Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

H Ιστορία δύο φωτογραφιών…



Η παρακάτω ιστορία ξεκίνησε από μία φωτογραφία που μου άρεσε. Έψαξα, βρήκα την ιστορία πίσω από την φωτογραφία, βρήκα τη συνέχεια σας την παρουσιάζω. Με δικά μου λόγια και την ελπίδα ότι δεν θα κουράσω.

Αρχές 1985… Ο φωτογράφος Steve Mc Curry βρίσκεται σε μία δημοσιογραφική αποστολή στο Πακιστάν. Εκεί, στην περιοχή Peshewar βρισκόταν ένα στρατόπεδο προσφύγων από τo Αφγανιστάν, την ρημαγμένη από τους εμφύλιους και τον πόλεμο τότε με τους Σοβιετικούς χώρα (που ρημαγμένη εξακολουθεί να παραμένει).

Ο καταυλισμός μία θάλασσα από τέντες. Φτώχια, δυστυχία παντού. Ο Mc Curry έψαχνε για κάποιο θέμα, κάτι να αιχμαλωτίσει το μάτι του, την ψυχή του και μετά τον φακό του, με αυτή την σειρά.
Και, να έξω από μία σκηνή το βρίσκει… Δυό πράσινα παιδικά μάτια τον καθηλώνουν. Αγέρωχα, περήφανα, αλλά και τρομαγμένα. «Σαν αρπακτικό αλλά και θύμα αρπακτικού μαζί» λέει αργότερα. Ανήκουν σε ένα κορίτσι, μία Αφγανοπούλα περίπου 11 χρονών τότε. Το ρωτά αν είχε ξανασταθεί μπροστά σε φακό, του γνέφει όχι. Τα φλας αστράφτουν και αυτή η άγνωστη Αφγανοπούλα περνά στην ιστορία.



Τον Ιούνιο του 85 το πορτραίτο της «όμορφης Αφγανής» γίνεται εξώφυλλο από το National Geographic. Κάποιοι φτάνουν να μιλούν για την "Αφγανή Μόνα Λίζα". Αν με ρωτήσετε, έπαιξε ρόλο και το ότι η Αμερική καυτηρίαζε εκείνα τα χρόνια την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Εψαχνε για «πιασάρικα θέματα» για προπαγάνδα. Τώρα πολεμούν αυτός που εκπαίδευαν τότε. Ναι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα… Φάρσα που δεν προκαλεί γέλιο όμως αλλά φρίκη.

Πάντως ανεξάρτητα από αυτά, η φωτογραφία άξιζε.  Όλος ο πόνος, η περηφάνεια, η επιθετικότητα αλλά και ο τρόμος ενός ματωμένου λαού σε δύο κοριτσίστικα μάτια στο χρώμα του πράσινου της θάλασσας….

Ο Steve Mc Curry γίνεται φίρμα. Τα χρόνια περνούν. Αλλά αυτή η φωτογραφία που τράβηξε το 85 τον στοιχειώνει.  Όλοι τον ρωτάνε αν ήξερε την τύχη αυτού του κοριτσιού, τι έγινε. Δεν ξέρει αν γύρισε στο Αφγανιστάν, αν ζει κάπου αλλού, αν καταχωρήθηκε σαν «παράπλευρη απώλεια» σε κάποια μάχη ή αν πέθανε από τις αρρώστειες που μαστίζουν εκείνες τις περιοχές. Τα υπέροχα μάτια της δεν μπορεί να τα ξεχάσει.  Στέλνει γράμματα σε γνωστούς, κάποια email σε ντόπιους δημοσιογράφους. Κανείς δεν ψάχνει συστηματικά όμως, κανείς δεν ξέρει.

Δεκαεφτά χρόνια αργότερα ο Mc Curry έχει την ευκαιρία του, να μάθει τι έγινε το κορίτσι που αιχμαλώτισε στον φακό του το 85. Βρίσκεται πάλι σε αποστολή στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι «καλοί»  Μουζαχεντίν που το 85 πολέμαγαν τους Σοβιετικούς με όπλα, εκπαίδευση και υποστήριξη από την Αμερική έχουν γίνει οι «κακοί» Ταλιμπάν που σκοτώνουν Αμερικανούς ή σκοτώνονται σε εμφύλιους μεταξύ των Αφγανικών φυλών. Κάποιοι Πακιστανοί και Αφγανοί κρύβουν τον στοχοποιημένο Μπιν Λάντεν, κάποιοι άλλοι βοηθούν τους Αμερικανούς και τα Δυτικά στρατεύματα, κάποιοι παίζουν διπλό ρόλο, οι πολλοί προσπαθούν να επιζήσουν. Και το αίμα, ντόπιο και ξένο, χύνεται άφθονο.

Ο Mc Curry γυρνά όλη την περιοχή και το παλιό στρατόπεδο προσφύγων στο Nasir Bagh κοντά στο Peshawar με την φωτογραφία του κοριτσιού στο χέρι.   Οι πολλοί τον λένε τρελλό. Θεωρούν αδύνατο να βρει τα ίχνη μίας προσφυγοπούλας από μία φωτογραφία δεκαεφτά ετών. Κάποιοι πάνε να τον εκμεταλλευτούν. Του πουλάνε πληροφορίες για κοπέλες που έχουν – υποτίθεται - τέτοια μάτια. Είναι υποχρεωμένος να ελέγξει κάθε πληροφορία, δεν μπορεί να αφήσει τίποτα. Πάει, βλέπει απορρίπτει. Ένας δάσκαλος του μιλά για μία κοπέλα που της μοιάζει πολύ. Πάει, την βλέπει, πράγματι της έμοιαζε, αλλά δεν ήταν εκείνη. Κάποιοι έξυπνοι του λένε να αρκεσθεί στην σωσία, με δικαιολογία τα χρόνια που πέρασαν και λόγω της υπαρκτής ομοιότητας  το θέμα ήταν πιασάρικο θα πουλούσε. Ο Mc Curry ούτε να το ακούσει. Ή θα έβρισκε την πραγματική ή θα γύρναγε άπραγος.

Ο Mc Curry δεν απογοητεύεται. Και κάποια στιγμή του έρχεται μία ακόμα πληροφορία. Κάποιος πάει και τον βρίσκει. Ξέρει του λέει το κορίτσι στη φωτογραφία, ήταν στο στρατόπεδο μαζί, έπαιζαν μαζί, κράτησαν κάποιαν επαφή όταν τους χώρισε η ζωή. Σύμφωνα με όσα του λέει ο Αφγανός η κοπέλλα ζει πλέον στο Αφγανιστάν, στα υψώματα κοντά στο Tora Bora. Θα μπορούσε να πάει να την βρει.

Τρεις μέρες ταξίδι. Όχι εύκολο, έπρεπε να διασχίσει κάποιες εμπόλεμες ζώνες.  Φτάνει εκεί που του είπε ο Αφγανός και ρωτά πως θα πάει στο χωριό της. Άλλες έξη ώρες οδήγηση στα υψώματα και μετά τέρμα το αυτοκίνητο. Άλλες τρεις ώρες σκαρφάλωμα και πεζοπορία στα ψηλά βουνά. Με καρδιά να χτυπά ξέφρενα, μπαίνει στην σκηνή που έμενε, την είχαν ειδοποιήσει, τον περίμενε.

Με το που την είδε ο Mc Curry ήξερε ότι επιτέλους την είχε βρει. Αυτό όμως δεν έφτανε. Έπρεπε και τυπικά να το πιστοποιήσει. Της κάνουν Ιριδοσκόπηση, εφαρμόζουν τεχνικές με κομπιούτερς που ήταν τελευταίες λέξεις της τότε τεχνολογίας για να εξακριβώσουν αν οι φωτογραφίες τότε και τώρα είναι από το ίδιο άτομο. Τα αποτελέσματα τον δικαιώνουν. Η Sharbat Gula, της φυλής των Pashtun (η πιο πολεμοχαρής φυλή του Αφγανιστάν), ήταν το κορίτσι που είχε φωτογραφήσει το 85. Ο χρόνος και οι ταλαιπωρίες είχαν αυλακώσει το άλλοτε κοριτσίστικο πρόσωπο. Μερικά πράγματα όμως δεν αλλάζουν. Ίδια μάτια, ίδια ατίθασση ψυχή καθρεφτιζόταν σε αυτά. 


Όπως είπε στον Mc Curry κανείς δεν την είχε φωτογραφήσει μέχρι το 85 που την τράβηξε εκείνος. Κανείς δεν την ξαναφωτογράφησε μετά. Εκ των υστέρων απεδείχθη ότι έλεγε αλήθεια. 

Η φωτογραφία της Sharbat έκανε δεκαφτά χρόνια μετά τον γύρο του κόσμου για δεύτερη φορά.
Το 2002 όταν την ξαναβρήκε, o Mc Curry έμαθε όλη της την Ιστορία. Πριν πάει στο στρατόπεδο το 85, Σοβιετικά ελικόπτερα είχαν επιτεθεί στο χωριό της  που κατά τους Σοβιετικούς έκρυβαν Μουζαχεντίν. Οι γονείς της σκότωθηκαν κατά την επιδρομή, «παράπλευρες απώλειες» (σας θυμίζει κάτι ; Βγάλτε Σοβιετικούς, βάλτε Αμερικανούς, βγάλτε Αφγανούς βάλτε Ιρακινούς ή Βιετναμέζους ίδια πικρή γεύση… ) . Η Sharbat με κάποιους συγγενείς έφυγε στα βουνά και μετά από μέρες έφτασε στο Πακιστάν, στο στρατόπεδο κοντά στην Pashawar. Εκεί που την βρήκε ο Mc Curry.

Όπως του είπε είχε παντρευτεί στα τέλη του 80 (παντρεύονται νωρίς τα κορίτσια εκεί) και είχε τρεις κόρες. Μία ακόμα την έχασε μικρή. Η ελπίδα της όπως εξομολογήθηκε στον Mc Curry ήταν ότι οι κόρες της θα ζούσαν σε ένα κόσμο που θα τους επέτρεπε να πάρουν την μόρφωση που στερήθηκε εκείνη.

Κλείνω την ιστορία με την ίδια ευχή ! 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...


Φωτογραφίες και σήμερα. Αστείες, τρυφερές, ανθρώπινες, όμορφες.  Οι φωτογραφίες από το Ιντερνέτ. Οι συνοδευτικές λεζάντες φυσικά δικές μου.   

1) 
 ΑΡΚΟΥΔΑ : Ρε άνθρωποι… θα πάψετε να παίζετε με το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την υπερθέρμανση του πλανήτη ;

2) Παγωνιά έξω. Ανοιξιάτικο δάσος και λιμνούλα σας δείχνω εγώ. Έρχεται η άνοιξη, που θα πάει !   Η φωτό λέει ότι είναι από το «πολύχρωμο δάσος», στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων πολιτειών.

3) Άστεγος, κοιμάται με τον σκύλο του. Η κουβέρτα τους δίνει κάποια ζεστασιά αλλά πιστεύω ότι άλλη τόση ζέστη δίνει και το ένα σώμα στο άλλο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. 

4) Που κάνουν κάμπινγκ μερικοί !! Εδώ και πλευρό να γυρίσεις όπως κοιμάσαι το βράδυ, το δέντρο θα κουνήσει. Φαντασθείτε λοιπόν…  αν το ζευγαράκι θέλει να απολαύσει κάτι παραπάνω από το να κοιμηθεί πάνω από το χάος… εξ’ άλλου ο φόβος σε μερικές γυναίκες λειτουργεί σαν αφροδισιακό… λέτε από εδώ να βγήκε το «την κουνήσανε την αχλαδιά ;» J

5) Δεν είναι πίνακας, φωτογραφία είναι !! Μία μικρή Αφγανή σε στρατόπεδο προσφύγων στο Πακιστάν που γειτονεύει με το Αφγανιστάν. Τι άλλο να ευχηθείς στο κουκλίστικο πρόσωπο πέρα από μία καλότυχη ανθρώπινη μοίρα ;

6) Αυγουστιάτικη πανσέληνος και ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Γιατί η πατρίδα μας ΕΙΝΑΙ όμορφη όσο κι αν πολλοί από εμάς την βρωμίζουν…

7) Να σας ταξιδέψω πάλι λίγο μακρύτερα; Βαρκάδα στο Άμστερνταμ. Γιατί ομορφιά υπάρχει παντού.

8) Όλοι στην φωτό έπαιξαν κάποιο ρόλο στην ιστορία, στις τέχνες, στις επιστήμες, στα σπορ (για να δούμε, θα διακρίνετε τον Πελέ από το ποδόσφαιρο, τον Μωχάμετ Άλη (πυγμαχία) και τον Τζόρτνταν από το μπάσκετ ;)
Δεν τους γνωρίσα όλους ούτε υπάρχει «λυσάρι» (υποθέτω, δεν το έψαξα). Αλλά μερικές φάτσες θα τις βρείτε δεν μπορεί.  
Ενημερωμένο μέχρι ;;; Εγώ πάντως Πούτιν,  Κλίντον, Σαντάμ Χουσεϊν, Μπιν Λάντεν είδα, άρα να υποθέσω μέχρι αρχές του 2000 ;  
Έχει και ένα δικό μας από τους παλιούς, τον Αρχιμήδη υποθέτω, ίσως και έναν ακόμα. 
Όχι μην ψάχνετε τον GAP. Στην επόμενη έκδοση με θέμα "μεγάλοι..." (Βάλτε ότι θέλετε δίπλα, ελεύθερα !! :)  
Ο πιανίστας σπάω το κεφάλι μου ποιός είναι, δεν τον βρίσκω. 

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...

Μου αρέσει να μαζεύω φωτογραφίες. Τις αντιγράφω από το Ιντερνετ, από διάφορα blogs που επισκέπτομαι, άλλες μου τις στέλνουν. Σήμερα διάλεξα μερικές να ξεκουράσω το μάτι σας, να σας δείξω χρώμα και ομορφιά, να σας προκαλέσω κάποια αισθήματα τρυφερότητας, να σας εντυπωσιάσω. 


Αν κάνετε "κλικ" πάνω στις φωτογραφίες μεγαλώνουν. 

1// Η μαγική παλέτα της φύσης. Θαυμάστε ποικιλία χρωμάτων και το καθρέφτισμα τους στο νερό. 

 2// Η μαγική παλέτα της φύσης. Συνέχεια με άλλα χρώματα... 

3//  Σημασία καμιά φορά δεν έχει μόνο το ΤΙ κάνεις αλλά και το ΠΟΥ το κάνεις !!  :)) 

4// Μακάρι να ανοίξουν έτσι και για μας τα σύννεφα αλλά χλωμό το βλέπω... 

5// Καφέ-εστιατόριο κάτω από τη θάλασσα στις Μαλδίβες νήσους ! Πάμε για καφέ ; (λέμε τώρα ! :)) 

6// Το Νησί του James Bond, στην Ταϋλάνδη. Λέγεται έτσι γιατί εκεί και στην ευρύτερη περιοχή γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία James Bond "Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι" με τον Ρότζερ Μουρ και τον Κρίστοφερ Λη, το 1974. Από τότε έγινε τουριστικό αξιοθέατο. 

7// Μελαγχολικό το κοκκινοπούλι μέσα στο χιονιά... Που να αγοράσει πετρέλαιο για τη φωλιά του... 

8// Θαυμάστε το βλέμμα της μικρής μαϊμούς. Βραβευμένη φωτογραφία. 

9// Στη φύση πέρα από ομορφιά υπάρχει και αγώνας για την επιβίωση και αγριότητα. Άλλη βραβευμένη φωτογραφία. Η αγριόχηνα δεν μπόρεσε να ξεφύγει. Τουλάχιστον ο αετός σκοτώνει για να φάει.. 

10// Η τρυφερότητα σε όλο της το μεγαλείο.  

 Καλά να περνάτε ! Όσο γίνεται καλύτερα ! 

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ !!

Το πρώτο κείμενο το αντέγραψα από την Γιαγια Αντιγόνη που και εκείνη το πήρε από αλλού. Πρέπει να μεταδοθεί παντού !! Αναρτήστε το και το κυριότερο, όποιος μπορεί, όσο μπορεί, ας βοηθήσει !!

ΑΣ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ
Ολοι εχουμε μια κουβερτα περισευουμενη:α
 και μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ 
στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465.
 επίσης στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Εχελιδών 69, το οποίο θα παραμείνει ανοιχτό για όλο το 24ωρο,
 ώστε όσοι δεν έχουν στέγη να προμηθεύονται κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους, προκειμένου να περάσουν το βράδυ εκεί. Επίσης κέντρο σίτισης Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους... (κοινοποιήστε το)




επειδη αυτη η ιστορια με το bloggin' δεν ειναι μονο 
αχαχουχα, σαγαπω μαγαπας , κανε μου λιγακι μμμ, 
κανε μου  ενα σχολιο να σου κανω και εγω ενα
αλλα ειναι και ανθρωπια
και ειναι πολυ ευκολο να σαι "συνανθρωπος" , 
το πιο δυσκολο ειναι να γινεις ανθρωπος ομως,
 κι επειδη αυτες τις μερες θα κανει ψοφο εξω
 ενω εσυ θα καθεσαι διπλα στο καλοριφερ σου
μπορεις να κανει κατι απλο & χρησιμο


Αυτά έγραψε ο "άσωτος γιος" και το μετέδωσε η γιαγιά Αντιγόνη. Το προσυπογράφω. 


Και δυό λόγια από μένα : 


Πήρα τη σκυτάλη, πάρτε την και εσείς. Διαδώστε το. Κι ας μη μείνουμε μόνο σε αυτό !!


Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται... ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ από το κρύο !! Ας το κάνουμε σύνθημα,. ας δώσουμε ότι μπορούμε !! Τρόφιμα, ρουχισμό, κουβέρτες... Αν έχετε, ότι περισσεύει... 


Σας πέφτει μακριά η διεύθυνση ; Κάποιος κοντά σας θα υποφέρει, βοηθήστε τον ! Σε ιδρύματα, εκκλησίες, οργανισμούς, δώστε ότι μπορείτε. Αφού βεβαιωθείτε ότι εκεί που τα δίνετε θα πιάσουν τόπο. 


Με ανθρωπιά, ταπεινότητα, χωρίς φανφάρες, χωρίς προσπάθειες να "δειχτούμε" και το κυριότερο χωρίς να τσαλακώνουμε την αξιοπρέπεια όποιων βοηθάμε. 


Να τρέξουμε όλοι !! Να βοηθήσουμε ΟΛΟΙ !! 

Μία ευχάριστη επίσκεψη...

Το σημερινό κείμενο δεν είναι διήγημα. Αφορά ένα πραγματικό γεγονός που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό και αποτελεί μία ευχάριστη έκπληξη. 


Να αρχίσω λέγοντας ότι μένω κοντά στην Αττική οδό, στις παρυφές του Υμηττού. Υπήρχε από πάνω μας ολόκληρο οικοσύστημα με πουλιά κυρίως που τα έργα για την κατασκευή της Αττικής οδού πριν χρόνια τα έδιωξαν και τα έφεραν στα κλαδιά μας. Ξαφνικά αρχίσαμε τότε να βλέπουμε μεγάλα πουλιά που δεν ερχόντουσαν πριν. Έτσι πετάγαμε ψίχουλα που μαζεύαμε από τα τραπέζια στον κήπο, ακόμα το κάνουμε και τα τσιμπολογάνε, τα έχω δει. 


Το τοπικό οικοσύστημα της γειτονιάς περιλαμβάνει επίσης πολλές αδέσποτες γάτες που όλοι στη γειτονιά πετάμε αποφάγια σε κάποια γωνιά του κήπου και τις τρέφουμε.Και σκυλιά φυσικά, αρκετοί  έχουν τριγύρω μου, αλλά και αδέσποτα. 


Πήρατε μία εικόνα.  


Τον τελευταίο καιρό ακούγαμε το βράδυ τα σκυλιά να χαλάνε τον κόσμο. Δεν ήταν ο συνηθισμένος τους καυγάς με τις γάτες για τα αποφάγια. "Σκυλικά" δεν γνωρίζω  :))  αλλά γαύγιζαν αλλιώς ! 


Τελικά ένα βράδυ που ένας γείτονας γύριζε αργά, το μυστήριο λύθηκε. Είδε σε μία γωνιά του κήπου που άφηνε τα αποφάγια για τις γάτες μία σχετικά μεγάλη αλεπού (!) να τρώει τα αποφάγια ενώ οι γάτες σε απόσταση την κοίταζαν. Δεν τις έπαιρνε να διεκδικήσουν,είχαν να κάνουν με μεγαλύτερο ζώο και μάλιστα άγριο,  το καταλάβαιναν. 


Ζαλισμένη από τα φώτα του αυτοκινήτου η κυρία Μάρω στάθηκε για μιά στιγμή και μετά πήδηξε στο διπλανό κήπο. Νέο ρεσιτάλ σκύλων εκεί, αν δεν ήταν δεμένος η αλεπού θα είχε άσχημα ξεμπερδέματα υποθέτω. 


Τις επόμενες μέρες και άλλοι είδαν την αλεπού. Ένας μάλιστα παρατηρητικός γείτονας που τυγχάνει και κτηνίατρος παρατήρησε ότι είναι θηλυκιά και σε ενδιαφέρουσα. 


Από τότε η γειτονιά ευαισθητοποιήθηκε. Τις γάτες δεν τις λυπόμαστε που έχασαν το βραδυνό μεζέ. Τρώνε όλη την ημέρα από εδώ και από εκεί, τα σκυλιά το ίδιο. Έτσι όλοι χαιρόμαστε για την κυρά Μάρω, μαλιστα μερικοί που άφηναν τα σκυλιά τους ελεύθερα το βράδυ στον κήπο, τα έδεναν τώρα για να μην την εμποδίζουν. 


Την είδα και εγώ προχθές που γύρισα αργά. Καφετιά, με μεγάλα μάτια, μια μεγάλη φουντωτή ουρά... Σαν σκύλος μετρίου μεγέθους. Έτρωγε ότι είχα πετάξει ! Όχι ιδιαίτερα όμορφο ζώο, αλλά το καμάρωσα ! 


Τώρα βέβαια ανησυχώ που θα πάει να κρυφτεί να κάνει τα αλεπουδάκια της. Ελπίζω να τα καταφέρει και να επιβιώσει !