 «Μπορεί να έκανε τον σκληρό αλλά ήταν ψηλός, δεμένος, με ωραία μαύρα μάτια... τα πρόσεξες ;»       
«Όχι ! Συγνώμη που είχα το μυαλό μου στο να τον εμποδίσω να μας κάνει κακό» έκανε την πειραγμένη η Μάρω.  «Έπρεπε να σας αφήσω μόνους και να φύγω »                                                                  
 «Χμμμ... Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα...» απάντησε στο ίδιο πειρακτικό ύφος η Νάντια.  
Κοίταξαν η μία την άλλη και έβαλαν τα γέλια. «Ας το καλό !» σκέφθηκε η Μάρω... «πιάνω μία μουρλή που δεν τη ξέρω μέσα στο σπίτι του Παύλου, ακούω ένα σωρό απίθανα, πλακώνουμε κάτι τύπους και τώρα γελάμε σαν καλές φίλες ! Και όλα αυτά σε λιγότερο από μία ώρα ! Θέλω γιατρό !!» 

Αθήνα - Σπίτι Παύλου

Η Νάντια έστειλε ένα μήνυμα με το κινητό της και μετά άλλο ένα.  «Έλα, φεύγουμε !» είπε μετά στην Μάρω. «Ούτε εγώ ξέρω ποιοί θα είναι σε λίγα λεπτά εδώ. Κανονικά πρέπει να έρθουν δικοί μας να καθαρίσουν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις»

Σε μισό λεπτό κατέβαιναν τις σκάλες. Φθάνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας η Νάντια σταμάτησε. «Πρόσεξε !» είπε σιγά στην Μάρω. «Δεν πρέπει να έρχονται πάλι, όχι τόσο γρήγορα. Αλλά δε θέλω να το ρισκάρω. Μπορεί να έχουν και κανένα νανορομποτ να μας παρακολουθεί αλλά για αυτό δε μπορώ να κάνω τίποτα αυτή τη στιγμή»


«Και αν μας παρακολουθούν όπως λες ; Θα μας βρούνε !»


«Μπορούν να μας βρουν αλλά δεν είναι τόσο απλό. Πρέπει να το ρισκάρουμε. Θα είμαστε προσεκτικές. Υπάρχουν νανοσυσκευές που εντοπίζουν άλλες νανοσυσκευές και τις εξουδετερώνουν. Αλλά δεν έχω τώρα. Δεν τις δίνουν και στα περίπτερα»


«Και τι κάνουμε ; » ρώτησε η Μάρω ανήσυχη.   


«Προσέχουμε. Μπορεί να έκαναν και στην αστυνομία κανένα τηλέφωνο. Αν είναι έτσι θα περιμένουν δύο γυναίκες. Πήγαινε μπροστά, θα σε ακολουθώ, λίγα μέτρα πίσω σου θα είμαι. Στάσου ! Ξέρεις που πας ;»


«Μακριά από εδώ»


«Δε φτάνει. Πάμε σε ένα κρυσφήγετο μου. Θα στρίψεις στο πρώτο δρόμο δεξιά όπως βγούμε και ύστερα από 100 μέτρα περίπου θα βρεις το 22. Δεν έχει θυρωρό, η πόρτα είναι ακόμα ανοιχτή»


«Εντάξει. Και μετά ; Σε περιμένω μέσα από την πόρτα της πολυκατοικίας ;»


«Όχι. Μπες στο άνετο και πάρε το ασανσέρ για τον πέμπτο. Κατέβα σιγά σιγά με τα πόδια στο δεύτερο. Χτύπα στο διαμέρισμα που είναι απέναντι από το ασανσέρ. Θα έχω έρθει και θα σου ανοίξω. Κατάλαβες ;»


«Δεν είναι και δύσκολο. Το σπίτι σου είναι εκεί ή μένουν κι άλλοι ; Το ξέρει και ο Παύλος αυτό το σπίτι ; Δεν μου είπες ακόμα που είναι...»


«Τώρα όλα ; Καθυστερείς και πρέπει να γίνουν πολλά. Φεύγα !»

Η Μάρω έφυγε μπροστά με τις αισθήσεις της σε επιφυλακή. Μετά τις κουβέντες της Νάντιας περίμενε περιπολικά να σταματούν μπροστά της ή τύπους από το παρόν και το μέλλον να της ορμάνε ξαφνικά.

Τίποτα όμως περίεργο δεν έγινε. Στρίβοντας στη γωνία όπως της είπε η Νάντια έριξε μία κλεφτή ματιά πίσω της. Η ξανθή αμαζόνα ήταν πράγματι μερικά μέτρα πίσω της, περπατούσε και εκείνη αδιάφορα. Η Μάρω βρήκε το 22, μπήκε στο ασανσέρ και ανέβηκε στον πέμπτο. Όταν βγήκε δεν υπήρχε ψυχή, ούτε τίποτα ακουγόταν. Άρχισε να κατεβαίνει με προσοχή τις σκάλες. Στο δεύτερο όροφο η ίδια ησυχία. Χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματος απέναντι από το ασανσέρ όπως της είχε πει η Νάντια. «Είναι η μέρα μου να χτυπώ κουδούνια και να μου ανοίγει αυτή η μουρλή που λέει ότι είναι από το μέλλον !» σκέφθηκε και γέλασε.

Η πόρτα άνοιξε και το χαμόγελο της Μάρως πάγωσε στα χείλια της.

«Πέρασε μέσα !» άκουσε την Ελίνα να της λέει με ένα ψυχρό χαμόγελο. «Και χωρίς κουταμάρες έτσι ; δε θέλεις να πάθεις τίποτα... Βήμα δε θα προλάβεις να κάνεις και αυτό τουλάχιστον πρέπει ήδη να στο είπε η Νάντια. Αν πάλι καταλάβω ότι πας να φωνάξεις θα τσακίσω τον όμορφο λαιμό σου πριν προλάβεις να βγάλεις άχνα»

Βολιβία. Camino de la muerte. ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ

Οι κόνδορες έγιναν πέντε και πετάνε από πάνω μας !" είπε  ο Κάσα από την άλλη πλευρά της σπηλιάς. "Έρχονται και δύο αυτοκίνητα από αντίθετες διευθύνσεις κατά δώ. Μάλλον δικά τους είναι"

Η Eneninda σηκώθηκε από το βράχινο παγκάκι και προχώρησε προς την είσοδο της σπηλιάς. "Για να δοκιμάσω κάτι" είπε στον Κάσα.
"Σβήστε τους πυρσούς και κρατείστε μόνο ένα κερί σε κάθε σημείο !" ακούστηκε ο Μαουρίτσιο. "Όλες οι συσκευές εκτός, μόνο στην είσοδο θα την χειρίζεται η Ενενίνντα όσο χρειάζεται. Και μη μιλάτε μέχρι να σας πω. Μόνο σημειώματα και νεύματα. Δεν ξέρουν που ακριβώς είμαστε, θα επιτεθούν πάλι σε όλη την περιοχή σκανάροντας την ταυτόχρονα.... Όπλα στα χέρια, μπορεί να μείνουμε ξαφνικά χωρίς ένα τοίχο ή χωρίς ταβάνι με τους κόνδορες πάνωθε μας !"

Η σπηλιά βυθίστηκε στο απόλυτο σχεδόν σκοτάδι. Το σώμα της Ενενίνντα αχνοφάνηκε, ο Κάσα σηκώθηκε παραχωρώντας της την θέση του.  Ο Πάυλος κρατούσε φοβισμένος και την αναπνοή του. Τόσα πολλά... σε τόσο λίγο χρόνο... τι να πρωτο-αφομοιώσει...

Ο δυνατός κρότος ήρθε έξαφνα και τους ξεκούφανε, η σπηλιά άρχισε να τρέμει...

Χώματα άρχισαν να πέφτουν από την οροφή,ένα κομμάτι βράχου ξεκόλλησε και έπεσε στα πόδια του Αμάρο. Ο Παύλος κοίταξε έντρομος γύρω του. Η γή χόρευε, χόρευε άσχημα και θανατηφόρα... με μουσική υπόκρουση κάτι που δεν ακουγόταν αλλά τους ζάλιζε, τους τρύπαγε το κρανίο, τους έφερνε εμετό...

«Έχουν συσκευές υποήχων μαζί τους» ακούστηκε η φωνή της Eneninda. Ακουγόταν φοβισμένη. 

«Δε μπορώ να κάνω τίποτα με τους κόνδορες και η σπηλιά δε θα αντέξει ακόμα για πολύ»

 «Εneninda παράτα τα !» ακούστηκε η φωνή του Μαουρίτσιο. "Ρύθμισε την πυροδότηση ένα λεπτό μετά που η σπηλιά θα καταρρεύσει. Δεν πρέπει να βρουν τίποτα. Κάσα, Αμάρο ετοιμάστείτε, πάρτε και τον ξένο, φεύγουμε !»

Σε μισό λεπτό είχαν μαζευτεί στο πίσω μέρος της σπηλιάς. Ο Μαουρίτσιο έριξε μία ματιά να σιγουρευτεί ότι όλοι ήταν εκεί και μετά με την κάνη του όπλου του πίεσε τον βράχο πάνω του σε ένα ορισμένο σημείο. Ακούστηκε ένα "κρακ" και ο βράχος πάνω τους λες και σχίστηκε στα δυο. Μία σκοτεινή τρύπα περίπου ένα τετραγωνικό μέτρο έχασκε σαν ένα στόμα έτοιμο να τους καταπιεί.

Ένα πιό δυνατό τρέμουλο της σπηλιάς έκανε τον Κάσα να χάσει σχεδόν την ισορροπία του. Μικρά κομμάτια βράχια έπεφταν πια από παντού. Και αυτό το πράγμα που δεν ακουγόταν αλλά έφερνε πονολέφαλο και αναγούλα...

Ο Κάσα έκανε με τα χέρια του στήριγμα, ο Αμάρο πάτησε στα χέρια του και πετάχτηκε πάνω, σε μισό λεπτό είχε χαθεί στο σκοτάδι πάνωθε τους. Ένα αχνό φως φάνηκε καθώς ο Αμάρο άναψε ένα πυρσό.

Η Eneninda ανέβηκε μετά, στηριζόμενη και στον Μαουρίτσιο. Μετά ανέβασαν τον Παύλο τη στιγμή που μία τρίτη ακόμα ποιό δυνατή σεισμική δόνηση έκανε μεγάλα κομάτια βράχια να πέσουν κοντά στην είσοδο. Ο Παύλος είδε μπροστά τους, όσο του επέτρεπε το φως του πυρσού, ένα μακρύ και στενό διάδρομο. Ο Μαουρίτσιο τους ακολούθησε και ξαπλώνοντας στο διάδρομο έβγαλε τα χέρια του για να πιαστεί ο Κάσα. Με ένα τίναγμα ο Κάσα τα έπιασε και μετά ο αρχηγός τους τον τράβηξε πάνω, ενώ μία συσκευή ακούστηκε να σπάζει καθώς ένα μεγάλο κομμάτι βράχου έπεσε πανω της.  

Ο Αμάρο πάτησε τον βράχο δίπλα του σε κάποιο σημείο και το άνοιγμα κάτω τους έκλεισε. Ο Παύλος πήγε να πάρει μία ανάσα ανακούφισης αλλά η φωνή του Μαουρίτσιο τον έφερε στην  πραγματικότητα. «Γρήγορα, δεν είμαστε ασφαλείς, πρέπει να απομακρυνθούμε»

Άρχισαν να τρέχουν σκυφτοί, ένας ένας, ο διάδρομος ήταν στενός, δυό δίπλα δίπλα δεν χωρούσαν. Και εδώ το έδαφος έτρεμε, και εδώ οι υπόηχοι τους τρύπαγαν το κρανίο αλλά η ελπίδα ότι γλυτώνουν, ότι φεύγουν, τους έδινε κουράγιο. Ο Παύλος πήγε να πέσει δυό φορές αλλά τον κράτησε ο Αμάρο που ήταν πίσω του.

Πόση ώρα έτρεχαν ο Παύλος δεν μπόρεσε να υπολογίσει. Κάποια στιγμή όμως ο Κάσα που προπορευόταν σταμάτησε και ο Παύλος παραλίγο με τη φόρα του να τον ρίξει κάτω.

«Φτάσαμε στην έξοδο», γύρισε και είπε στον Παύλο, «είμαστε περίπου ενάμιση χιλιόμετρο πιό πέρα. Υπάρχει ένα μονοπάτι και ένα πλάτωμα. Είναι γυμνό, περίπου πεντακόσια μέτρα, ήταν να γίνει ο δρόμος από εδώ αλλά τελικά άλλαξαν γνώμη. Σε αυτά τα πεντακόσια μέτρα είμαστε εκτεθειμένοι και σε πυρά, αν μας πάρουν χαμπάρι και σε κόνδορες από πάνω μας. Μετά μέσα στο δάσος είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα. Θα περνάμε το πλάτωμα ένας ένας, μη δίνουμε στόχο. Ακολούθα μας !»

«Η Σπηλιά ;»


«Μπορεί να μην ανατινάχτηκε» απάντησε ο Κάσα. «Όπως όλα γκρεμίζονταν και με τους υπόηχους κάτι μπορεί να πήγε στραβά. Ή να άντεξε τελικά. Θα δουμε αργότερα. ». 


Ο Κάσα γύρισε και εξαφανίστηκε στο φως της μέρας που τον τύφλωσε για μια στιγμή. Ύστερα από δυό τρία λεπτά ο Παύλος ένοιωσε τον Αμάρο να τον τον σκουντά απαλά... "Σειρά σου. Όσο πιο γρήγορα μπορείς» του είπε. «φτερά στα πόδια !»

Ο Παύλος τινάχτηκε μπροστά, είδε ένα χωμάτινο πλάτωμα, δένδρα γύρω του, ένας γκρεμός αριστερά του που δεν φαινόταν πόσο κάτω πήγαινε και φως, πολύ φως. Οι άλλοι δεν φαινόντουσαν.  Άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε... Χώμα κάτω, φως παντού, δέντρα μπροστά...

Τριακόσια περίπου μέτρα πάνω του ο τεράστιος κόνδορας ζυγίστηκε λες στον άερα, έκλεισε τα φτερά του και άρχισε να πέφτει σαν βολίδα...

Συνεχίζεται...

Και για όσες και όσους θέλουν να αλλάξουν εντυπώσεις, υπάρχει η μίνι έκθεση ζωγραφικής στην προηγούμενη ανάρτηση. 

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

ΛΙΓΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ - 1

Σήμερα δεν έχω όρεξη να πω ιστορίες φαντασίας. Σήμερα θέλω να σας δείξω λίγη ομορφιά. Την ομορφιά που μόνο καλοί πίνακες ζωγραφικής μπορούν να προσφέρουν.
Έχω ξεχωρίσει μερικά έργα Ελλήνων και ξένων ζωγράφων που μου αρέσουν πολύ. Θα σας τα δείχνω λίγα λίγα. Μη φοβάστε, όχι πολύ συχνά, όχι πολλά μαζί, δε θα το κάνω εδώ Πινακοθήκη ! Αλλά αφου βάζουμε ανέκδοτα που μας έκαναν και γελάσαμε, ρητά που μας άρεσαν, τραγουδια που μουρμουρίζουμε, κλιπάκια που μας εντυπωσίασαν... γιατί όχι και Πίνακες ζωγραφικής ; 
Έτσι όποτε με πιάνει το πολιτιστικό μου θα σας δείχνω μερικά έργα ζωγραφικής. Πάντα σύμφωνα με το γούστο μου. Μπορεί να μη μου αρέσει η τεχνοτροπία ενός διάσημου ζωγράφου και να μην τον βάλω. Ή να μου αρέσει κάποιος που δεν είναι στα πρώτα ονόματα. Από ότι μου αρέσει θα βάζω.
Οι πίνακες ΔΕΝ είναι με κάποια σειρά έστω και προσωπικής αξιολόγησης. Όπως τους συνέλεξα.

Ξεκινάμε... Με κλικ πάνω τους οι πίνακες μεγαλώνουν.

1. ΜΙΝΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ, 1920-1998, τ.γ. (τόπος γέννησης)  ΣΜΥΡΝΗ : πρόσωπο


2. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ (EL GRECO), 1541-1614, τ.γ. ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ


3. ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΩΚΟΣ, 1859-1902, τ.γ. ΥΔΡΑ - Χωριατοπούλα


4. ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΜΕΝΗΣ, 1896-1966, τ.γ. ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ : το άπλωμα των ρούχων


5. ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΚΙΚΑΣ, 1906-1994, τ.γ. ΑΘΗΝΑ : Καθαρή Δευτέρα.


6. ΝΙΚΟΣ ΓΥΖΗΣ, 1842-1901, τ.γ. ΤΗΝΟΣ : το γούρι (γιάντες)


7. ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, 1845-; : Νέος Καλλιτέχνης.


8. ΟΠY ΖΟΥNΗ, 1941-2008, τ.γ. ΚΑΪΡΟ


 9. ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ, 1853-1932, τ.γ. ΛΕΣΒΟΣ : Κού κου


10. ΘΑΛΕΙΑ ΦΛΩΡΑ ΚΑΡΑΒΙΑ, 1871-1960, τ.γ. ΣΙΑΤΙΣΤΑ : Κωνσταντινούπολη


Από το επόμενο θα δούμε πάλι στο διήγημα μου τι έγινε με τη Μάρω, τη Νάντια, τον Παύλο, την Eneninda κ.λ.π . Kai στο επόμενο πολιτιστικό διάλειμμα θα δείξω και άλλους πίνακες.




Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

1000 METRA / KEΦΑΛΑΙΟ 13


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 - Εneninda

Boλιβία - El Camino De la Muerte

Ο Παύλος κοίταξε τον Αμάρο έκπληκτος.

«Τι λές ; τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ;»

«Μεγάλη !! Γιατί λες σε ψάχνουν ; Γιατί μπήκαν στον κόπο να σου κάνουν κλώνο ; Δεν είναι εύκολο για ανθρώπους, ούτε στην εποχή τους. Για αυτό από ότι ξέρω η παραγωγή κλώνων στάματησε. Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες και πολλές παρενέργειες. Ο Παύλος, ο κλώνος σου, ήταν καταδικασμένος, θα πέθαινε από μία καθολική βλάβη του ανοσοποιητικού του συστήματος σε ένα μήνα το πολύ. Κάτι σαν μακρινό απόγονο του AIDS αλλά φονικότερο και χωρίς γιατρειά, ακόμα και στην εποχή τους. Σε μία εβδομάδα από ότι λένε θα του εμφανίζονταν τα πρώτα συμπτώματα. Στην εποχή μας η διάγνωση θα ήταν μάλλον κάποια καινούργια ασθένεια του ανοσοποιητικού ή AIDS σε κάποια άγνωστη μεταλλαγμένη του μορφή. Θα έπεφταν τα φώτα των γιατρών και του τύπου πάνω του. Δεν το ήθελαν αυτό. Γι αυτό τον σκότωσαν.»

«Και συ... μου τα λες σαν να μην είσαι από το μέλλον... ξέρεις πολλά για αυτούς, δουλεύεις σαν σοφέρ για αυτούς, βοηθάς όμως εμένα, από τον τρόπος που μιλάς, φαίνεσαι μορφωμένος...»

«Πολλά μαζεύτηκαν έτσι ;» γέλασε ο Αμάρο. «Θα σου πω και θα καταλάβεις αλλά λίγο αργότερα. Τώρα φτάσαμε στη στροφή, θα κατέβουμε και δεν έχουμε χρόνο»

Ο Παύλος κοίταξε γύρω του. Η στροφή για την οποία μιλούσε ο Αμάρο ήταν λίγα μέτρα μπροστά τους. Ο δρόμος πλάταινε λίγο, εδώ θα μπορούσαν να περάσουν κολλητά και δύο λεωφορεία με μικρότερο σχετικά κίνδυνο να τσακιστούν στον γκρεμό που παραφυλούσε πάντοτε απειλητικός στο πλάι. «Αν βρουν το αμάξι εδώ, θα καταλάβουν ότι κρυβόμαστε εδώ κοντά» παρατήρησε. 

«Δεν έχουμε άλλη επιλογή, θα το ρισκάρουμε» του είπε ο Αμάρο. Η μοναδική άλλη λύση ήταν να το αφήναμε πιό κατω ή πιό πάνω και να ερχόμαστε στο καταφύγιο με τα πόδια. Δεν θα φθάναμε... θα έστελναν τους κόνδορες».

Σταμάτησαν στην μέσα άκρη του δρόμου, σύριζα στον γκριζοπράσινο τοίχο που ορθώνονταν σχεδόν κάθετα και χανόταν σε ένα σύννεφο που είχε φωλιάσει πάνω τους. Τώρα ο Παύλος μπορούσε να βγεί εύκολα, ο Αμάρο έπρεπε να περάσει στη θέση του συνοδηγού για να βγει.    

"Έλα, γρήγορα !" είπε στον Παύλο, "Πίσω μου !"

Προχώρησαν μερικά μέτρα και ο Παύλος που δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοιο υψόμετρο λαχάνιασε. Κοντοστάθηκε και ο Αμάρο που προπορευόταν το ένοιωσε.

"Γρήγορα του είπε. Δυό μέτρα ακόμα. Πρέπει ήδη να μας έχουν πάρει είδηση και οι κόνδορες τους να μας ψάχνουν !"

Ο Παύλος πήρε κουράγιο και τον ακολούθησε. Εκεί που κοντοστάθηκε ο Αμάρο δεν φαινόταν τίποτα. Βράχια, κάποιοι μικροί θάμνοι, τίποτα που να...

...τα βράχια με ένα μικρό κρότο άνοιξαν. Χώματα έπεσαν κάτω... Ο Αμάρο έσκυψε και μάζεψε μερικά, τα πέταξε στην άλλη άκρη του δρόμου. Ο Παύλος κατάλαβε και έκανε το ίδιο. Βιαστικά, όχι εντελώς αποτελεσματικά, αλλά όποιοι τους έψαχναν με λίγη τύχη δεν θα έβρισκαν πολλά φρεσκοπεταμένα χώματα και χαλίκια σε εκείνο το σημείο.

"Έλα !" του φώναξε ο Αμάρο ενώ εξαφανιζόταν στην είσοδο της σπηλιάς. Ο Παύλος όρμησε μπροστά και μόλις πέρασε μέσα ένοιωσε παρά είδε τα βράχια να κλείνουν πίσω του.

"Παραλίγο ! ακούστηκε μία ανδρική φωνή. "Τρείς κόνδορες σας ψάχνουν !"

Ο Παύλος γύρισε προς τη μεριά της φωνής. Είδε ένα άνδρα μπροστά σε κάτι που του θύμιζε laptop. Ξανθός, αδύνατος, με γυαλιά και με μία ξανθοκόκκινη γενειάδα που κάλυπτε μάγουλα και πηγούνι.

"Στην πίστα 2 " είπε στον Αμάρο. "Γρήγορα !"

Ο Αμάρο πήγε προς το βάθος της σπηλιάς και στάθηκε πάνω σε μία μεταλλική βάση. Έκανε νόημα στον Παύλο να έρθει πλάι του.

Μόλις ανέβηκε και ο Παύλος ένας άλλος άνδρας, που καθόταν απαρατήρητος μέχρι τότε στα μισοσκόταδα της σπηλιάς, ανέβασε ένα διακόπτη σε ένα μηχάνημα. Ένα πορτοκαλί φως τους έλουσε. Ακούστηκαν δύο ήχοι, σαν βομβητά κινητού με κατεβασμένο ήχο. Ο Παύλος ένοιωσε τον Αμάρο να χαλαρώνει.

"Αυτό ήταν !" του είπε ο Αμάρο ανακουφισμένος ενώ κατέβαινε από την μεταλλική πίστα. "μπορείς να κατέβεις τώρα, κανείς δεν μπορεί να μας εντοπίσει πια. Οι νανοσυσκευές εντοπισμού εξουδετερώθηκαν"

Κατεβαίνοντας ο Παύλος κοίταξε γύρω του. Ήταν σε μία σπηλιά που είχε σχήμα έλειψης και όπως υπολόγισε πρόχειρα είχε καμιά δεκαριά περίπου μέτρα μάκρος και δύο ύψος. Δύο μεγάλοι πυρσοί φώτιζαν περισσότερο μερικά μέρη γύρω τους και αφήνοντας στο μισοσκόταδο τα άλλα.

"Είμαι ο Μαουρίτσιο" είπε ο μελαχροινός άνδρας που τους είχε "απολυμάνει" πάνω στην πίστα. Ήταν ένα κεφάλι πιό ψηλός από τον Παύλο, αδύνατος, γύρω στα 35 και πολύ δεμένος. "Καλώς όρισες είμαι επικεφαλής εδώ. Με τον Αμάρο γνωρίστηκες. Αυτός που χειρίζεται την είσοδο είναι ο Κάσα..."

Ο Παύλος ήθελε να ρωτήσει πολλά... αλλά δεν πρόλαβε...

"...και αυτή είναι η Ενενίνντα" συνέχισε ο Μαουρίτσιο... Κάτι είπε ακόμα αλλά ο Παύλος δεν τον άκουσε... ο κόσμος είχε σταματήσει για αυτόν...

Γύρω στο 1.70, σκούρο δέρμα αλλά όχι το σκούρο του ανθρώπου που είναι μαύρος, δέρμα που ήταν μαυρισμένο λες από τον ήλιο. Μαύρα ίσια μαλλιά που αντιφέγγιζαν τις φλόγες των πυρσών και τα πιό υπέροχα μαύρα μάτια που είχε δει ο Παύλος στη ζωή του.  Μαύρα μάτια που έβγαζαν την δική τους φλόγα και τον έκαιγαν, αργά, απολαυστικά, ενώ τον κορόϊδευαν συνάμα γιατί ένοιωθαν την ταραχή του. Τα ψηλά ζυγωματικά έδειχναν ότι είχε και κάποιες ινδιάνικες ρίζες. 

"Για σένα λοιπόν μπήκαμε σε επιφυλακή" του είπε χαμογελάστά. Τα άσπρα της δόντια άστραψαν καθώς τα κερασένια χείλη άνοιξαν λίγο. Γύρω στα 30, με ένα πράσινο φαρδύ πουκάμισο που το ράμφιζαν στήθη χωρίς σουτιέν. Το καφέ παντελόνι που έφτανε στα σπορ παπούτσια, καφέ κι αυτά, πιό πολύ τόνιζε παρά έκρυβε τα ψηλα της πόδια.

"Όλη στο καφέ και στο πράσινο" του είπε η Ενενίνντα... "Όπως και οι άλλοι εδώ. Ένα πρώτο μέτρο προφύλαξης, σαν καμουφλάζ".

"Ενενίν-ντα..." συλλάβισε ο Παύλος κοιτάζοντας την μελαχρινή οπτασία... "Πρώτη φορά ακούω..."

"Το είπες σωστά. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο. Ο πατέρας μου ήταν από αυτά τα μέρη, μουσικός, τον μάγευε η αρμονία των ήχων. Ήξερε λίγα Ελληνικά, τα μισομίλαγε η Ελληνοισπανίδα μητέρα μου. Δική του ιδέα ήταν".


Ο Παύλος την άκουγε μαγεμένος. Τα Αγγλικά της ήταν πολύ καλά, όπως και των υπολοίπων. Μπορεί τα Αγγλικά να μην είναι μελωδική γλώσσα, αλλά αυτή η φωνή τον διαπερνούσε, τον μέθαγε...

"Η Ενενίνντα είναι υπεύθυνος για τις επικοινωνίες και τις συσκευές που έχουμε εδώ" συνέχισε ο Μαουρίτσιο. Ότι χειριζόμαστε εδώ, έχει ελεγχθεί πρώτα και  τροποποιηθεί στη συνέχεια αν είναι αναγκαίο από αυτήν.  Ο Κάσα είναι χειριστής συσκευών. Ο Αμάρο μας πηγαινοφέρνει και μας φυλά όσο γίνεται".  

"Πυρσοί ;" ρώτησε ο Παύλος, "...και γιατί μόνο δύο ;" Αμέσως κατάλαβε ότι άρχισε με τις πιό άσχετες απορίες αλλά με την Ενενίνντα απέναντι του, καθισμένη τώρα σε μία προεξοχή του βράχου... 

"Παραπάνω θα θέρμαιναν τον χώρο περισσότερο από όσο θέλουμε" του είπε η Ενενίνντα σκύβοντας μπροστά και ακουμπώντας τα χέρια της στα πόδια της. Δεν χόρταινε να τη βλέπει ! "Έχουμε και τις συσκευές. Αυξάνονται οι πιθανότητες να μας εντοπίσουν με τους υπερευαίσθητους θερμικούς ανιχνευτές τους. Ακόμα και η θερμοκρασία του σώματος σου επιβαρύνει κάπως τον χώρο... Δεν μαζευόμαστε πολλοί εδώ... Και φυσικά δεν συζητάμε για άλλες συσκευές φωτισμού, ότι και νά 'ναι. Τις εντοπίζουν αμέσως. Έχουμε ένα σωρό συσκευές που δεν εντοπίζονται εύκολα, δεν τις χρησιμοποιούμε και όλη την ώρα. Αλλά μία λάμπα φθορισμού, λεντ φωτισμός, κοινή λάμπα πυρακτώσεως... όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτά δεν μπορούμε να τα κάνουμε μη ανιχνεύσιμα. Τρελό έτσι ; Και να φαντασθείς..."

"Οι κόνδορες έγιναν πέντε και πετάνε από πάνω μας !" την διέκοψε ο Κάσα από την άλλη πλευρά της σπηλιάς. "Έρχονται και δύο αυτοκίνητα από αντίθετες διευθύνσεις κατά δώ. Μάλλον δικά τους είναι"

Η Ενενίνντα σηκώθηκε από το βράχινο παγκάκι και προχώρησε προς την είσοδο της σπηλιάς. "Για να δοκιμάσω κάτι" είπε στον Ερνέστο. 


"Σβήστε τους πυρσούς και κρατείστε μόνο ένα κερί σε κάθε σημείο !" ακούστηκε ο Μαουρίτσιο. "Όλες οι συσκευές εκτός, μόνο στην είσοδο θα την χειρίζεται η Ενενίνντα όσο χρειάζεται. Και μη μιλάτε μέχρι να σας πω. Μόνο σημειώματα και νεύματα. Δεν ξέρουν που ακριβώς είμαστε, θα επιτεθούν πάλι σε όλη την περιοχή σκανάροντας την ταυτόχρονα.... Όπλα στα χέρια, μπορεί να μείνουμε ξαφνικά χωρίς ένα τοίχο ή χωρίς ταβάνι με τους κόνδορες πάνωθε μας !"

Η σπηλιά βυθίστηκε στο απόλυτο σχεδόν σκοτάδι. Το σώμα της Ενενίνντα αχνοφάνηκε, ο Κάσα σηκώθηκε παραχωρώντας της την θέση του.  Ο Πάυλος κρατούσε φοβισμένος και την αναπνοή του. Τόσα πολλά... σε τόσο λίγο χρόνο... τι να πρωτο-αφομοιώσει...

Ο δυνατός κρότος ήρθε έξαφνα και τους ξεκούφανε, η σπηλιά άρχισε να τρέμει...

Συνεχίζεται... 
Σημείωση : το γυναικείο όνομα Eneninda το άκουσα πρώτη φορά πριν από χρόνια από τον Χριστόφορο και με μάγεψε. Έτσι είχε ονομάσει ένας Ιταλός φίλος του την κόρη του.  Έτσι σκέφθηκα τώρα να το χρησιμοποιήσω εδώ. 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

1000 ΜΕΤΡΑ - ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ


Η Κάλι (ή Νάντια όπως ήθελε να την λένε), με τη βοήθεια των συσκευών που είχε στο διαμέρισμα της εκμεταλλεύεται το ενεργειακό πεδίο των κεραυνών που άρχισαν να πέφτουν στις 9:30.  Τηλεμεταφέρεται μαζί με τον ζαλισμένο και έκπληκτο Παύλο στις Άνδεις, 11.000 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα και 4.000 μέτρα περίπου ψηλότερα, έξω από την πρωτεύουσα της Βολιβίας, την Λα Παζ. 

Η Κάλι του λέει πως ο δρόμος που βρίσκονται ενώνει την Λα Πάζ με μία μικρότερη πόλη. Ονομάζεται "el camino de la muerte" (ο δρόμος του θανάτου) γιατί είναι πολύ στενός, με χαλίκια στις άκρες που γλυστράνε και σε πολλά σημεία είναι απόκρημνος. Αρκετοί νεκροί από ατυχήματα κάθε χρόνο.  Υπάρχουν επίσης οι τεράστιοι κόνδωρες που αν είναι πεινασμένοι επιτίθενται ακόμα και σε μοναχικούς τουρίστες. Του λέει να μην δοκιμάσει να το σκάσει, πλην όλων των άλλων είναι εξοπλισμένη με ένα νευρωνικό μαστίγιο.

Σε λίγο έρχεται ένα αυτοκίνητο να τους πάρει. Το οδηγεί ο Αμάρο ένας Βολιβιανός. Ενώ η Κάλι προσπαθεί να εξηγήσει στον σαστισμένο Παύλο ότι ήρθε από το μέλλον, ο Αμάρο την αναισθητοποιεί με μία βελόνα. 

Ο Αμάρο λέει στον Παύλο ότι από το 2430 (η εποχή της Νάντιας, της Κάλι, της Ελίνας κ.λ.π.) μπορούν αρκετοί να πάνε έστω και δύσκολα πίσω στον χρόνο και να επιστρέψουν μετά στην εποχή τους ή σε άλλες παλαιότερες του 2430 εποχές. Δεν μπορούν όμως να πάνε πιο μπροστά από το 2430, στο δικό τους μέλλον. Για αυτό λέει στον Παύλο ότι τον χρειάζονται, επειδή ο Παύλος είναι ο μόνος που τα κατάφερε.

Του λέει ακόμα ότι πρέπει να βιαστούν. Σε λίγο φτάνουν σε μία στροφή όπου θα αφήσουν το αυτοκίνητο και θα χωθούν στο μυστικό κρυσφήγετο που έχουν. Όσο μπορούν πιο γρήγορα γιατί έχουν πάνω τους νανο-συσκευές παρακολούθησης και η Κάλι μόλις συνέλθει με τους δικούς της που τους παρακολουθούν με τις νανοσυσκευές παρακολούθησης θα ψάξουν να τους βρουν. Σε συνεργασία, αν χρειασθεί, με κάποιους κόνδωρες που έχουν εμφυτευμένα νανοτσιπάκια στο κεφάλι τους και αν πάρουν εντολή θα τους επιτεθούν. 
Στο κρυσφήγετο, λέει ο Αμάρο στον Παύλο, θα είναι ασφαλείς, οι νανοσυσκευές παρακολούθησης θα εξουδετερωθούν από τα μέσα που έχουν εκεί.


Τώρα, αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες σε κάτι...  Διαλλέξτε και διαβάστε.            Στο τέλος, για να επιστρέψετε στο κυρίως κείμενο της ανάρτησης,  πατείστε στον browser το πλήκτρο "επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα" (συνήθως είναι σαν " <= " ) 

Λεπτομέρειες για το "el camino de la muerte" και τους κόνδωρες ( όπως τα είπε η Κάλι στον Παύλο ) :  ΕΔΩ

Η Κάλι αρχίζει να λέει στον Παύλο γιατί επέστρεψε από το μέλλον και γιατί τον τηλεμετέφερε στις Άνδεις : ΕΔΩ

Ο Αμάρο μετά την αναισθητοποίηση της Κάλι προσπαθεί να εξηγήσει στον Παύλο πως έχουν τα πράγματα : ΕΔΩ


Άντε και από το επόμενο η συνέχεια !! 




Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

1000m - ΠΕΡΙΛΗΨΗ Β!


H Νάντια λέει στη Μάρω ότι ήρθε από το μέλλον, 420 χρόνια μπροστά από σήμερα.

H Mάρω δεν την πιστεύει. Τότε η Νάντια της κάνει μία επίδειξη των πνευματικών της ικανοτήτων όπως και του Ράε Τουν. Μίας μελλοντικής πολεμικής τέχνης.

Στη συνέχεια λέει στη Μάρω ότι μπορούν να τηλεμεταφέρονται χρησιμοποιώντας τα ενεργειακά πεδία των Κεραυνών (τα αστραπόβροντα π.χ. που έπεφταν στα προηγούμενα) όπως και στο χρόνο αλλά στο τελευταίο πολύ δύσκολα. Τέλος της λέει ότι έχει μία δίδυμη αδελφή που την λένε Κάλι αλλά το έχει αλλάξει σε Νάντια.

Κατά τη Νάντια, η Κάλι την κυνηγά γιατί ανήκει σε μία αντίπαλη φατρία που θέλει να αλλάξει το μέλλον. Αρχηγός της αντίπαλης φατρίας είναι η Ελίνα (αυτή που σκότωσε τον Παύλο τον καθηγητή), μία πολύ ικανή φόνισσα. Η Κάλι είναι υπαρχηγός της. Η Κάλι θέλει να σκοτώσει την Νάντια, να της πάρει κάτι που έχει και να γίνει έτσι αρχηγός σε πολλά πλανητικά συστήματα που θα την ακολουθήσουν.

Λέει ακόμα ότι έχουν ένα πολύ ικανό σύμμαχο, ένα πράκτορα που είναι εγκλωβισμένος στην εποχή της Μάρως εδώ και 50 χρόνια και επικοινωνούν μαζί του με κώδικες. Κινδυνεύει όμως γιατί τον πήρε είδηση η Ελίνα και ήρθε να τον βρει. 

Τέλος της λέει ότι ήρθε η Ελίνα με τον Λοτ ένα πράκτορα επίσης από το μέλλον και με άλλους δύο μπράβους από την εποχή της Μάρως. Της δίνει βιαστικά οδηγίες πως να αποφύγει Λοτ και Ελίνα (θα τους ανελάμβανε η ίδια) και πως να προσπαθήσει να την βοηθήσει με τους άλλους δύο. 

Τώρα, αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες σε κάτι...  Διαλλέξτε και διαβάστε.            Στο τέλος, για να επιστρέψετε στο κυρίως κείμενο της ανάρτησης,  πατείστε στον browser το πλήκτρο "επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα" (συνήθως είναι σαν " <= " )  

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ : ΕΔΩ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ : ΕΔΩ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ : ΕΔΩ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΛΙΝΑΣ : ΕΔΩ

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΣΙΠΑΚΙΑ : ΕΔΩ

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΑΝΟΣΥΣΚΕΥΕΣ : ΕΔΩ

ΤΙ ΕΙΠΕ Η ΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΑΡΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ : ΕΔΩ

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΡΑΕ ΤΟΥΝ : ΕΔΩ

Στο επόμενο το τέλος της περίληψης (τι γίνεται με τον Παύλο) 


Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

1000 ΜΕΤΡΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ - ΜΕΡΟΣ Α!

Ναι, το παλιό μου διήγημα θα συνεχισθεί και θα ολοκληρωθεί εδώ. Με τα σχόλια σας, την κριτική σας, ακόμα και με τα πειράγματα σας κατά κάποιο τρόπο ίσως ρίχνετε κάποιες σπίθες στην έμπνευση μου. Όλα μετράνε. 

Δεν ξέρω ακόμα αν θα πάρει και έντυπη μορφή. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Μπορεί ακόμα να γίνει και web-story σε άλλο blog, αφού πρώτα ολοκληρωθεί εδώ. Θα δούμε. 


Δυό χρήσιμα λόγια πριν διαβάσετε την περίληψη των πρώτων 7,5 κεφαλαίων

- Υπάρχουν μικρο αλλαγές


Αν θυμόσαστε πάνω κάτω το διήγημα, ρίξτε μία ματιά EΔΩ να δείτε τι άλλαξα. 


Αν δεν το θυμόσαστε, πατείστε ΕΔΩ να το ξαναδιαβάσετε. 


- Οι αλλαγές πάντως ΔΕΝ είναι σημαντικές. Αν δεν θέλετε να διαβάσετε πάλι τα 12 κεφάλαια όπως έγιναν μετά τις αλλαγές, ρίξτε μόνο μία ματιά στο ποιές είναι οι αλλαγές, διαβάστε την περίληψη που έβαλα σήμερα και συνεχίστε.  

Ακολουθεί το πρώτο μέρος της περίληψης. Περιλαμβάνει τα κεφάλαια 1-7 και το πρώτο μέρος του κεφαλαίου 8 (μέχρι το "Σπίτι Παύλου 8:50"). Όλα τα κεφάλαια που έβαλα εδώ παλαιότερα ήταν 12. 

Αθήνα γύρω στο 2005-2010.

Παύλος Αντωνίου. Πολιτικός μηχανικός. Χωρισμένος. Ένα χρόνο έχει δεσμό με τη Μάρω, δικηγόρο.

Πάει με τα πόδια σε ένα πελάτη που είναι κοντά στο γραφείο του. Μία ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα τον κάνει να κατευθυνθεί σε μία αψίδα για να προστατευθεί. Ένας άγνωστος προσπαθεί να τον αποτρέψει, του λέει να αποφύγει την αψίδα. Ο Παύλος τον αποπαίρνει και δεν ακούει την συμβουλή του. Πάει από κάτω από την αψίδα.

Πέφτουν κεραυνοί. Μετά από ένα δυνατό αστραπόβοντο... ένας άλλος Παύλος, με ηλικία όψη σαν τον προηγούμενο, μόνο άλλα ρούχα, καθηγητής Φυσικής, παίρνει την κοπέλα του την Ελίνα να της πει ότι έρχεται.

Ένα ακόμα αστραπόβροντο και αμέσως μετά βλέπουμε τον πρώτος Παύλο, τον μηχανικό, να ακυρώνει το ραντεβού με τον πελάτη του και να ξεκινά να επιστρέψει στο γραφείο του. Περνώντας από ένα κατάστημα αθλητικών ειδών, μπαίνει για λίγο να προφυλαχθεί από τη δυνατή βροχή. Τσακώνεται από το τηλέφωνο με τη Μάρω, φλερτάρει με την ξανθιά πωλήτρια, τη Νάντια. Κλείνουν ραντεβού για το ίδιο βράδυ, στις 8 και μισή.  

Όταν φεύγει η Νάντια παίρνει τηλέφωνο κάποιον Λοτ. Του λέει για τον Παύλο. Ο Λοτ της υπενθυμίζει αυτό που θα συμβεί στις 9:30 με 9:35 το βράδυ. (χωρίς να λέει σε τι ακριβώς αναφέρεται)   

Η Νάντια εμφανίζεται στις 8μιση από το πουθενά αιφνιδιάζοντας τον Παύλο. Μπαίνει στο αμάξι του και του προτείνει να πάνε σε ένα μπαράκι κοντά στο σπίτι της. Ο Πάυλος αντιπροτείνει να πάνε στο σπίτι της και εκείνη δέχεται. Με το που μπαίνουν στο σπίτι της Νάντιας ο Λοτ μιλώντας με κάποιο πρόσωπο λέει ότι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο και ότι τους παρακολουθούν νανορομπότ. Προτρέπει τον συνομιλητή του να κάνει στην ώρα του αυτό που πρέπει. 

Εν τω μεταξύ η Μάρω πάει στο σπίτι του Παύλου (έχει κλειδί), να τον περιμένει, να του κάνει έκπληξη. Θα έκανε μία προσπάθεια να ξεπερνούσαν το πρωϊνό τους καυγαδάκι και να μη χρεωνόταν εκείνη μία σοβαρότερη ρήξη.

Προς μεγάλη της εκπλήξη με το που βάζει το κλειδί στην πόρτα τής ανοίγει μία όμορφη ξανθιά, ίδια σε εμφάνιση με την ξανθιά που πήγαινε εκείνη την ώρα με τον Παύλο στο σπίτι της. Μιλά στη Μάρω πολύ φιλικά, λέει πως είναι η Νάντια, της λέει να μπει μέσα να της εξηγήσει.    

Στις 9 και μισή ο Παύλος ο καθηγητής, δολοφονείται από την Ελίνα μετά από ένα ωραίο γεύμα. Η Ελίνα μιλά με τον Λοτ που της θυμίζει ότι πρέπει να εξαφανίσει το πτώμα και να τα κάνει όλα κατά πως πρέπει. Η Ελίνα του βάζει τις φωνές, του θυμίζει ότι εκείνη είναι επικεφαλής και του λέει να πάρει 2-3 μπράβους και να έρθει να την συναντήσει στο σπίτι του άλλου Παύλου, του μηχανικού.
Την ώρα που μία Μάρω όλο εκνευρισμό και απορίες μπαίνει στο σπίτι του Παύλου ο άνδρας που του είχε πει να μην πάει κάτω από την αψίδα παρακολουθεί από κάτω την σκηνή με μία συσκευή νανο-παρακολούθησης με ανακούφιση.

Ο Παύλος, ο μηχανικός, μπαίνει στο σπίτι της Νάντιας. Προς έκπληξη του δε βλέπει πολλά έπιπλα αλλά πολλά μηχανήματα που δεν καταλάβαινε το τι ήταν.   

Η Νάντια του βάζει ουϊσκυ που του φαίνεται περίεργο στη γεύση. Η Νάντια του λέει ότι είναι Bowmore 40 ετών, το 8ο ακριβότερο ουϊσκυ στον κόσμο. Με άνεση και αφοπλιστική ειλικρίνεια του λέει ότι δεν το αγόρασε, αλλά πήγε και το έκλεψε από τις εγκαταστάσεις που το φτιάχνουν, στην Σκωτία.

Ο Παύλος έχει μία ελαφρά ζάλη, δεν μπορεί να σηκωθεί, η Νάντια του λέει ότι δεν του έβαλε τίποτα στο ουϊσκυ αλλά τον έχει υπό τον έλεγχο της. Μετά του λέει ότι πρέπει να προετοιμασθούν και οι δύο για ένα μακρινό ταξίδι και με μία συσκευή τον κοιμίζει. Η ώρα κοντεύει 9 και μισή... 

Highlight (λέμε τώρα, πάντως άρεσε !)- Ουίσκυ Bowmore 40 ετών, πατείστε ΕΔΩ

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Σουρής ! ΠΑΝΤΑ επίκαιρος !!


Ο Γεώργιος Σουρής (1853-1919) ήταν μεγάλος ποιητής με πολύ έξυπνα και ιδίως ΕΥΣΤΟΧΑ σατυρικά ποιήματα. Απολαύστε τι έγραψε πριν 150 περίπου χρόνια !! Σαν να το έγραψε χθες !! 


Οι επισημάνσεις (με άλλο χρώμα) δικές μου

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;


Να τρέφει όλους τους αργούς,     
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;


Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;


Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.


Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.


Θέλει ακόμα  -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον Ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.


Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης. 


Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.


Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα...