Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Gip-Tours - 1


Μακάρι να κρατήσει το καλοκαιράκι, έστω το φθινοπωρινό. Διότι είμαι  και με βλέπω 






Άγχος λοιπόν, προβλήματα, αγωνία όχι μόνο για το αύριο αλλά και για το σήμερα. Όλοι τα έχουμε (εκτός από αυτούς που μας τα προκάλεσαν !    ) 


Σας προσφέρω λοιπόν για λίγα λεπτά μία ευκαιρία να δραπετεύσουμε από το μουντό και το στενάχωρο. 

"Χαθείτε" για λίγο στις εικόνες που σας προσφέρω... Είναι από μέρη στα οποία έχω πάει και μου άρεσαν πολύ ή δεν έχω πάει και θα ήθελα να πάω. Κυρίως τo δεύτερo.  

Στο ταξίδι μου αυτό φαντάζομαι πως είμαι με εκλεκτή παρέα... 

Πάμε λοιπόν... Διαλέξτε και εσείς παρέα και φύγαμε !! 




Ρίο !! Καρναβάλι, Κορμάρες σε ατελείωτη σάμπα, το άγαλμα σφραγίδα της πόλης. Και ατελείωτες παραλίες. 
Σημείωση : Ρίο δεν έχω πάει όμως για την άλλη του πλευρά, την μη τουριστική, επίσης ξέρω... Τσίγκινες παραγκουπόλεις  (φαβέλες), δίπλα στα ξενοδοχεία (δεν τα δείχνουν βέβαια οι τουριστικές χάρτες) τίγκα στην κάθε είδους παρανομία, την πείνα και την δυστυχία. Δεν κάνω όμως τώρα κοινωνικό ρεπορτάζ, να ξεφύγουμε λίγο είπαμε.

Χορτάσατε Ρίο ; Χορέψατε ; Κολυμπήσατε ; Πάμε για αλλού...




Κοπενχάγη.Έχω πάει και την έχω λατρέψει. Με το κλασσικό άγαλμα της μικρής γοργόνας (από το ομώνυμο παραμύθι του διάσημου Δανού Χανς Κρίστιαν Αντερσεν), τα πολύχρωμα κτίρια σε κάποιες γειτονιές, τον πολιτισμό τους. 
Την λένε και "πόλη των ποδηλάτων". Εχει ειδικούς ποδηλατοδρόμους ανάμεσα σε λεωφόρους και πεζοδρόμια, μπορείτε να δείτε καλοντυμένους με ποδήλατα, παππούδες, γιαγιάδες. Και ναι, τα ποδήλατα που βλέπετε είναι δημόσια !!  Έχει πιάτσες ποδηλάτων σε τακτικά διαστήματα, το παίρνεις - τσάμπα φυσικά - πας όπου θέλεις και το αφήνεις στην κοντινότερη πιάτσα. 
Ελάχιστα χάνονται, σπάνια τα κλέβουν. Τώρα που αυξήθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα υπάρχει μία μικρή μόνο αύξηση κλοπών. Τι να το κάνουν όποιοι το κλέψουν ; Όπου και να προσπαθήσουν να το πουλήσουν κι αν δεν τους καταγγείλουν, δεν θα το δεχθούν. Νοιώθουν οι υποψήφιοι αγοραστές σαν να τους πουλάς δημόσιο λεωφορείο, δεν το θέλουν. Να το κάνουν ανταλλακτικά ; Δεν τα αγοράζει κανείς για τον ίδιο λόγο, άστε που τώρα πλέον είναι μαρκαρισμένα. 

Αυτό είναι το πρώτο μέρος του ταξιδιού... Έχει κι άλλα σε επόμενες αναρτήσεις, μη βάζω μόνο ανέκδοτα, αστείες φωτό και ρητά. Τώρα που το ανοίξαμε το τουριστικό γραφείο...  

ΥΓ : Υπενθύμιση για το διήγημα μου. Στο άλλο μπλογκ. Link πάνω δεξιά. 

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Στιγμές...

Τρυφερές στιγμές : 



Τυχερές στιγμές :
(για ΟΛΟΥΣ τους μετέχοντες σε κάθε φωτό...) 


Αστείες στιγμές :


ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ : Η τρίτη συνέχεια του διηγήματος "ΑΛΛΟΥ" αναρτήθηκε πριν λίγο στο μπλογκ "ΠΕΝΝΑ"  (link πάνω δεξιά σε αυτή την σελίδα ) 



Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Γελάτε γιατί χανόμαστε !!

Σεπτέμβρης... Ελάτε, μη μελαγχολείτε... ΑΠΟ ΑΥΤΟ ! 
Δεν είναι αυτός ο μήνας μόνο φύλλα που πέφτουν και πρωτοβρόχια... είναι και ήρεμες παραλίες, μέρες με γλυκό καιρό, αυτό το ακόμα πιο γλυκό για την τσέπη μας "ούτε κλιματιστικό ούτε θέρμανση"...   

Η Τρόϊκα ήρθε, είδε και έφυγε... 
Εμείς "διαρρέουμε" ότι τους λέμε "όχι ρε, δεν έχει άλλα μέτρα", ότι κάναμε αντίσταση (να δω Τόνυ, Μπένυ και τον "γέρο αριστερό που θα μας ΔΗΜεύσει και τα ΑΡ...." στα βουνά και θα τα έχω δει όλα !!), ζητήσαμε δηλαδής να μας πηδάνε με βαζελίνη...  
Η Τρόϊκα "διαρρέει" <<καλά, ας γίνουν οι Αμερικανικές εκλογές, μη χαλάσουμε το οικονομικό κλίμα του μαυρούλη και θα σας "εξηγήσουμε" μετά "τι σημαίνει αλμυρό φυστίκι" >>

Κάτι μου λέει ότι παίζεται πάλι το ίδιο έργο, με άλλα λόγια, ότι ετοιμάζουν σκηνικό για "δεν γινέται αλλιώς, σκύψτε μία φορά ακόμα, θα είναι η τελευταία σας το υποσχόμαστε..." 
Μακάρι να βγω ψεύτης... 

Μέχρι τότε... κρατηθείτε, χεράκι, χεράκι, ΜΗ βλέπετε τηλεόραση, ΜΗ διασκεδάζετε με τούρκικα σήριαλ, κι αν τα βλέπετε ΜΗ πιστεύετε ότι παρουσιάζουν, προπαγάνδα είναι, ΜΗ διαβάζετε και μη ακούτε τα γιουσουφάκια / παπαγαλάκια "ειδικούς" και τους τρομολάγνους δημοσιογράφους... 

Επιμένετε για ΕΛΛΗΝΙΚΑ προϊόντα !! Μεγάλη ιστορία αυτή με το ΚΑΡΤΕΛ (από Έλληνες μεγαλο-εισαγωγείς) που ΘΗΣΑΥΡΙΖΕΙ επιβάλλοντας παντού ξένα τρόφιμα. Και οδηγεί τους αγρότες μας να ξεχερσώνουν τα δικά μας χωράφια γιατί ο κόπος τους μένει απούλητος... 
Θα επανέλθω εγώ ή ας το κάνει κάποιος άλλος αυτό, δεν με νοιάζει. Αλλά να ενημερωνόμαστε... είναι ΠΟΛΥ μεγάλο θέμα και δεν το ακουμπάνε !  

Για να γελάσετε, τρία ανεκδοτάκια σε εικόνες...



Και ένα σωστό και επίκαιρο !! 



Και μη ξεχνιόμαστε : Όποιοι διαβάζουν το διήγημα μου στο άλλο μου το μπλογκ, ( στην ΠΕΝΝΑ ), η δεύτερη συνέχεια είναι εκεί από 19/9. Διαβάστε την αν θέλετε, από εβδομάδα έρχεται η τρίτη συνέχεια (αν δεν προμοτάρουμε και το σπίτι μας...) . Το link για να πάτε εκεί, πάνω δεξιά σε αυτή την ανάρτηση. 


Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Χιούμορ... Κρίσεως

Σήμερα θα σας "πω" 11 σύντομα ανέκδοτα, σχετικά με την κρίση και με μερικά από τα μύρια όσα που μας παιδεύει (κανένα αστείο σε αυτό). 

Τα ανέκδοτα είναι σύντομα, περισσότερο χιουμοριστικές ατάκες είναι παρά ανέκδοτα. 

Τα πήρα από το πολύ αστείο μπλογκ  : www.xaxa.gr   Έχει και άλλα. μη πολιτικά, όπως και κανονικά ανέκδοτα. 

Μη σας μπερδεύουν τα κόκκινα γράμματα, καμία σχέση με τα κείμενα. Τα έβαλα εγώ για να υπαρχει μία αρίθμηση, αν θέλετε να αναφερθείτε σε κάποιο. 



 Και για όσους από εσάς διαβάζετε τα διηγήματα μου...
σήμερα ανέβασα στο άλλο μου μπλογκ την δεύτερη συνέχεια του διηγήματος μου "Αλλού" . Link θα βρείτε στην αρχή αυτής της σελίδας, πάνω δεξιά (πέννα) 


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Φάτε μάτια...

Να αρχίσω με κάτι για τις αναγνώστριες μου. Μία ολόκληρη ενδεκάδα με τους πιό "καυτούς" άνδρες στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Κατά τα Αμερικανικά gallop. 





Kαι για τους άνδρες αναγνώστες... λίγο οφθαλμόλουτρο... κάνει καλο.   Ανάμεσα στις πιό "καυτές" αθλήτριες" στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου οι παρακάτω...


Και για τους αναγνώστες μου και στα διηγήματα, σήμερα βράδυ (Τρίτη) έβαλα και νέο διήγημα στην πέννα. Link πάνω δεξια σε αυτό το μπλογκ. Όσοι πιστοί... 









Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Το ιδανικό σπίτι για μένα

Η ιδέα μου ήρθε κοιτώντας το μπλογκ της καλής μου φίλης Ευαγγελίας. ( http://sagalia91.blogspot.gr ). 

Δεν θα γράψω έκθεση ιδεών... Αλλά μια που μας λείπει το όνειρο, θα σας πω το δικό μου... Πως θα ήθελα να είναι το σπίτι στο οποίο θα έμενα Χειμώνα Καλοκαίρι, μέχρι που κάποτε ο "κύριος στο ρετιρέ"  να αποφασίσει ότι αρκετά με ανέχτηκε εν μέσω των δημιουργημάτων του. 


Μην το ξεψειρίσετε, λεφτά δεν έχω, ούτε μπορώ να ψάχνω για επίγειους Παράδεισους. Ούτε να αναρωτηθείτε αν όσα θα διαβάσετε είναι εφικτά, ιδίως για ένα γέρικο χοντρό δεινοσαυράκι σαν και μένα. Δεχθείτε την εικόνα.  Για όνειρο γράφω με μουσα την φαντασία μου και το τι μου αρέσει, τι θα ήθελα να γραπώσω ακόμα από τη ζωή... Πριν αρχίσουν να με προδίδουν οι αισθήσεις μου... 


Βουνό... πάντα το προτιμούσα από τη θάλασσα... Από την πρώτη μου έκθεση στο Δημοτικό "τι προτιμάτε, βουνό ή θάλασσα". 

Πράσινο γύρω μου, πολύ πράσινο, να χάνεται το βλέμμα μου στις πολλές του αποχρώσεις. 

Ποτάμι κοντά μου, με κρυστάλλινα, καθάρια νερά. Να ακούω το ήσυχο γουργούρισμα του χειμώνα καλοκαίρι... Και να κάθομαι στην ακροποταμιά να αναλογίζομαι... Πλάτανου σκιά πάνω μου σγια τις ώρες με το πολύ φως, να με δροσίζει και να με χαϊδεύει. 


Χρώματα... έντονα χρώματα... Σε δασολούλουδα, σε φυτά, σε πουλιά που πετούν, στον μικρό μου κήπο. Κήπο στον οποίο θα βασιλεύει η βυσσινιά, η λεμονιά, η αμυγδαλιά... τριανταφυλλιές σε κάθε χρώμα... Κήπο που θα μου αρέσει να έχω κάποιον να τον φροντίζει (εγώ και η γυναίκα μου δεν ξέρουμε ούτε είναι στα προσόντα μας να μάθουμε). Κάποιο καλόκαρδο μεσήλικο Έλληνα από το διπλανό χωριό. Να πίνουμε και ένα καφέ μαζί μετά. Και να μου λέει τι βλέπει, τι ακούει, τι παίρνει από τη ζωή, να είναι η φωνή του απλού μα τόσο σημαντικού ανθρώπου, του δουλευτή, απαραίτητη συντροφιά. 


Σπίτι με κήπο γύρω γύρω. Ξυλόσπιτο με κεραμίδια. Λατρεύω το ξύλο. Και τα κεραμίδια μου αρέσουν, δεν μπορώ τα τσιμεντένια κουτιά. Μεγάλο καθιστικό με τζάκι, τραπέζι να κάθομαι να γράφω, γρήγορη σύνδεση σε Ιντερνέτ, τραπέζι έξω να κάθομαι και εκεί να γράφω. Να κάθομαι με το ταίρι μου ή μόνος και να αγναντεύω.  Κρεβατοκάμαρα στον πάνω όροφο, ένα δωμάτιο με κρεβάτια κουκέτες για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου (ελπίζω να αποκτήσω κάποτε) ή για φίλους που θα έρχονται να με δουν.  Μεγάλη φωτεινή κουζίνα, συνέχεια του καθιστικού ή χώρια.  

Σκύλο... μεγάλο... κάτι σε λυκόσκυλο, να πηγαίνουμε βόλτα... να του μιλώ και να μου απαντά με τα μάτια του... να με διαβάζει... 


Μερικούς γείτονες... Δεν τους θέλω κολλητά με μένα αλλά ούτε και στην άλλη άκρη. Να είναι σε ακτίνα φωνής το πολύ, να τους νοιώθω και να με νοιώθουν. Δεν μου αρέσει η παρατεταμένη μοναξιά. Να επιλέγω εγώ όμως πότε και ποιόν θα δω. ΄Ενα κρασάκι παρέα, ούζάκι με μεζέ, μία παρτίδα σκάκι ή τάβλι ενώ οι γυναίκες μας τιτιβίζουν τα δικά τους. 


Πόλη με όλα τα αγαθά κοντά, στη μισή ώρα ας πούμε... Να πάς βόλτα και να κάνεις τα ψώνια σου. Με κανένα θέατρο, καμία πολιτιστική εκδήλωση πότε πότε. Με εξοπλισμένο νοσοκομείο και καλούς γιατρούς, μεγάλοι άνθρωποι είμαστε. Και ένα χωριό σε ακτίνα περπατήματος από την άλλη μεριά. Να φέρνω ζεστό ψωμί κάθε πρωϊ, να τρώω το μισό στο δρόμο και να με γκρινιάζει η γυναίκα μου. 


Ένα αυτοκίνητο να πηγαινοέρχομαι. Να το οδηγεί και εκείνη όταν εγώ βαριέμαι να τρέχω και θέλω να αράξω. 


Να σας σκανδαλίσω και λίγο ; στους γείτονες που λέγαμε... και καμία "ξέμπαρκη", 40 και πάνω, χήρα, ζωντοχήρα, σε τέτοιο στυλ. Να μένει με τα παιδιά της π.χ.  Όταν με πιάνει το πονηρό μου, να το παίζω "αντρί" (που λένε και στην Κρήτη), να της την πέφτω, μη σκεφθείτε περίπλοκα πράγματα, έτσι παιχνίδι να γίνεται, εκείνη να κολακεύεται και εγώ να νοιώθω όμορφα. Για το "ταχάμου τα" ! Να λέμε ότι κάτι κάνουμε, χωρίς στην ουσία να κάνουμε τίποτα, γιατί κατά βάθος ούτε εκείνη θα θέλει να το πάει μακρύτερα από ένα φλερτ, ούτε εγώ. 

Στο στυλ "και καλά να μας πει "οχι", αν μας πει "ναι" , μετά τι  κάνουμε ;"  :))    

Το σπίτι μου μακριά αρκετά για να μη μου κουβαλιούνται όλη την ώρα επισκέψεις, δεν είμαι τόσο κοινωνικός.  Αλλά και αρκετά κοντά, για όσους θέλω, όποτε τους θέλω και για το αν τύχει κάτι...

Τώρα που το σκέφτομαι... Είχα σπίτι για δέκα χρόνια περίπου, με το 70 % περίπου των προδιαγραφών που περιέγραψα. Ίσως και λίγο παραπάνω... Εξοχικό στην Εύβοια, στη Βάθεια (Αμάρυνθο) ανάμεσα σε Ερέτρια και Αλιβέρι. Κληρονομικό. Το πουλήσαμε στα μέσα της δεκαετίας του 90 για οικονομικούς λόγους, χρειαζόμαστε αλλού τα λεφτά. Και τότε το βαριόμουν ο μακάκας, καυγάδες έκανα στην γυναίκα μου και στα παιδιά μου που θέλανε να πάμε ! Και πράσινο (κήπο είχε, πράσινο είχε, αλλά όχι πάρα πολύ πράσινο, όχι ποτάμι και δάσος, σε αυτά - μεταξύ άλλων - φεύγει λίγο από την περιγραφή) και στη θάλασσα (που εμένα δεν με ενδιέφερε) με τα πόδια !  Και κάποιους - κάποιους λέμε - καλούς γείτονες και τον σκύλο. Και το χωριό στα 5-10 λεπτά με το αυτοκίνητο και η Χαλκίδα στη μισή ώρα πάνω κάτω. Και η Αθήνα στη μιάμιση το πολύ.    


Τώρα το εκτίμησα... Και τώρα που έγραφα πως θα ήθελα το σπίτι μου, έπιασα τον εαυτό μου να περιγράφει σαν εσωτερικό, το σπίτι που είχα τότε. 

Θύμησες και όνειρα... Στο μίξερ...