Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μέχρι τώρα έχω γράψει διάφορα σε αυτό το blog : επιστημονική φαντασία, διηγήματα, κοινωνικά και μη, ελαφρώς ερωτικά, ευθυμογραφήματα, άρθρα με τις σκέψεις μου και τις απόψεις μου. Μου αρέσει να γράφω διάφορα και το κάνω. Σήμερα θα επανέλθω σε άρθρα με σκέψεις μου :

Λέει το Reuter (σαν είδηση, του τι συζητείται) :  «Η Ελλάδα πρέπει να τεθεί σε μόνιμη εποπτεία, να επιτροπεύεται». Το έγραψαν και άλλα blogs, θα το βρείτε στα Αγγλικά : Εδώ

Έχει χονδρύνει το παιχνίδι από ΟΛΕΣ τις μεριές. 

Υπάρχει ισχυρή μερίδα επενδυτών (εντός και εκτός Ελλάδος) που θέλει να πτωχεύσουμε. Εχουν ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ σε αυτό !!

Υπάρχει μερίδα Ευρωπαίων πολιτικών που μας θέλει εκτός Ευροζώνης. Οι λαοί στις χώρες τους και η αντιπολίτευση τους φωνάζει : «Λεφτά πολλά δεν υπάρχουν πλέον, μπαίνoυμε σε ύφεση, στους Έλληνες που γλένταγαν όταν εμείς δουλεύαμε τόσα χρόνια θα δίνουμε ;» Δεν εξετάζω τώρα το αν και πόσο ισχύει αυτό. Λέω τι τους μάθανε και τι φωνάζουν. Πιεστικά.

Yπάρχουν πολιτικοί (από Ολλανδία, Γερμανία κυρίως) που λένε : «οι Έλληνες πρέπει να τιμωρηθούν. Να τους κρατήσουμε στο Ευρώ γιατί θα μας κοστίσει πολύ να τους βγάλουμε. ΟΚ, να μην αφήσουμε να χρεοκοπήσουν. Αλλά πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο που να μη πει μετά η Ιταλία, η Πορτογαλία κ.α. "γιατι δε σώζεις με τον ίδιο τρόπο και μας ;". 
Άρα θα τους κάνουμε τον τρόπο ζωής τους κόλαση. Θα αναγκαστούν να πάρουν τόσο απεχθή και σκληρά μέτρα που θα γίνουν Βουλγαρία. Ώστε να μη τολμήσει άλλη χώρα να μας πει μετά "κάντε το ίδιο και σε μας». Αυτή είναι η κυρίαρχη τάση. Και από κυβερνητικά χείλη έχει ακουστεί αυτό το περί "τιμωρίας" και από άλλα κόμματα. Το ξέρουν.

Τέλος - το χειρότερο όλων - υπάρχουν ακόμα και κάποιοι που μας θέλουν ΕΚΤΟΣ Ευρωπαϊκής κοινότητας. Όχι εκτός Euro, επαναλαμβάνω : εκτός Ευρωπαϊκής Κοινότητας !!
Προσέξτε : ΔΕΝ υπάρχει μηχανισμός να μας πετάξουν έξω, δεν έχει προβλεφθεί. Εκτός εάν... Υποθέτω ότι  πρέπει να κουνήσουμε και μεις το δαχτυλάκι μας. Να το ζητήσουμε ; Να καταλυθεί το Δημοκρατικό καθεστώς ; Δεν το ξέρω. Αλλά κάποιοι θέλουν να το κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας...  Διότι μία Ελλάδα εκτός Κοινότητας θα είναι εύκολος στόχος στα Εθνικά μας θέματα. Ιδίως αν είναι οικονομικά εξαθλιωμένη. Ακόμα περισσότερο αν πλακωνόμαστε χοντρά μεταξύ μας και το κάνουμε ρημαδιό. Τα έχω γράψει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μου αυτά.

Υπάρχουν πολλοί που λένε : «αφού θα πτωχεύσουμε ούτως ή άλλως γιατί δεν πτωχεύουμε τώρα να τελειώνουμε ; Άντε, να πιάσουμε πάτο, να δούμε τι θα γίνει μετά. Δηλαδή τι περιμένουμε ; Να μας τα πάρουν όλα με σκληρά μέτρα, και μετά να πτωχεύσουμε ;» 
Αυτό το τελευταίο το θέλουν οι ξένοι, όσο αργήσει η χρεωκοπία τόσο καλύτερα θα προετοιμασθούν. Για αυτό μας "σώζουν" προς ώρας. Και ίσως, ίσως λέμε, αν πούμε "τέρμα, χρεοκοπήσαμε, δεν πληρώνουμε" να αναγκαστούν να πάρουν κάποια μέτρα λιγότερο απεχθή. Γιατί το "πτωχεύουμε εδώ και τώρα" ίσως να μη τους συμφέρει. Ίσως λέμε, δεν είμαι ειδικός. 

Υπάρχουν κάποιοι λίγοι, που περιμένουν ότι αν αντέξουμε θα σωθούμε από την πτωχευση. Έχοντας όμως υποθηκεύσει και τα δισέγγονα μας. Ζώντας (;) με μισθούς Βουλγαρίας ή σαν μία κάπως "χλιδάτη" Αλβανία. Τώρα γιατί αυτό είναι καλό, δεν ξέρω... 

Υπάρχουν κάποιοι πονηροί που θέλουν να φύγουμε από Ευρώ και να γυρίσουμε στη δραχμή, όχι για τους παραπάνω λόγους αλλά γιατί τους βολεύει. Έχουν αποταμιεύσεις εκατομμυρίων Ευρώ, αν φύγουμε το ένα Ευρώ θα πάει στο χιλιάρικο και βάλε... Φέρνουν ή εξάγουν πράγματα και υπηρεσίες, αν πάμε στη δραχμή εκείνοι θα θησαυρίσουν. Κι ας κάνει τότε χίλια φράγκα πληθωριστικά το μήλο... Όχι το κιλό, το ένα !

Υπάρχουν οι ρομαντικοί που ελπίζουν ότι μία άλλη κυβέρνηση θα τους σώσει. Ή ένα άλλο κόμμα. Ή κυβέρνηση σωτηρίας, συνασπισμού. Και ζητούν (πολλοί από αυτούς) εκλογές. Εδώ και τώρα. 


Υπάρχουν τέλος και όσοι θέλουν την επανάσταση, άσχετα τι θα γίνει μετά. Γνήσιοι (αρκετοί) που εκφράζουν την οργή τους, μερικοί συντεταγμένα, μέσα από κόμματα, κάποιοι έξω από αυτά. Άλλοι πάλι είναι υποκινούμενοι. Και υπάρχουν και οι μπαχαλάκηδες φυσικά. 

Απ' όλα έχει ο μπαξες... Θα δούμε... 

Πάντως αν έχετε καιρό, διαβάστε και τα παρακάτω δύο κείμενα. Στο πρώτο είναι ένα βιογραφικό για το πρόσωπο που γράφει το δεύτερο. Είναι γραμμένο αρχές Οκτωβρίου, πριν λίγες μέρες. Μιλά για μία ΕΙΡΗΝΙΚΗ επανάσταση, για ένα μη βίαιο ξεσηκωμό, μετά από ΚΑΘΟΛΙΚΗ συστράτευση όλων μας. Διαβάστε τα τώρα ή αργότερα και μη κολλήσετε αυστηρά στο "ποιός" τα γράφει. Μπορεί να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε, αλλά ΑΞΙΖΕΙ να το διαβάσετε. 


Ποιός τα γράφει                      ΤΙ γράφει  


Οι δικές μου απόψεις ; Ούτε ειδικός είμαι, ούτε επίδοξος σωτήρας. 
Ένας γραφιάς είμαι που σας είπε για όσα βλέπει, όσα ακούει, όσα διαβάζει, όσα φοβάται. (το "όσα ελπίζει", λείπει. Είναι πρόωρο...)
Να είμαστε καλά και καλύτερες μέρες να 'χουμε!!  

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

1000 μέτρα - Κεφάλαιο 21

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ. 


Περίληψη : Το καταφύγιο της ομάδας της Νάντιας στις Βολιβιανές Άνδεις δέχεται επίθεση από την ομάδα της Ελίνας και της Κάλι που τους κυνηγούν όπου και να πάνε. Θέλουν τον Παύλο ζωντανό γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να πάει πέρα από την δική τους εποχή (2438). Θέλουν την Μάρω για να πιέζουν τον Παύλο, αλλιώς θα την σκοτώσουν μια που την θεωρούν ότι ανήκει στην ομάδα της Νάντιας.  Η Νάντια, παραπλανά την Ελίνα και τηλεμεταφέρεται σε άλλη θέση μαζί με την Μάρω, την Eneninda και τον Παύλο.  


Επειδή το κεφάλαιο αυτό έχει αναφορές και στο παρόν που ζουν τη στιγμή που το περιγράφω οι ήρωες και σε flash back του τι είχε συμβεί νωρίτερα προσπαθώ να διευκολύνω παίζοντας με τα χρώματα : ότι είναι με μπλε χρώμα είναι flash back. Ότι υποτίθεται ότι γίνεται τη στιγμή που το γράφω θα είναι με μωβ χρώμα, σαν το αμέσως από κάτω. 

Κρησφύγετο ομάδας Νάντιας στην Ζούγκλα του Αμαζονίου. Τρεις μήνες μετά. 5:00 π.μ τοπική ώρα

Ο Παύλος κοίταξε για πολλοστή φορά το πρόσωπο της Eneninda. Κοιμόταν με το κεφάλι της αφημένο στο στήθος του, το γυμνό της σώμα κουλουριασμένο στο δικό του γυμνό κορμί.  "Τόσο όμορφη" σκέφθηκε, "τόσο διαφορετική, ακόμα και στο πως κοιμάται με μένα...".

Η Μάρω όταν κοιμόταν μαζί του κοιμόταν δίπλα του, κοντά του αλλά δίπλα του, συνήθως γυρίζοντας του την πλάτη. .. Ήθελε τον δικό της προσωπικό χώρο, ένα χώρο που τον μοιραζόταν σπάνια και για λίγο.  Η Eneninda από τότε που άρχισε ο παράφορος έρωτας τους δεν διανοείτο να μην κοιμάται με αυτό τον χαρακτηριστικό τρόπο, το κορμί της πάνω και δίπλα στο δικό του, τόσο παθητικά και τόσο κτητικά ταυτόχρονα...

Ο Παύλος αναρίγησε καθώς θυμήθηκε το πως άρχισαν όλα... Η φυγή τους εκεί  που έμεναν οι "μητέρες" κάτι σαν γυναικεία αδελφότητα από ότι κατάλαβε που κράταγε μία ουδετερότητα στην διαπάλη για την εξουσία μεταξύ των δύο κυρίαρχων ομάδων του 2438. Οι "μητέρες" τους φιλοξένησαν δύο μέρες μόνο. Η Νάντια ήταν αρχηγός ομάδος, δεν επιτρεπόταν να μείνει στην ασφάλεια της ουδέτερης ζώνης περισσότερο. Αυτές τις δύο μέρες κοιμήθηκαν επιτέλους ήσυχα, έφαγαν, ήπιαν, ξεκουράστηκαν. Όσο για τη Νάντια, βρήκε τον χρόνο να τους πει μερικά πράγματα.  

Η Νάντια... αυτή η περίεργη ξανθιά αμαζόνα που έμοιαζε τόσο πολύ με την αδελφή της την Κάλι που τον είχε παρασύρει. Η Νάντια και οι ατελείωτοι καυγάδες της με εκείνον και την Μάρω από το επόμενο πρωϊ που ξύπνησαν στις "μητέρες". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν πολλές εκκρεμότητες. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε έτσι ξαφνικά τη ζωή μας, δεν μπορούμε να εξαφανιστούμε σαν να άνοιξε η γη και να μας κατάπιε» έλεγαν επίμονα στη Νάντια.

«Πιστέψτε με, είναι το καλύτερο» τους απαντούσε εκείνη. «Θα στεναχωρεθούν τα φιλικα σας πρόσωπα αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Θα σας αναφέρουν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.  Για πόσο ; δυό μέρες  ; τρεις  ; Θα σας ψάξει η αστυνομία. Δε θα βρει κανένα ίχνος σας. Κάποια στιγμή οι υποθέσεις σας θα μπουν σε κάποιο συρτάρι, θα χάσουν την προτεραιότητα που είχαν στην αρχή. Όσο για τους γονείς σας... σας είπα... ένα σύντομα σημείωμα : "Είμαι καλά. Μη με ψάξεις" με τον γραφικό σας χαρακτήρα. Και δυό λόγια ακόμα, ότι θέλετε εσείς. Γράψτε τα και θα ταχυδρομηθούν αύριο τα πρώτα, από Νέα Υόρκη, σας το υπόσχομαι. Με απόκομμα από το αυριανό φύλο της Ν.Y.Times το οποίο θα φαίνεται στο απόκομμα. Θα στεναχωρεθούν, θα τα δείξουν στην αστυνομία, αλλά τουλάχιστον θα ξέρουν πως είστε ζωντανοί. Τα επόμενα δυό τρεις μήνες αργότερα από άλλη πόλη, πάντα με την ίδια διαδικασία.  Ίσως καμιά φορά να στέλνετε και δική σας φωτογραφία, αργότερα. Καλύτερη λύση δεν υπάρχει»

Η Μάρω χάλαγε τον κόσμο κυρίως, ζούσε η μητέρα της. Οι δικοί του γονείς είχαν πεθάνει σε ατύχημα, χρόνια πριν. Εκείνος διαμαρτυρόταν για την καριέρα του, δεν του άρεσε να του επιβάλουν τον τρόπο που θα ζούσε τη ζωή του στα επόμενα χρόνια. Η Eneninda δεν παρενέβαινε έντονα στις διαμάχες αλλά υπεράσπιζε τη Νάντια και τις απόψεις της.  "Δικό σας θέμα" τους έλεγε "αλλά να το ξέρετε η Νάντια θέλει να σας προστατέψει. Αν γυρίσετε στη ζωή που κάνατε, εσύ Παύλο θα βρεθείς πολύ γρήγορα στα δίχτυα της Ελίνας που αφού σε χρησιμοποιήσει για να πας στο μέλλον, μετά θα είσαι άχρηστος μία ενοχλητική παρουσία και ένα στόμα που θα πρέπει να κλείσει. Δεν θα σε κρατήσει ζωντανό. Κι εσύ Μάρω, μόλις σε εντοπίσουν θα βρεθείς νεκρή. Θα σε εντοπίσουν, όπου κι αν πας μόνη σου, είσαι εχθρός πλέον για αυτούς. Δεν σας λέει ψέματα η Νάντια ούτε υπερβάλει»

Ο Παύλος χάϊδεψε ελαφρά τα μαύρα μαλλιά της Eneninda... «Βοήθησε να πάρω τις αποφάσεις μου» σκέφθηκε. Με τα πελώρια μαύρα μάτια της που τον κοιτούσαν εξεταστικά, τον μέτραγε, ήταν αρκετά έμπειρος για να το καταλάβει... Όταν είπε στη Νάντια ότι συμφωνεί, η Eneninda είχε γυρίσει και τον είχε κοιτάξει έντονα με ένα χαμόγελο. Η Μάρω κάμφθηκε την ίδια μέρα αργότερα, το ότι άλλαξε ο Παύλος γνώμη την επηρέασε.

Η Eneninda κουνήθηκε ελαφρά, χωρίς να ξυπνήσει, ηρέμησε μόλις την έσφιξε τρυφερά πάνω του. Θυμόταν ακόμα πως οι ματιές που άλλαζαν πύκνωσαν, πως άλλαξαν το πρώτο τους φιλί, ένα πρωϊνό, στο προηγούμενο κρησφύγετο στην πανέμορφη Σαρδηνία. Eίχαν δραπετεύσει για λίγο από το κρησφύγετο τους και είχαν πάει σαν τουρίστες στη Cinta beach με τα φημισμένα γαλαζοπράσινα νερά της, την Τυρρηναϊκή θάλασσα μπροστά τους και τον ήλιο πάνωθε τους να γελούν.  Η Μάρω λαγοκοιμόταν λίγα μέτρα πιο πέρα κάνοντας ηλιοθεραπεία ή μιλώντας με την Μπέλα, την τοπική αρχηγό της περιοχής και μία ακόμα γυναίκα μαχητή που ήταν ξαπλωμένες δίπλα της, έχοντας την στη μέση. Η Νάντια και άλλες τρεις μαχητές ήταν κοντά τους, αλλά ούτε που τους λογάριαζαν, μάτια είχαν μόνο ο ένας για τον άλλον. Της κρατούσε το χέρι, εκεί της πρωτοείπε πως έβλεπε το μέλλον του, ένα μέλλον αβέβαιο, με κινδύνους, ένα μέλλον όμως που θα ήθελε να μοιραστεί μαζί της, όσο οι συνθήκες τους το επέτρεπαν, ήξερε ότι θα χώριζαν για λίγο. Αυτός έπρεπε να εκπαιδευθεί για να πάει στο μέλλον, εκείνη να γυρίσει τον αδελφό της και στο να προσπαθήσει να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα δίκτυα των ανθρώπων της Ελίνας στη Νότια Αμερική. Η Ελίνα τον είχε κοιτάξει στα μάτια και άφησε να την σφίξει στην αγκαλιά του. Μετά του είπε ότι μοιράζονταν τα ίδια όνειρα. Όσα δεν του είπε με το στόμα, άλλωστε δεν έλεγε ποτέ πολλά, του τα είπε φιλώντας τον τρυφερά, εκεί μπροστά στους άλλους, δίπλα στη θάλασσα. Λίγες ώρες αργότερα, στο δωμάτιο που του είχαν παραχωρήσει, τα πεινασμένα για έρωτα κορμιά τους ενώθηκαν για πρώτη φορά.

«Ποτέ δεν την χορταίνω...» σκέφθηκε ενώ τα χέρια του της χάιδευαν απαλά την πλάτη ένα χάδι που ήξερε ότι θα την ξυπνούσε γλυκά.

...


Μία ώρα αργότερα, χορτασμένοι από τον έρωτα τους, βγήκαν από το δωμάτιο που τους είχαν παραχωρήσει για να πάνε να πάρουν το πρωϊνό τους στην καντίνα και να κάνουν μία βόλτα στο "κτήμα". Το κτήμα ήταν μία απομίμηση λιβαδιού, με τροπικά κυρίως φυτά, στο κέντρο του κρησφύγετου. Είχε έκταση γύρω στα 200 στρέμματα όπως τους είχε πει η Νάντια.  Όλο το κρησφύγετο ήταν περίπου 5 φορές μεγαλύτερο. Όλη αυτή η έκταση ήταν καλυμμένη με ένα θόλο που έφτανε σε ύψος 4 μέτρα και τους επέτρεπε να βλέπουν γύρω αλλά να μην φαίνονται και να μην ανιχνεύονται. Ο θόλος απέτρεπε σε κάθε μορφή ύλης να εισέρχεται στη ζώνη εκτός από τον αέρα - που φιλτραριζόταν και αυτός - και ότι άλλο οι χειριστές του θόλου επέτρεπαν.

Το ότι ο θόλος δεν εντοπιζόταν από τα ραντάρ ή τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα δεν ήταν τόσο δύσκολο για τον Παύλο να το καταλάβει, ήταν σχετικά ενημερωμένος για την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο της εποχής του. Είχε διαβάσει για την τεχνολογία Steαlth που εφαρμοζόταν από το 1980 και μετά, ξεκινώντας από τα "αόρατα" αμερικανικά βομβαρδιστικά. Η επίστρωση του θόλου, όπως τους είχε πει η Νάντια, ήταν ένας πολύ προηγμένος απόγονος αυτής της τεχνολογίας. Το υλικό κατασκευής του θόλου περιείχε επίσης "μικροανακλαστήρες περιβάλλοντος χώρου" κάτι που όπως κατάλαβε έκανε τον θόλο να φαίνεται ένα με το περιβάλλον και αόρατο από κάποια απόσταση στο ανθρώπινο μάτι.

Το κρησφύγετο ήταν βαθειά μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου, κρυμμένο καλά. Η  προηγμένη τεχνολογία που είχε η ομάδα της Ελίνας δεν είχε καταφέρει ακόμα να το εντοπίσει. Θα συνέβαινε βέβαια κι αυτό αργά ή γρήγορα, όταν η μία ομάδα έφτιαχνε κάτι που της έδινε πλεονέκτημα, η αντίπαλη ομάδα προσπαθούσε να το εξουδετερώσει. Αργά ή γρήγορα το κατάφερνε, μετά φτιαχνόταν κάτι άλλο και προχωρούσαν. Αυτό ο Παύλος το καταλάβαινε, ήταν ένα παιχνίδι που παιζόταν χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο άνθρωπος σήκωσε ένα κόκκαλο ζώου για να χτυπήσει έναν άλλο και ο πρώτος σήκωσε ένα κομμάτι ξύλο για να αμυνθεί. Οι λεπτομέρειες του μη εντοπισμού τους δεν τον ενδιέφεραν. Του αρκούσε ότι προς το παρόν τουλάχιστον ήταν ασφαλείς.

Υποηχητικά κύματα αποτροπής απέτρεπαν στα ζώα του δάσους να πλησιάσουν κοντά. Ανθρώπινη δραστηριότητα δεν υπήρχε κοντά τους, είχαν διαλέξει μία περιοχή όπου ο πολιτισμός και η υλοτομία θα αργούσαν να φτάσουν.. Ακόμα και οι Ιθαγενείς της ζούγκλας ου Αμαζονίου ένοιωθαν άσχημα κοντά στον θόλο, τον απέφευγαν.

Ότι όμως υπήρχε μέσα στον θόλο... ήταν μία βουτιά στο μέλλον, ένα μέλλον στο οποίο δεν είχε ακόμα αφομοιωθεί. Η Νάντια εξηγούσε, σενάρια προσαρμογής τούς έκανε κάθε απόγευμα μια και τα πρωϊνά τον εκπαίδευε μαζί με την Μάρω σε πολεμικές τέχνες και σε χρήσιμα μέσα και τεχνικές για άμυνα και επίθεση. Όταν έλειπε, σαν αρχηγός τηλεμεταφερόταν συχνά αλλού για να συντονίζει την ομάδα της, άλλα "αγέννητα" τους εκπαίδευαν, ιδίως η Λίντα, η τοπική αρχηγός του κρησφύγετου. Αλλά ήταν όλα τόσο διαφορετικά...

Ο Παύλος δεν ήταν ερευνητής αλλά ήταν έξυπνος και ενημερωμένος για την επιστήμη και τις τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής του.  Ήθελε να κατανοεί το "πως και το γιατί". Τώρα ήταν έξω από τα νερά του. "Τόσα πολλά σε λίγο καιρό..." είχε γίνει πια το σλόγκαν του. Δεν το είχε αλλάξει ούτε μετά τα όσα του εξήγησαν μερικά από όσα είδε. Δεν ήταν μόνο τα τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποιούσαν "τα αγέννητα". Ήταν η δομή της κοινωνίας τους όπως του την περιέγραφαν, τα ήθη τους, οι συνήθειες τους. Σε πολλά δεν είχαν αλλάξει, αλλά σε μερικά αυτή η κοινωνία του 2438 ήταν τόσο διαφορετική... Κι όλα άρχιζαν από την μητριαρχία. Του καθόταν στο στομάχι !

Ένα μέτρο δίπλα τους ήταν η καμπίνα που είχε παραχωρηθεί στην Νάντια και στην Μάρω... Στην Σαρδηνία υπήρχε άνεση χώρου, ο καθένας τους είχε το δικό του δωμάτιο, μία μικρή αλλά άνετη και καλά εξοπλισμένη καμπίνα. Εδώ στον Αμαζόνιο υπήρχε λιγότερη άνεση, κοιμόντουσαν δύο ή περισσότερα άτομα μαζί. Ο Παύλος είχε δηλώσει ότι θα κοιμάται μαζί με την Eneninda, κάτι που δεν είχε σχολιασθεί από κανένα, μόνο η Μάρω του είχε ρίξει μία ειρωνική ματιά. Η Νάντια μοιραζόταν την ίδια καμπίνα με την Μάρω. Ήταν αρχηγός, μπορούσε αν ήθελε να κοιμάται και μόνη της αλλά όπως είχε πει ήθελε να είναι μαζί με τον Παύλο και την Μάρω, κοντά τους, να τους ελέγχει.

Η πόρτα της κάθε καμπίνας κλείδωνε. Απ έξω άναβε ένα πράσινο ή ένα κόκκινο φως. Πράσινο σήμαινε ότι όποιος ήθελε μπορούσε να χτυπήσει την πόρτα και αν ήταν κάποιος μέσα του άνοιγε να μπει. Το κόκκινο σήμαινε "μην ενοχλείτε". Ο Παύλος και η Μάρω είχαν ενημερωθεί, από μία αμήχανη σε αυτές τις εξηγήσεις Νάντια, για τις συνέπειες τις έλλειψης πολλών ανδρών και τις αμφισεξουαλικές ή ακόμα και τις λεσβιακές συνήθειες των γυναικών της εποχής της. Είχε όμως εντυπωσιασθεί στην αρχή από το πόσες γυναίκες μαχητές, κυρίως τα "αγέννητα", ήταν ζευγάρια και γύριζαν τα βράδια το φωτάκι στο κόκκινο στις καμπίνες που έμεναν. Τον ερέθιζε η ιδέα. «Από τη μια γυρνάνε το φωτάκι στο κόκκινο και από την άλλη με καλοβλέπουν !» σκεφτόταν «Πέντε μόνο άνδρες σε ένα κρησφύγετο με πάνω από τριάντα γυναίκες ! Μωρέ αν δεν ήταν η Eneninda...» σκεφτόταν... «όλο και κάποιες θα έφερνα στον ίσιο δρόμο !»                    

Η Μάρω με τη Νάντια είχαν το φωτάκι της καμπίνας τους στο πράσινο για αρκετές μέρες μετά που ήρθαν στον Αμαζόνιο. Ο Παύλος είχε καταλάβει από τότε που ήταν στις "μητέρες" πως η Νάντια καλοκοίταζε τη Μάρω, αλλά δεν ήταν σίγουρος. Μετά όμως από τις εξηγήσεις της Νάντιας για τις σεξουαλικές επιλογές των γυναικών της εποχής της, κυρίως μετά την αμηχανία που τα έλεγε όλα αυτά η Νάντια, αποφεύγοντας να κοιτάξει την Μάρω σιγουρεύτηκε... Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η αμηχανία της Νάντιας προς τη Μάρω και η εύνοια της αντικαταστάθηκαν από κάποια ένταση ανάμεσα τους... Η Μάρω άρχισε να δείχνει και εκείνη αμήχανη, όταν ο Παύλος το συζήτησε με την Eneninda, εκείνη του είχε πει "Η Μάρω θα πρέπει μαλλον να πάρει κάποιες αποφάσεις. Είναι δικό της θέμα". 
Δυό εβδομάδες αργότερα η Νάντια πήρε μόνο την Μάρω  σε μία αποστολή στην Μόσχα. Κάποια ενημέρωση της Νάντιας έπρεπε να γίνει, από τη τοπική ομάδα που ζητούσε συμβουλές. «Έλα σαν πρακτική εξάσκηση» της είχε πει. Το βράδυ είχαν μείνει με την τοπική ομάδα εκεί. Γύρισαν την άλλη μέρα, η Μάρω ήταν αμήχανη, όταν ο Παύλος την ρώτησε πως πέρασαν είχε κοκκινίσει και για μια στιγμή κοίταξε αλλού. Το ίδιο βράδυ, το φως στην πόρτα της καμπίνας της Μάρως με τη Νάντια έγινε κόκκινο και από τότε έτσι ήταν κάθε νύχτα αλλά και μερικές φορές κατά την διάρκεια της μέρας, ενώ ήταν μόνο οι δυό τους μέσα.... 
«Πάλι η Νάντια την εκπαιδεύει ιδιαιτέρως σε "ειδικές λαβές" του Ράε Τουν» είχε πει ένα μεσημέρι ο Παύλος στην Εneninda γελώντας, βλέποντας το κόκκινο φως έξω από την καμπίνα τους. Εκείνη του έριξε μία ματιά σαν να του έλεγε "μην ασχολείσαι με αυτά". Μερικές φορές ο Παύλος ήθελε τόσο ένα φίλο, να πιουν μια μπύρα, να τα πουν με τον δικό τους τρόπο ! 

Το φως στην καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας ήταν πάλι κόκκινο. Ο Παύλος χαμογελούσε κάθε φορά που έβλεπε το κόκκινο φωτάκι. «Δεν γλεντήσαμε μόνο εμείς τη νύχτα μας» είπε σιγανά στην Eneninda

«No seas chismoso (μη γίνεσαι κουτσομπόλης !) του είπε γελώντας η Eneninda στα Ισπανικά. Είχε βαλθεί να τον μάθει... Ο Παύλος δεν είχε πει τίποτε στην Μάρω όταν φάνηκε η σχέση της με τη Νάντια,  την είχε πληρώσει μόνο με το ίδιο νόμισμα, μία ειρωνική ματιά. Η Μάρω ήταν αμήχανη στην αρχή, ο Παύλος το ένοιωθε, μετά όμως βλέποντας ότι κανείς εκεί δεν σχολίαζε τέτοια πράγματα, φερόταν άνετα, αν και απέφευγε να είναι ιδιαίτερα διαχυτική με τη Νάντια όταν δεν ήσαν μόνες.

Προσπέρασαν την καμπίνα της Μάρως και της Νάντιας. Η Μάρω..." πάντα ανοιχτή σε νέες εμπειρίες" σκέφτηκε.  Η Μάρω που εκτός από εκείνη την ειρωνική ματιά δεν είχε δείξει να ζηλεύει καθόλου την Eneninda. Είχαν βρεθεί μόνοι και στις "μητέρες", πριν την Σαρδηνία, είχαν μιλήσει για το ότι η σχέση τους είχε φτάσει σε ένα τέλος, ότι ήταν καλύτερα και για τους δυό να έμεναν δύο καλοί φίλοι. Ο Παύλος μιλούσε την πιο πολύ ώρα, περίμενε καταιγίδα αλλά η Μάρω συμφώνησε. Το είχε δεχθεί τόσο άνετα που τον είχε ενοχλήσει λίγο. 


Ο Παύλος βέβαια δεν είχε προσέξει τα κοκκινισμένα μάτια της Μάρως, λίγο αργότερα από αυτή την κουβέντα τους στις "μητέρες", όταν είχε βγει από το μπάνιο που είχε πάει αμέσως μετά. Η Μάρω δεν ήταν ερωτευμένη με τον Παύλο, ήταν όμως αρκετά δεμένη μαζί του, δεν της άρεσε να την αφήνουν και το κυριότερο είχε καταλάβει το ενδιαφέρον που έδειχνε για την Eneninda, ενδιαφέρον που η όμορφη ινδιάνα του το ανταπέδιδε. Ήταν όμως πολύ περήφανη για να δείξει τα αισθήματα της.  

Η Eneninda του έσφιξε το χέρι, ο Παύλος γύρισε και της χαμογέλασε. Χαιρέτησαν μία παρέα από τρεις γυναίκες μαχητές και προχώρησαν τον περίπατο τους περιμετρικά. Από την καντίνα ακούγονταν φωνές και γέλια. «'Μμμμ ωραίες μυρωδιές !» είπε η Eneninda. «Κι έχω μία πείνα !»

TEΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  To δεύτερο μέρος θα δημοσιευθεί αργότερα με μία αναλυτική περίληψη να το θυμηθείτε. 


Στις επόμενες αναρτήσεις θα έχω ποικίλα θέματα από άρθρα και μικρά διηγήματα μέχρι φωτογραφίες από πίνακες ζωγραφικής 


Αν θέλετε, μπορείτε να μου γράφετε πάλι σχόλια. Δεν θα δημοσιεύονται, αλλά θα τα παίρνω και όταν θα έχω ευχέρεια χρόνου θα απαντώ με email. Το κάνω γιατί επιμένατε πολύ στο ότι διευκολύνεστε να σχολιάζετε. 
Συγχωρήστε με αν δεν δείχνω τόσο "κοινωνικός". Με το να αποφεύγω να απαντώ δημόσια με σχόλια στα σχόλια σας, με το να μην αφήνω να σχολιάζει ο ένας αναγνώστης τι έγραψε ο άλλος, ΣΙΓΟΥΡΑ χάνεται ένα μέρος της "βαβούρας" που θέλει ένας blogger. Από την άλλη αποφεύγονται παρεξηγήσεις. 
Με κάθε σεβασμό στις επιλογές άλλων, εγώ επέλεξα αυτό τον δρόμο. 
Κατά τα άλλα, συνεχίζω αυτό που έχω ήδη εφαρμόσει, σχόλια σε άλλα blog σπάνια διαβάζω και δεν γράφω. Μερικές αναρτήσεις μόνο θα διαβάζω, τις οποίες θα σχολιάζω σε email που θα στέλνω, αν έχω κάτι να πω. 



Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

1000 μέτρα. Κεφάλαιο 20

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20

Βολιβία. Περιοχή Λα Παζ, στην «Κοιλάδα των Κεραυνών»

Σύντομη περίληψη : Ο Παύλος είναι με την Eneninda, τον Μαουρίτσιο, τον Κάσα και τον Αμάρο στο καταφύγιο τους στην κοιλάδα των κεραυνών. Ετοιμάζονται να υποδεχθούν την Νάντια και την Μάρω όταν δέχονται επίθεση από την ομάδα της Ελίνας. 

O Παύλος άρχισε να τρέχει πίσω από την Eneninda. Πίσω του στη μεταλλική πλατφόρμα τα λαμπάκια έγιναν πράσινα. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν κάτι αχνά ανθρώπινα περιγράμματα που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πήραν την μορφή της  Νάντιας και της Μάρως.

Με το που πάτησε η Νάντια στο κρυσφήγετο είδε την ένταση και κατάλαβε. «Μαουρίτσιο, ετοιμάσου για βιοχημική αντεπίθεση δημιουργίας διαδρόμου φυγής» διέταξε κοφτά αφού συμβουλεύτηκε για μερικά λεπτά τις οθόνες και τις ενδείξεις των συσκευών μπροστά της. Η Μάρω που δεν είχε συνέλθει εντελώς κοίταζε γύρω της αμήχανα. 


«Αν δεχθείτε επίθεση από κοντά ενεργοποίησε τα αέρια ψυχοτρόπων και τους νευρωνικούς αναστολείς» είπε η Νάντια. «Αλλιώς να αποφύγετε άμεση εμπλοκή. Μέχρι τότε να απαντάτε μόνο με παραλυτικές ακτίνες μεσαίας δράσης» είπε κοφτά. «Θέλω να νομίζουν πως θα προσπαθήσουμε να διαφύγουμε από τον αέρα  ή ότι θα κλειστούμε εδώ και θα κρατήσουμε άμυνα»

«Δεν θα πάτε στο 4 ;» ρώτησε ο Μαουρίτσιο. «Εκεί έστειλα τον Παύλο και την Eneninda. Θα είναι ασφαλείς»

«Και ποντίκια στη φάκα» όπως λένε οι περασμένοι. «Κάνε αυτά που σου λέω, η Ελίνα πρέπει να φτάνει ή να έφτασε τώρα που μιλάμε, είδα την ενεργειακή μεταβολή εδώ» έδειξε σε μία οθόνη. «Μετά κρατείστε το μέρος ! Με παραλυτικές ακτίνες στη μεγίστη ένταση και σφαιρικούς κεραυνούς. Αν σπάσει η άμυνα, αποφάσισε εσύ για τη συνέχεια. Ίσως να πάτε εσείς στο 4 αν χρειαστεί., Θα αποθαρρυνθούν νομίζοντας πως φύγαμε, κάποιοι θα μας κυνηγήσουν αλλού, τους άλλους θα τους κρατήσετε όπως σας λέω μακριά από εδώ χωρίς πρόβλημα. Αργά ή γρήγορα θα υποχωρήσουν. Τότε πάρε ότι χρειάζεται, κατάστρεψε το μέρος εδώ και ειδοποίησε με που θα πάτε»

«Καλό το σχέδιο»  είπε ο Μαουρίτσιο. «Θα ενημερώσω την Eneninda να σας συναντήσει στο 1»

«Πες της μόνο να πάει στο 1, τίποτε άλλο. Θα καταλάβει. Θα παρακολουθούν ήδη τις επικοινωνίες μας, είναι πιό καλοί από εμάς σε αυτό. Θα σε ειδοποιήσω εγώ στέλνοντας μήνυμα στην κεραία που φοράς. Ρύθμισε την σε κωδικοποίηση υποεγκεφαλικων θήτα, δεν μας την έχουν σπάσει ακόμα αυτή. Στο κανάλι οπτικοηχητικής αντήχησης 12».

«Εντάξει. Να ενεργοποιήσω τον δίσκο ;»

«Ναι ! Πρέπει να φαίνεται ότι με αυτόν θα φύγουμε. Ενεργοποίησε και τα δύο ρομπότ πλοήγησης που έχει μέσα. Αν τύχει και καταστραφεί το ένα να οδηγεί το άλλο. Θα μας κυνηγήσουν, θέλω τον δίσκο να κάνει ελιγμούς αποφυγής σαν να είμαστε μέσα και να δίνω εντολές. Γι αυτό προγραμμάτισε την αντιληπτική τους ικανότητα και την ικανότητα διαφυγής στο μέγιστο. Ρίξε πιο χαμηλά άλλες ικανότητες τους, αυτές που δεν μας ενδιαφέρουν αυτή τη στιγμή. Δώσε τους προορισμό το καταφύγιο μας στο Έβερεστ. Ειδοποίησε να το περιμένουν. Εγώ θα ακολουθήσω το πρωτόκολλο TE-2. Κατάλαβες τι εννοώ...»

«Μείνε ήσυχη. Αν και... Τέλος πάντων, εσύ είσαι αρχηγός. Έχουμε τα τελευταία μοντέλα δίσκου και ρομπότ, δεν το ξέρουν. Δεν μας φτάνουν οι δίσκοι καταδίωξης που έχουν εδώ. Όλα θα πάνε όπως θέλεις. Θα κάνω ότι μπορώ»

«Το ξέρω» είπε η Νάντια αγκαλιάζοντας τον Μαουρίτσιο και χτυπώντας  τρυφερά στην πλάτη. «Και μη φοβάσαι, ξέρω τι κάνω, θα την προσέχω την αδελφούλα σου»

«Ευχαριστώ» είπε ο Μαουρίτσιο όπως η Νάντια τον άφηνε «...αν και μπορεί να προσέχει τον εαυτό της. Να ρωτήσω και κάτι άλλο πριν φύγεις πάλι ; Η Ζήρα είναι καλά ;»

«Θα την δεις σύντομα ελπίζω και θα σου το πει η ίδια» γέλασε η Νάντια. «Άξια, πάντα όμορφη και σε περιμένει. Λοιπόν... αρχηγός και πάλι εσύ εδώ... μέχρι που να βρεθούμε πάλι... Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα και δεν σας είδα όλους περισσότερο, δεν περίμενα αυτή την εξέλιξη. Ίσως αργότερα... όταν τελειώσει αυτή η ιστορία... Για το Καλό Παντού και Πάντοτε Μαουρίτσιο» τον χαιρέτησε φέρνοντας δείκτη και μέσο δάχτυλο στην καρδιά της και μετά στον δεξί της κρόταφο.

«Για το Καλό Παντού και Πάντοτε Νάντια» την χαιρέτησε ο Μαουρίτσιο με τον ίδιο τρόπο. Μετά στράφηκε στους υπόλοιπες και άρχισε να δίνει διαταγές.

«Μάρω ! από εδώ !» είπε η Νάντια καθώς έπαιρνε το ανηφορικό μονοπάτι που έβγαζε στην καλύβα πάνω τους.

Η Μάρω την ακολούθησε μηχανικά. Δεν είχε συνέλθει ακόμα από την πρώτη της τηλεμεταφορά, τόσα πολλά γίνονταν γύρω της, τόσο γρήγορα...

Ύστερα από δυό λεπτά η Νάντια σταμάτησε και κοίταξε πίσω της. Είδε την Eneninda με τον Παύλο να έρχονται. Ησυχασμένη πίεσε μία εξοχή του βράχου. Ο βράχος παραμέρισε και φάνηκε μία μικρή μεταλλική πλάκα με τέσσερα ψηφικά ρολόγια, μία μικρή οθόνη και ένα μικρό πληκτρολόγιο. Η Νάντια πάτησε μερικά πλήκτρα, παρατήρησε τις ενδείξεις και στο τέλος πάτησε ένα κίτρινο κουμπί στο κάτω μέρος της πλάκας. Ένας ήχος ακούστηκε...  Η γη άρχισε να τρέμει και δυό μέτρα δίπλα από την καλύβα άνοιξε. Μέσα σε  ένα κύμα αέρα ένας πελώριος σφαιρικός μεταλλικός όγκος σε ασημί χρώμα βγήκε και αιωρήθηκε ένα μέτρο από το έδαφος.

«Είχαν δίσκο ;» ακούστηκε η φωνή της Ελίνας διακόσια μέτρα πιό κάτω. «Και κανείς άχρηστος εδώ δεν το ήξερε ; Μα την κόλαση της Ίβηρ, αν ξεφύγουν  θα σας στείλω όλους εδώ τροφή στους αμμοπάνθηρες του Νταλ !!  Σταματείστε το !!»  Πεσμένη στο έδαφος, καλυμένη πίσω από ένα μεγάλο δένδρο κρατούσε μία μικρή οθόνη πλακέτα SJ-4 που έμοιαζε με i-Pad (Σημείωση GiP : αφιέρωμα στον Steven Jobs !! :) και έδειχνε την καλύβα και τον γύρω χώρο. «Θέλω τον Παύλο ζωντανό. Ενεργοποιείστε όχημα καταδίωξης !»

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση της και η ασημένια σφαίρα ανέβηκε στα διακόσια περίπου μέτρα, άρχισε να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της έκανε μερικούς ελιγμούς για να αποφύγει τις ακτίνες εγλωβισμού που του έριχναν από την ομάδα της Ελινας και μετά με ιλιγγιώδη ταχύτητα χάθηκε προς το Βορρά κερδίζοντας συνέχεια ύψος. Μερικοί ντόπιοι, κάποιοι φωτογράφοι, αεροπλάνα  και τα Βολιβιανά ΜΜΕ θα μιλούσαν πάλι για άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα...

Η Ελίνα κοίταξε τον ιπτάμενο δίσκο να χάνεται στον ουρανό και βλαστήμησε πάλι. «Θα το φτάσουμε !» ακούστηκε η Κάλι που σύρθηκε δίπλα της. «Ένας δικός μας δίσκος καταδίωξης φεύγει σε μισό λεπτό από το καταφύγιο Ν3 στο Περού. Θα το οδηγεί η Ντερ, είναι το καλύτερο ρομπότ καταδίωξης που έχουμε φέρει εδώ, δεν εμπιστεύομαι άλλο να κυνηγήσει τη Νάντια. Εκτός αν διατάξεις να έρθει από εδώ και να το οδηγήσεις εσύ !»

«Ακόμα δεν ήρθα και βιάζεσαι να με ξεφορτωθείς ; Έπρεπε να είχατε τον δίσκο με τη Ντερ εδώ, χάσαμε πολύτιμο χρόνο... Ρίξτε ακτίνες υποθερμικής αναγνώρισης ανθρώπινης δραστηριότητας στην καλύβα και στον γύρω χώρο, μέχρι 3 μέτρα κάτω από το έδαφος. Θέλω να δω αν έμεινε κανένας μέσα στο καταφύγιο τους ή έφυγαν όλα τα στελέχη μαζί με τη Νάντια και τον Παύλο»

«Να επιτεθούμε ;» ρώτησε η Κάλι. «Είμαστε περισσότεροι και καλά ετοιμασμένοι για επίθεση»

Η Ελίνα σκέφθηκε μια στιγμή. «Οι μαχητές τους έξω δεν με απασχολούν» είπε τελικά.   Εμάς περιμένουν να πλησιάσουμε, δεν επιτίθενται. Δώσε εντολή στους δικούς μας να μην επιτεθούν μέχρι να διατάξω αλλιώς. Μπορεί να έχουν βιοχημικά. Αν κάποιοι προσπαθήσουν να διαφύγουν να ενημερωθώ αμέσως.  Τα στελέχη με ενδιαφέρουν και ο δίσκος. Κουνήσου !!»

Μέσα στην σπηλιά, η Νάντια έκανε μερικά βήματα εμπρός και σταμάτησε πάλι. «Όχι μαζί μας» είπε στην Eneninda που μαζί με τον Παύλο τους είχε σχεδόν φτάσει και ετοιμαζόταν να χαιρετήσει. «Θα φανεί η ενεργειακή απώλεια στις συσκευές τους. «Φύγε εσύ με τον Παύλο πρώτα και εμείς ακολουθούμε»

«Μα ούτε μια κουβέντα...» είπε ο Παύλος ενώ η Νάντια πατούσε ένα δεύτερο κόκκινο κουμπί βλέποντας την Eneninda να γνέφει καταφατικά και να σταματά σε ένα ορισμένο σημείο κάνοντας και τον Παύλο να σταματήσει. Ένα πράσινο φως έλουσε την Eneninda και τον Παύλο, τα σώματα τους αχνοφάνηκαν για λίγα δευτερόλεπτα και μετά χάθηκαν.

Η Μάρω την κοίταζε σαν χαμένη. «Έφυγαν ;» είπε στη Νάντια με σιγανή και κουρασμένη φωνή. «Θα φύγουμε και μεις ; Που πάμε πάλι ;»

«Κάπου που θα είμαστε όλοι μαζί και θα σταματήσουμε να τρέχουμε για λίγο» είπε η Νάντια ενώ την τραβούσε να σταθούν στο ίδιο σημείο που ήταν η Eneninda με τον Παύλο πριν. «Μη φοβάσαι» συνέχισε ενώ της έσφιγγε το χέρι...«όλα θα πάνε καλά». Το χέρι της άφησε την Μάρω και πήγε στην μεταλλική πλάκα. Κοίταξε τις πρασινοκίτρινες ενδείξεις στο καντράν των ψηφιακών ρολογιών που έτρεχαν προς το μηδέν, περίμενε να μηδενισθούν και μετά πάτησε το ίδιο κόκκινο κουμπί που είχε πατήσει και πριν.

«Που πάνε ;» ρώτησε ο Κάσα τον Μαουρίτσιο μόλις η Νάντια με την Μάρω χάθηκαν και αυτές κάτω από το πράσινο φως.

«Δεν πρέπει να ξέρουμε, για λόγους ασφαλείας. Ούτε εγώ ξέρω» συνέχισε λέγοντας ψέματα. Ήξερε το πρωτόκολλο ΤΕ-2 που του υπέδειξε η Νάντια πριν φύγει. « Όπου και να πάνε θα μας ειδοποιήσουν»

«Κι αν...» πήγε να πει ο Κάσα και δαγκώθηκε. Έκανε και η αδελφή του Μαουρίτσιο το ίδιο ταξίδι.

Ο Μαουρίτσιο δεν απάντησε και κοίταξε την μεγάλη οθόνη μπροστά του. «Όλα θα πάνε καλά» σκέφθηκε «πρέπει να πάνε καλά... Η Νάντια είναι αρχηγός. Οι μητέρες δε θα τολμήσουν...»   

Συνεχίζεται...   

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ - 3

Ένα μικρό διάλειμμα στη νουβέλα Επιστημονικής Φαντασίας "1000 μέτρα" που σας γράφω. 

Μία προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο από αυτό το μουντό πράγμα, από αυτή την κατάθλιψη που μας πνίγει τον τελευταίο καιρό. (Όχι φως στην άκρη του τούνελ δεν βλέπουμε, ούτε πάτο δεν πιάσαμε ακόμα, τουλάχιστον να ξέρουμε που είμαστε, να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή μετά θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε) 

Ας αντιδράσουμε για μια στιγμή με λίγη ομορφιά !! Με αυτό στο μυαλό σήμερα θα σας προσφέρω κάτι να ξεκουράσετε τα μάτια σας. Σταγόνες ομορφιάς πάλι, από έργα Ελλήνων ζωγράφων. Άλλα έψαξα και τα βρήκα, αλλά τα ήξερα μια που λατρεύω τη ζωγραφική (όχι, δεν το επιχείρησα ποτέ ! :) . Με οδηγό πάντοτε το προσωπικό μου γούστο, το τι έργα θα μου άρεσε να είναι μονίμως σε μία γκαλερί δίπλα μου και να πηγαίνω να τα θαυμάζω κάθε μέρα. 

Με ένα «κλικ» πάνω σε κάθε φωτογραφία την μεγενθύνετε. 

1) «Ψαρόβαρκα» Κωνσταντίνος Βολονάκης. Τόπος Γέννησης (τ.γ.) Ηράκλειο Κρήτης. 1837-1907.   

2) «Ο Ευαγγελισμός». Κωνσταντίνος Παρθένης. τ.γ. Αλεξάνδρεια. 1878-1967.  

3) «Τα Κάλαντα». Νικηφόρος Λύτρας. τ.γ. Τήνος. 1832-1904. 
                          

4) «Ο βοηθός που κουβαλούσε γλυκά» . Νικόλαος Γύζης.                 τ.γ.  Τήνος. 1842-1901. 

5) «Το αγαπημένο εγγόνι». Γεώργιος Ιακωβίδης. τ.γ. Λέσβος. 1853-1932


6) «Ο Καυγάς» Αλέξανδρος Χριστοφής. τ.γ. Πειραιάς. 1882-1957
Μεγενθύνετε και δείτε την έκφραση του άνδρα με το μαχαίρι. Αξίζει  !! 


7) Γιάννης Μόραλης. τ.γ. Άρτα. 1916-2009 (δεν ξέρω τον τίτλο του)


8) «Ο γυρισμός από τον πόλεμο, 1914» . Γιώργος Γουναρόπουλος. τ.γ. Σωζώπολη Μαύρης Θάλασσας. 1889-1977


9) «Άρμεγμα Κατσίκας». Νικόλαος Βώκος (εγγονός του ήρωα του 1821 Ανδρέα Μιαούλη). τ.γ. ΥΔΡΑ 1854-1902

10) «Διαθλάσεις» . Άννα Κανατά. τ.γ. Θεσσαλονίκη. Σύγχρονη Ζωγράφος. 


Για να δείτε τις προηγούμενες δύο αναρτήσεις μου με έργα Ελλήνων ζωγράφων (πάντα δέκα έργα σε κάθε ανάρτηση) πηγαίνετε στον Πίνακα Περιεχομένων μου και μετά στο "Σταγόνες Ομορφιάς".


Κάποια στιγμή, να είμαστε καλά, θα συνεχίσω πάλι με άλλους Έλληνες αλλά και με ξένους Ζωγράφους. 


Σημείωση για τους νέους φίλους του blog μου (οι παλιοί το ξέρουν) : σχόλια δέχομαι μόνο μέσω email. Υπάρχει στο προφίλ μου. Με τον ίδιο τρόπο απαντώ. Αν δεν έχετε Outlook Express, αντιγράψτε την διεύθυνση του email (υπάρχει στις επιλογές του profil "αντιγραφή διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου") και στείλτε την με το πρόγραμμα που έχετε.