Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Τι μου αρέσει και τι όχι

Άντε πριν σας κουφάνω με το επόμενο διήγημα (αργουν να μου έρθουν και τα κόσκινα που παρήγγειλα !  :)) να απαντήσω και εγώ στο τι μου αρέσει και τι όχι. Όχι με μία απάντηση, να διασκεδάσουμε πάμε, και εγώ μαζί σας, όχι να μπαίνω σε δύσκολες επιλογές και σε διλήμματα.  


Και όποιες/όποιοι δεν πρόλαβαν το τρίτο μέρος ή ολοκληρο το διήγημα μου "χρόνια μετά", αμέσως πριν είναι, σε 3 συνέχειες. Ρίξτε του αν θέλετε μία ματιά. 

Ότι μου αρέσει : 


Χρώμα : Μπλε,  Μωβ πορφύρας (βυσσινί) – Πράσινο (ελατί)

Φαϊ : Τις γλυκόξινες γεύσεις. Κρέας με κυδώνια, Μοσχάρι με δαμάσκηνο, Κοτόπουλο με πορτοκάλι ή ανανά. Από τα πιο καθημερινά :  φασολάδα με ζεστό ψωμί και κρεμμύδι, λαχανοντολμάδες με γιαούρτι  εί δυνατόν, μακαρόνια χωρίς σάλτσα αλλά με μπόλικη τριμμένη φέτα μέσα και μια καλή χωριάτικη σαλάτα δίπλα. 

Αγαπημένο κολατσιο/πρόχειρο γεύμα : Ψωμί χωριάτικο ζεστό, σφαχτή ντομάτα εποχής, τυρί (γενικά τυρί τρώω πολύ, κάθε είδους)  


Ποτό : Κόκκινο ξηρό. Γλυκό Σαντορινίσιο, Λικέρ. Σε μικρές ποσότητες, γενικά δεν πίνω πολύ. Αν εξαφανιζόταν κάθε είδους ποτό από την γή δεν θα ίδρωνε το αυτί μου !

Καθημερινό ποτό : αεριούχο νερό, καφές σε μεγάλες ποσότητες, Light Coca Cola (που βλάπτει λένε και πρέπει να την κόψω)

Φρούτο : Καρπούζι, σταφύλι (απαγορευμένο λόγω ζαχάρου πλέον), μήλο.

Ξηροί Καρποί : Ανάλατα ωμά αμύγδαλα, καρύδια, μαύρη σταφίδα, κάσιους. Δεν κάνει μαμώτο, είναι ωφέλιμοι αλλά έχουν πολλές θερμίδες ! Οι γιατροί μου λένε φάε λίγους αλλά δεν μπορώ να μετράω ! Ή με τις φούχτες και επί ώρες, να το ευχαριστηθώ ή καθόλου. Σε πολλά είμαι έτσι (φαίνεται και από τα κιλά μου).

Γυναίκες ηθοποιοί (σαν εμφάνιση) : Μόνικα Μπελούτσι, Αντζελίνα Ζολί, Μήγκαν Φοξ. Εκτός συναγωνισμού Μισέλ Φορμπς (σε όσα στιγμιότυπα θυμίζει σε εκπληκτικό βαθμό συγκεκριμένο άτομο.  

Ημέρα : Τρίτη, Πέμπτη.

Εποχή : Άνοιξη, Φθινόπωρο

Ζέστη ή Κρύο : Κρύο ! Την ζέστη δεν μπορώ να την αντιμετωπίσω. Το πολύ κρύο με ενοχλεί αλλά κουκουλώνεσαι, παλεύεται !

Βουνό ή Θάλασσα : Βουνό ! Με παρέα.

Αγαπημένα μέρη : Μέρη με πολλά χρώματα της φύσης. Λίμνες, Ποτάμια.

Αγαπημένα άνευ εξήγησης : ff, sf, trib ( μη τα ψάχνετε τσάμπα στο google…) ψαλίδι. 
(σιγά που δεν θα τα έβαζα ! 45 χρόνια aficionado σε όλα αυτά !!   :))  όσοι/όσες ξέρουν… παρακαλώ… τσιμουδιά !  :))

Τι εκτιμώ : την μετριοπάθεια, την εξυπνάδα, το χιούμορ, την μόρφωση (με αυτή τη σειρά)

Επιπλέον στην γυναίκα : τον δυναμισμό (που δεν φτάνει στα άκρα). Όχι τη γυναίκα «σφάξε με αγά μου να αγιάσω».  Να μην το βάζει κάτω, να «το παλεύει» που λέμε (ΠΑΝΤΟΥ !! :)) Να φορά την δεκάποντη και βάλε γόβα/μπότα επισης (όχι μαστίγιο φυσικά ! δεν μιλάμε για σαδομαζοχιστικά, δεν τα πάω). Την θέλω σε κανονικό βάρος. Από εκεί και πέρα… αν έχει φύγει λίγο από το μέσο όρο, το να έχει λίγα κιλά παραπάνω το προτιμώ από τα λιγότερα. Σε ύψος, μέσος όρος, αν φεύγει προς τα κάπου, προς το κοντό καλύτερα παρά πολύ ψηλές. Σε ηλικία 35-55 (λίγο πιο πάνω μπορεί να πάει, πιο κάτω… δεν…).  Τώρα τι τα λέω… μήπως καμιά από αυτές θα μου δώσει (πλέον σημασία ; Το ξέρω… but a boy can dream…)

Γυναικείο μαλλί : Σκούρο με κοκκινωπές ανταύγειες. Και τα άλλα μαλλιά, στο χρώμα θα τα χαλάσουμε ; Τι μου αρέσει πιο πολύ λέω…  

Επιπλέον στον ανδρα : την ευθύτητα.  

Αγαπημένοι Έλληνες Συγγραφείς : Νίκος Καζαντζάκης, Αντώνης Σαμαράκης

Αγαπημένο Μουσικό όργανο : Πιάνο

Αγαπημένος Κλασσικός : Σοπέν, Λίστ, Μότσαρτ

Αγαπημένη μουσική/τραγούδια για χορό : μάμπο, ντίσκο, ρυθμικά σλόου (τανγκό κάπως γρήγορο)

Αξεπέραστος τραγουδιστής : Elvis Prisley.

Αγαπημένη μουσική / τραγούδια για άκουσμα : πιάνο ροκ (μπούγκι μπούγκι), σλόου ροκ

Αγαπημένα χόμπυ : Σκάκι, Sudoku - διάβασμα, ταινίες στο βίντεο – σερφάρισμα/blogging - αστρολογία (παλιότερα) – συλλογή φωτό και βίντεο που μου αρέσουν

Αγαπημένα ζώα : Σκύλος, άλογο, δελφίνι (τα έξυπνα ζώα που είναι και φιλικά προς τον άνθρωπο) 

Αγαπημένα μότο :
α// φιλία υπάρχει μόνο μεταξύ δύο ανδρών. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ΒΑΘΕΙΑ φιλία χωρίς «ναι μεν αλλά», χωρίς ερωτικά υπόγεια ρεύματα, χωρίς δεσμευτικά ταμπού) 
β// Μπορείς να ξεγελάς πολλούς για λίγο, μπορεί να ξεγελάς λίγους για πολύ. Πολλούς για πολύ καιρό δεν μπορείς να ξεγελάσεις.
γ// Σημασία δεν έχει η νίκη αλλά ο αγώνας για τη νίκη (Καζαντζάκης)

Αγαπημένη δράση : κουβεντούλα με παρέα που την θεωρώ αξιόλογη. Όπου να ‘ναι.

Γλυκά : Βύσσινο, κυδώνι, σοκολάτα (όχι όμως παντού όπως συνηθίζεται τελευταία). Με το βύσσινο άρρωστος ! Αν δεν υπήρχε βύσσινο θα ήμουν αρκετά κιλά πιο αδύνατος !

Ότι δεν μου αρέσει :

Φαγητό : Μπάμιες (να μη τις δω ούτε στο τραπέζι !! )

Απεχθάνομαι : βία κάθε μορφής, φανατισμό κάθε είδους, αμαθείς ξερόλες. Τον μεθυσμένο άνθρωπο που είναι εκτός ελέγχου (δεν εννοώ αυτόν που ήπιε λίγο παραπάνω και έχει έρθει στο κέφι φυσικά).  Αυτούς που εκμεταλλεύονται τα πάθη των άλλων, όποια και να είναι αυτά τα πάθη

Στη γυναίκα : οι ακραίες συμπεριφορές. Ούτε οι πολύ τσαμπουκαλούδες ούτε και οι «σφάξε με αγά μου να αγιάσω). Παν μέτρον άριστον.

Στον άνδρα : να μην είναι άνδρας ! (Εξήγηση : Ο μακάκας έχει επικρατήσει να σημαίνει περισσότερο αυτόν που κάνει μακακίες παρά αυτόν που αυτοϊκανοποιείται. . Έτσι και το «φουστης» δεν δείχνει ΜΟΝΟ την σεξουαλική επιλογή. Δείχνει ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΙ στάση/συμπεριφορά. Ο φούστης θα στην κάνει την φουστιά, αργά ή γρήγορα. Και οι straight, συχνά. Οι φούστηδες όμως ΠΟΛΥ συχνότερα να μη πω πάντα. Εξαιρέσεις : ϊσως, κάθε κανόνας έχει. Και μη ξεχνάτε… γνώμη μου).

Δράση : κολύμπι (κι ας κολυμπώ από 5 ετών. Κι ας πηγαίνω συχνά λόγω γυναίκας, παιδιών, παρέας. Πρέπει και το κάνω, δεν μου αρέσει)

Συνήθως δεν μου αρέσει  (με εξαιρέσεις, μη βαράτε !) : τσιφτετέλι από άνδρα. Ζεϊμπέκικο από γυναίκα.

Βιβλία : τα πολύ και μόνο αισθηματικά δηλαδή τα πολύ «άρλεκιν». Ναι, για αυτό έκοψα το διήγημα «Χρόνια μετά» στις 3 συνέχειες. Για να μην εξελιχθεί έτσι.

Θεάματα : Να παίζουν ξύλο στα αλήθεια, live show.

Δεν αντέχω : την φθορά κάθε είδους. Κι ας είναι δυστυχώς σε αρκετά αναπόφευκτη…

Ζώο : Γάτα !!  Δεν τις αντέχω, ιδίως αν είναι αρκετές και είναι μέσα στα πόδια μου.  

Γλυκα : Περγαμόντο, φυστίκι, νερατζάκι, τα πολύ κρεμώδη.

Φοβία : Αγοροφόβια (ανεξέλεγκτοι ανοιχτοί χώροι. Σε ένα ασανσέρ μέσα κοιμάμαι άνετα (αν χωρώ ! :))  . Στη μέση ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου… με τίποτα !)

Γυναίκες : οι πολύ ξανθές, με αχυρέ μαλλί και φακίδες, οι πολύ αδύνατες.  Το πλάκα στηθος και το «οδοντογλυφιδέ» γυναικείο πόδι. Παντελόνια jean σωλήνα (με τα κανονικά δεν έχω πρόβλημα) με αθλητικό παπούτσι (το λέω “Αναρχο-πρεζόνι look”)  

Μέρα : Παρασκευή 

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Η ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ....

Αντί για εισαγωγή.

Αυτές τις μέρες δεν είμαι καλά. Πολλά και διάφορα (ΕΝΤΕΛΩΣ άσχετα με τη μπλογκόσφαιρα, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ αυτό, πιστέψτε το), με σκότισαν, σκεπτόμουν μέχρι και να τα βροντήξω όλα και να εξαφανισθώ.  Έγραψα πάνω στη σκοτούρα μου λίγα μαίηλ, σε πολύ λίγα άτομα που θεωρώ πολύ δικά μου. Η συμπαράσταση ΟΛΩΝ όσων εισέπραξαν την κατήφεια μου και την απελπισία μου ήταν συγκλονιστική. Πολύ θερμή, πολύ ειλικρινής. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.

Τελικά συνεχίζω, αποφάσισα να μη το βάλω κάτω. Στο κάτω κάτω, όπως έγραψα κάπου, όλη αυτή η μπλογκοπαρέα τι είναι ; ΟΜΑΔΙΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ !! Ο καθένας μας με τα καλά του, τα στραβά του, τις διαφορετικές του ευαισθησίες και πεποιηθήσεις… Με τα αστεία μας, τα πειράγματα μας, τα κοπλιμέντα μας, τα καρφιά μας, τα φλερτάκια μας, τις παρεξηγήσεις μας και τα μικροκαυγαδάκια μας (αναπόφευκτα όταν πολλοί άνθρωποι διαφορετικού χαρακτήρα επικοινωνούν συχνά, γραπτώς μόνο, χωρίς να ξέρει ο ένας τον άλλο). Ακόμα και με τις μικρο-μακακίες μας ! Όλα παίζουν και καλά κάνουν !!


Και όλα αυτά μας κάνουν να ξεχνάμε για λίγο την πραγματικότητα που μας πνίγει μερικές φορές. Μας κουράρουν, μας δίνουν κέφι, σαν ένα ευχάριστο διάλειμμα με μια παρέα. Μετά ο κάθε ένας μας... "τα κεφάλια μέσα" που λέει και το ανέκδοτο... Στην δική του μικρή/ μεγάλη/περιπτωσιακή/μόνιμη κόλαση.   

Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα αυτή τη φορά. Μία εύθυμη νότα. Μπας και χαμογελάσω, εγώ πρώτα από όλους !! Αληθινό σε όλα !!  Και μη φοβάστε… αυτοτελές !!

Η ΓΑΛΑΖΟΥΛΑ

Τέλη δεκαετίας του 80. Νοικιάζω ένα εξοχικό στην Εύβοια για ένα μήνα. Λίγο έξω από την Βάθια (Αμάρυνθο), ένα παραλιακό χωριό ανάμεσα σε Αλιβέρι και Ερέτρεια. Πήγα με την γυναίκα μου, τα δυό παιδιά μου και τον Μπαγκίρα. Ο Μπαγκίρα ήταν ένας σκύλος, ένα μαύρο πόϊντερ που είχα τότε. Μικρά τα παιδιά μου, τους έλεγα για τον Μόγλη, το παιδί της ζούγλας, την αρκούδα την Μπαλού και τον μαύρο πάνθηρα, τον Μπαγκίρα. Από εκεί και το όνομα του σκύλου, λόγω χρώματος.

Ένα απόγευμα πήγα με τα παιδιά μου στο χωριό της Βάθειας. Η γυναίκα μου μαγείρευε, εγώ ήπια ένα ούζο και εκείνα έπαιζαν σε μία διπλανή παιδική χαρά. Δίπλα ήταν ένα pet shop, με πολλά παπαγαλάκια σε κλουβιά και την τροφή τους. Ήθελαν τα παιδιά μου να χαζέψουν, τα πήγα να δουν.

Σε ένα μεγάλο κλουβί ήταν πολλά παπαγαλάκια, αρσενικά, θηλυκά, διαφόρων χρωμάτων. Την προσοχή μας την τράβηξε μία γαλάζια παπαγαλίνα (το φύλο μας το είπαν, σιγά μην ήξερα να ξεχωρίσω. Και transsexual να ήταν χαμπάρι δεν θα έπαιρνα). Μεγαλόσωμη για παπαγαλάκι, φαινόταν δραστήρια, έκανε ότι ήθελε στο κλουβί μέσα. Έτρωγε όπου ήθελε, έπινε όποτε ήθελε από όποια ποτίστρα ήθελε, καθόταν όπου ήθελε. Τα άλλα παπαγαλάκια τσακωνόντουσαν μεταξύ τους  για όλα αυτά. Στην «γαλαζούλα» (αμέσως την βγάλαμε έτσι !) παραμέριζαν λες και απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια που ήταν σεβαστά από όλα τα άλλα παπαγαλάκια.

Τα παιδιά μου άρχισαν την προπαγάνδα : «Να την πάρουμε, να την έχουμε στο εξοχικό και μετά σπίτι μας. Θα την κρεμάμε έξω όλη την ημέρα, δεν θα λερώνει».

Έκανα τον δύσκολο περισσότερο από ότι ήμουν. Μου άρεσε η ιδέα. Πήρα ένα κλουβί, πήρα ποτίστρες, ταϊστρες, τροφή, ξύλινες απομιμήσεις κλαδιών να πηδάει από το ένα στο άλλο, στικάκια με άλλη τροφή που τους αρέσει… Τότε είχα ακόμα την δυνατότητα να τα κάνω αυτά τα έξοδα. Δεν ήταν και πάρα πολλά.  Ο Σόϊμπλε, ο Γιούνγκερ και η Αγγέλα δεν μου κουνούσαν απειλητικά το δάχτυλο στα μούτρα. Ούτε μου έσφιγγαν να μη πω τι… Άλλες εποχές… 

Η γυναίκα μου αντέδρασε. Δεν ήταν αντίθετη, απλώς φοβόταν ότι σε κείνη θα έπεφτε το τάϊσμα, το καθάρισμα τοιυ κλουβιού αλλά και της γαλαζούλας… Της λέγαμε «εμείς θα τα κάνουμε» αλλά είχε πικράν πείρα. Έτσι λέγαμε και όταν της φέραμε τον Μπαγκίρα και μετά από λίγο… εμείς παίζαμε μαζί του, εκείνη τον μεγάλωνε ! Στον Κτηνίατρο όμως τον πήγαινα εγώ. Και βόλτα εγώ, όχι καθημερινά, ΟΠΟΤΕ είχα όρεξη για βόλτα (τότε είχα, περισσότερη από τώρα πάντως).

Τα παιδιά μου τρελά και παλάβά με τη γαλαζούλα. Μόνο σκοπιές που δε φύλαγαν μη μπουκάρει καμία από τις γάτες των δίπλα. Καλοκαίρι, κλιματισμός δεν υπήρχε τότε, πόρτες παράθυρα ανοιχτά…. καλού κακού κρεμάγαμε το κλουβί ψηλά σε μέρος «γατικώς απρόσιτο» όσο και να σάλταραν.

Την γαλαζούλα την πήραμε λίγο πριν επιστρέψουμε στην Αθήνα. Έτσι στο γυρισμό, η οικογένεια, ο Μπαγκίρα και η γαλαζούλα στο κλουβί, στριμωχτήκαμε σε ένα Opel Cadett που είχα τότε και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Σταματάμε στα διόδια, ήταν μία νεαρή κοπέλλα. Βλέπει σκύλο, βλέπει κλουβί, χαμογέλασε. «Βλέπω απαρτία» μου είπε χαμογελάστά ρίχνοντας μια ματιά στο αμάξι.

 Ήμουν πάντα πειραχτήρι, μου άρεσε το καλακάγαθο χιούμορ της κοπέλας (ΚΑΙ η κοπέλα !), δεν άφησα την ευκαιρία. «Δεν είμαστε όλοι» της απάντησα. «Το κλουβί με το χάμστερ, την γάτα και τη γυάλα με το χρυσόψαρο τα αφήσαμε να τα πάρουμε την άλλη εβδομάδα !!»

Στην Αθήνα, έκανα αμέσως μετά τις διακοπές μία επέμβαση να βγάλω πέτρα από τα νεφρά (δεν υπήρχε λιθοτριψία ακόμα, ή ήταν πολύ νέα μέθοδος). Με αναρρωτική άδεια έμεινα στο σπίτι δέκα μέρες περίπου. Η γυναίκα μου στη δουλειά, τα πρωϊνα, τα παιδιά σχολείο… εγώ πέρναγα την ώρα μου εκπαιδεύοντας την γαλαζούλα.

Και τι δεν έκανα. Έβαζα σπόρους στο χέρι μου και το άπλωνα μέσα στο κλουβί. Στην αρχή… ψυχρή και επιφυλακτική η γαλαζούλα, μετά με εμπιστεύτηκε. Ανέβαινε στο χέρι μου και τσιμπολογούσε. Μετά ερχόταν στο δάχτυλο μου και καθόταν και χωρίς σπόρους για δέλεαρ. Μετά την πέρασα εκπαίδευση …λοκατζή ! Έπαιρνα τον χαρτονένιο κύλινδρο που έχουν τα χαρτιά της; κουζίνας μέσα. Έβαζα την γαλαζούλα από την μία πλευρά και περίμενα. Έβλεπε φως στην άκρη του τούνελ η γαλαζούλα, περπατούσε έβγαινε από την άλλη. Μια δυό φορές ήταν τρομοκρατημένη. Μετά το έμαθε. Στο τέλος άφηνα τον κύλινδρο και έμπαινε μόνη της και έβγαινε από την άλλη. Και μετά περήφανη το κατατσίμπαγε με το ράμφος της ! Το παιχνίδι μας !! 

Τελευταία δοκιμασία, να την αφήνω μέσα στην κουζίνα ελεύθερη. Με όλα κλειστά φυσικά. Πέταγε, το χαιρόταν και μετά την έπιανα και την ξαναέβαζα στο κλουβί ή ερχόταν μόνη της. Σας θυμίζει τίποτα Ναι το αστυνομικό διήγημα που έγραψα πρόσφατα (μια ασυνήθιστη περίπτωση) έτσι το εμπνεύσθηκα, από τότε στο μυαλό μου. Παράλειψη μου που δεν της έκανα και αφιέρωση !!

Οι μέρες περνούσαν και ο «έρωτας» μου με την γαλαζούλα συνεχιζόταν. Και ήρθε η Παρασκευή… Και ήρθε η κυρία Μαρία (ψευδώνυμο) την Παρασκευή να καθαρίσει το σπίτι. Όπου κυρία Μαρία =…. Πώς να σας πω… φαντασθείτε την κακιά μάγισσα των παραμυθιών. Ελληνίδα («τ’ Αλβανό» δεν είχε πατήσει Ελλάδα ακόμα, λέγαμε τότε ακόμα "Αλβανός τουρίστας" για ανέκδοτο και γελάγαμε…) 

Γύρω στα 55 η κυρία Μαρία τότε, καμπούρα δεν είχε αλλά σκυφτή, με καμπουριαστή μύτη και με δύο μεγάλες κρεατοελιές. Μία στη μύτη(σε ποια μεριά θα σας γελάσω)  και μία μεγαλύτερη στο πηγούνι (μυτερό, σοβαρά σας λέω) , μετά τριχών. Δεν βλεπόταν η κυρία Μαρία με άλλα λόγια.  Φιλάρεσκη όμως !  Το μαλλί βαμμένο κατράμι μαύρο, τα χείλια όταν ερχόταν πάντα με κραγιόν. Ήταν όμως καθαρή, φιλότιμη, τίμια και καλή στη δουλειά της όπως έλεγε η γυναίκα μου.

Και αρχίζει να καθαρίζει η κυρία Μαρία. Πόρτες καΙ παράθυρα ανοιχτά. Φθινόπωρο, δεν είχαν πιάσει ακόμα τα κρύα.

Η γαλαζούλα με το κλουβί πάνω στο γραφείο μου. Εγώ απασχολημένος μαζί της. Και όλα κι όλα… ήμουν ομιλητικός, της μίλαγα της γαλαζούλας. Με την βροντώδη φωνή μου που μόνο σιγανή δεν είναι. Κάποια στιγμή λέω : «κούκλα μου ! Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις !»

Και ακούω την κυρία Μαρία από μέσα, στην φοβερή της ατάκα που την θυμάμαι ακόμα : «κύριε Γιώργο… το παράθυρο σας είναι ανοιχτό. Όπως μιλάτε δυνατά θα σας ακούσουν ! Θα νομίσουν πως τα λέτε σε μένα !! Παντρεμένη γυναίκα είμαι !!»

Χρόνια πέρασαν. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές την έχω πει αυτή την ιστορία. Την ατάκα της Κυρίας Μαρίας και την Γαλαζούλα δεν θα τις ξεχάσω.

Το τέλος της Γαλαζούλας ; Μετά από ένα χρόνο, φέραμε τον «πρασινούλη», από Αθηναϊκό pet shop αυτή τη φορά. Μόρτης ο πρασινούλης, την κατέστησε έγγυο ταχύτατα ! Δεν τα κατάφερε όμως στη γέννα η Γαλαζούλα. Μετά που μας ψόφησε στεναχωρεθήκαμε όλοι. Αποφασίσαμε και επιστρέψαμε τον "χήρο" Πρασινούλη στο pet shop. Δεν ξαναπήρα παπαγαλάκι από τότε.

Είπαμε... Άλλες εποχές…




Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

3 ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΡΗΤΑ


Οι φιλόσοφοι μόνο εξηγούν τον κόσμο. Το ζήτημα είναι να αλλάξει...
Καρλ Μαρξ


Θεέ μου βοήθησε με να αλλάξω όσα μπορώ, να αντέξω όσα δεν μπορώ να αλλάξω και να καταλαβαίνω τη διαφορά (ανάμεσα σε αυτά τα δύο). 
Νίκος Καζανζάκης


Αλίμονο στη χώρα που δεν έχει επαναστατημένα νιάτα και συντηρητικά γηρατειά.
Ελευθέριος Βενιζέλος

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ - ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ-ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ 2

Xθες ο πρωθυπουργός της χώρας, και οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν περιέγραψαν με μελανά χρώματα το το θα συμβεί αν βγούμε από το Ευρώ. 


Το ίδιο έκαναν και όσοι βουλευτές των δύο κομμάτων αποφάσισαν να τους στηρίξουν.


Να σας πω κάτι ; Κατά τη γνώμη μου, εδώ αλήθεια λένε, σε μεγάλο βαθμό. Αυτά πιστεύω πως θα γίνουν ! 


Ξέχασαν όμως να μας πουν κάτι : Ότι τα ίδια θα γίνουν και αν το ψηφίσουν !! Με ίδιο τρόπο σε πολλά, με διαφορετικό σε άλλα και ΣΙΓΟΥΡΑ με χειρότερους όρους, κάτω από χειρότερες συνθήκες. 


Άρα γιατί να το ψηφίσουν όσοι πάνε σήμερα ; Αφού η Ευρώπη ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ να μας πετάξει έξω. Την στιγμή που την συμφέρει, την στιγμή που θα της κοστίσει λιγότερο. Θα βρουν κάποιο πρόσχημα μια και δε θα είμαστε για πολύ σε θέση να κάνουμε τα όσα αβάσταχτα μας λένε. Ίσως και να μας προβοκάρουν με ακόμα πιο αυστηρά μέτρα για να μας αναγκάσουν να φύγουμε μόνοι μας. Όταν ΕΚΕΙΝΟΙ θα έχουν τις λιγότερες παρενέργειες στις οικονομίες τους. 


Για υποψία των Ελλήνων ιθυνόντων ότι υπάρχει "μυστική ατζέντα" από τη Γερμανία και το ΔΝΤ μιλά η "Καθημερινή" της Κυριακής (στο πρωτοσέλιδο η είδηση, το σχετικό άρθρο μέσα). Για "τα σχέδια που απεργάζονται κρυφά εις βάρος μας" μιλά το "Έθνος" της Κυριακής (πρωτοσέλιδο). Ότι \"η Ευρώπη πάει να στηρίξει τους τραπεζίτες της και όχι την Ελλάδα" έγραψαν χθες οι New York Times. 


Για "πρωτοφανές εχθρικό κλίμα" εναντίον της χώρας μας μίλησε ο υπουργός κ. Βενιζέλος που πήγε να δει τροϊκανούς και επικεφαλής άλλων Ευρωπαϊκών κρατών. (Δεν μπορώ να πω ότι τον λυπήθηκα, αλλά είχε πάει καλώς ή κακώς σαν εκπρόσωπος μας. Εμάς καθύβριζαν στο πρόσωπο του). Του μιλούσαν λες και έκαναν παρατήρηση στο παιδί που φέρνει καφέδες ! 


Συνωμοσιολόγοι όλοι αυτοί ;  Ντόπιοι και ξένοι ;


Δυστυχώς είτε ψηφιστεί το μνημόνιο είτε όχι  μας περιμένουν άσχημες μέρες. Πιθανότατα ΠΟΛΥ άσχημες. Αργά ή γρήγορα. Αλλά αν ψηφιστεί θα έχουμε να κάνουμε τον ίδιο αγώνα, τις ίδιες θυσίες, κάτω από πιό δυσβάστακτους και πιό ασύμφορους όρους. 


Γνώμη μου : ΔΕΝ συμφέρει να ψηφιστεί. 


Το έχω ξαναπεί. Δεν έχω "ειδική πληροφόρηση". Διαβάζω εφημερίδες, μπλογκς, μιλάω με ανθρώπους που θεωρώ αξιόλογη τη γνώμη τους, είτε συμφωνώ μαζί τους είτε όχι. Λέω τι έχω "εισπράξει". Μακάρι να πέφτω έξω και το μόνο μου πρόβλημα να είναι ότι θα με λέτε υπερβολικό.


Μακάρι !! 

Όσοι από μας πάνε στις συγκεντρώσεις ας το κάνουμε μαζικά, ειρηνικά, απομονώνοντας μπαχαλάκηδες, προβοκάτορες, βαλτούς, πραγματικούς ή δήθεν θερμόαιμους που ονειρεύονται καψίματα ή ότι άλλο. Φαντάζεστε την ώρα που θα ψηφίζουν να ακούγεται απ έξω "ΟΧΙ" από εκαντοντάδες χιλιάδες λαού ; Από ΕΚΑΝΤΟΝΤΑΔΕΣ χιλιάδες όμως !! 


Όσοι από μας δεν πάνε αλλά κι όσοι πάνε, ΟΛΟΙ ΜΑΣ δηλαδή, με προσοχή τις κρίσιμες αυτές μέρες, σήμερα και για ένα διάστημα μετά. Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι κανενός που ονειρεύεται αποσταθεροποίηση ! ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ πρέπει να παίξουμε όχι όσων απεργάζονται σχέδια για την απομόνωση και την καταστροφή της !! 

Διαβάστε και το παράκάτω ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ και ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ άρθρο του κ. Βαρουφάκη. Σας το συνιστώ. 


Διαβάστε το κείμενο του κ. Βαρουφάκη εδώ.