Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ένας από τους ήρωες

Σήμερα θα ξεφύγω από το ελαφρόν ποικίλλον πρόγραμμα (τουριστικά, ανέκδοτα, ρητά, φωτό και αινίγματα). Θα προσαρμοστώ στο κλίμα της αυριανής ημέρας (28/10) 

Θα σας πω μία ιστορία, όπως την έμαθα από τον πατέρα μου που την έχει διηγηθεί όχι μόνο σε μένα αλλά και στα παιδιά μου. 

(Για όσους δεν έχουν διαβάσει παλιότερα, ο πατέρας μου (Φυσικός Παν. Αθηνών και Μηχανολόγος Ε.Μ.Π) έκανε καριέρα στην αεροπορία σαν μηχανικός αεροσκαφών. Τον έχασα περίπου πριν ένα χρόνο). 

Ο πατέρας μου πήγε στην Σχολή Αεροπορίας το 1939, ήταν στο πρώτο τμήμα μηχανικών αεροσκαφών. Μεταπολεμικά το τμήμα αυτό αυτονομήθηκε και εξελίχτηκε στην σημερινή Σ.Μ.Α. (Σχολή Μηχανικών Αεροπορίας). 

Για να καταλάβετε την εποχή εκείνη και κάποια από όσα αναφέρω στη συνέχεια, όποιος έμπαινε τότε σε στρατιωτική σχολή, υφίστατο πολλά καψόνια που σήμερα ουτε διανοούνται να τα εφαρμόσουν. Άλλαξαν οι εποχές. Οι σχολές ήταν τριετείς. Οι δευτεροετείς και οι τριτοετείς κάθε σχολής ταλαιπωρούσαν και συχνά υπερβολικά τους πρωτοετείς. Θεωρούσαν ότι τα καψόνια και οι κακουχίες δίδασκαν στρατιωτική πειθαρχία και χαλύβδωναν τον χαρακτήρα. 

Φυσικά οι καταταλαιπωρημένοι πρωτοετείς μόλις γινόντουσαν δευτεροετείς και τριτοετείς έκαναν τα ίδια ή και χειρότερα στους δικούς τους πρωτοετείς. Είπαμε άλλες εποχές. Μη το ψάχνετε, αυτά έχουν εξαφανισθεί αν όχι εντελώς, σε μεγάλο βαθμό πλέον. Πήγαμε από το ένα άκρο σχεδόν στο άλλο. Με ότι καλά και κακά συνεπάγεται αυτό... (έχει και από τα δύο...)

Η πρώτη σειρά μηχανικών (η σειρά του πατέρα μου) είχε από πάνω της ιπτάμενους δευτεροετείς και τριτοετείς (ίκαρους), δεν υπήρχαν προηγούμενοι "δικοί τους" μηχανικοί να τους ταλαιπωρήσουν. Οι ιπτάμενοι έκαναν καψόνια και στους πρωτοετείς ίκαρους αλλά στους μηχανικούς... ξεφάντωναν ! Ήταν και "κλαδικό" το θέμα, μέχρι τώρα, ίκαροι και μηχανικοί δεν έχουν τις καλύτερες των σχέσεων... 

Πρωτοπαλίκαρο των "παλιών" ικάρων που έκαναν τον βίο αβίωτο στην σειρά του πατέρα μου ο Ευάγγελος Γιάνναρης. Τον έτρεμαν όλοι. Και οι καινούργιοι ίκαροι και περισσότερο οι μηχανικοί. Ακόμα και στους δευτεροετείς ίκαρους έκανε καψόνι, είχε δικαίωμα, ανώτερος τους ήταν)

Αυστηρός, σκληρός στα καψόνια, αλλά πολύ καλός σαν τριτοετής (δεν είχαν την σχολή μόνο για να κάνουν καψόνια και να βγάζουν τα απωθημένα τους. Διδάσκοντο διάφορα σχετικά με τα αεροπολάνα που θα πέταγαν, από τους διάφορους καθηγητές τους και από παλιότερους ιπτάμενους αξιωματικούς. Αλλά ο Γιάνναρης δίδασκε "σκληραγώγηση" και "πειθαρχία" στους νεότερους με τον δικό του αυστηρό τρόπο. Οι πρωτοετείς τον έτρεμαν. 

Ο Γιάνναρης έπαιζε φυσαρμόνικα, σε ώρες σχόλης του άρεσε και έπαιζε καλά. Μαζεύονταν και τον άκουγαν. Τους μάγευε. Ακόμα και οι πρωτοετείς, όπως ο πατέρας μου, τολμούσαν να πηγαίνουν κοντά όταν έπαιζε. "Γλύκαινε το βλέμμα του" όπως μου έλεγε.  Διακινδύνευαν κανένα απότομο "τέλος του διαλείματος" σαν αντίδραση μια που τον είχαν πιάσει σε κάποιες στιγμές συναισθηματισμού. Αλλά τους μάγευε. Από τρόμος και φόβος εκείνες τις στιγμές, γινόταν κατά κάποιο τρόπο όλοι μία παρέα, πρωτοετείς, δευτεροετείς, τριτοετείς και άκουγαν "το παιδί με τη φυσαρμόνικα" (που να τον πουν μπροστά του έτσι). Μια παράταιρη με το όλο πνεύμα εκεχειρία που όλοι την σέβονταν. 

Ξεσπά ο πόλεμος του 40. Δευτεροετής ο πατέρας μου πλέον και ο Γιάνναρης είχε τελειώσει την τριετή φοίτηση του και είχε ορκισθεί αξιωματικός. Ιπτάμενος Ανθυποσμηναγός. 

Πρωϊ ήρθε η διαταγή στις 30 Οκτωβρίου του 1940. Έπρεπε κάποιος να σηκωθεί και να κάνει αναγνώριση και βομβαρδισμό εχθρικών θέσεων στο μέτωπο, στην Πίνδο. Ο Γιάνναρης έπαιζε φυσαρμόνικα, το ακροατήριο του κοντά του. 

Κάποιος ήρθε και έφερε τα νέα. Αποστολή αυτοκτονίας. Τα ιταλικά αεροσκάφη πολύ περισσότερα και πιο καινούργια από τα δικά μας, καλύτερα σε μαχητικές ικανότητες. Όποιος πλησίαζε τις ιταλικές θέσεις θα έπεφτε από τα αντιεροπορικά των ιταλών αλλά κυρίως από τα ιταλικά καταδιωκτικά. Όχι απλώς πιθανώς, πιθανότατα έτσι θα γινόταν. 

Ήταν όμως απαραίτητη η αποστολή. Έπρεπε να γίνει αναγνώριση, που ήταν οι Ιταλοί, πόσα Ιταλικά τους περίμεναν έτοιμα να απογειωθούν από το αεροδρόμιο της Κορυτσάς που ήταν δικό τους. Και αν ήταν δυνατόν να βομβαρδίσουν το αεροδρόμιο, αν έφθαναν μέχρις εκεί. 
   
Η φυσαρμόνικα σταμάτησε. "Ποιος θα πάει ;" ρώτησε ο Γιάνναρης.  

Όταν του είπαν, επρόκειτο για νεαρό ιπτάμενο, πολύ φίλο του, αντέδρασε. "Αυτός ήρθε σήμερα ξημερώματα από την άλλη του μονάδα. Ξενύχτης και τόσο ταλαιπωρημένος σε τέτοια αποστολή ;" σχολίασε. Ο φίλος του ήταν παντρεμένος με μωρό παιδί αλλά αυτό ο Γιάνναρης. δεν το είπε.  

Έβαλε την φυσαρμόνικα στην τσέπη και έφυγε. Πήγε στον διοικητή τους και είπε ότι θα πάει εκείνος. Ήταν ξεκούραστος, η αποστολή έπρεπε να γίνει. Δεν υποτιμούσε τις ικανότητες του φίλου του αλλά κάτω από αυτές τις συνθήκες θα την έκανε όπως είπε εκείνος καλύτερα. 

 Ο Διοικητής τον συνεχάρη για το θάρρος του. Ήξερε τι καλός που ήταν. Δέχθηκε την προσφορά του και του έσφιξε το χέρι. Σε πέντε λεπτά η σύνθεση της ομάδας είχε αλλάξει και ο Γιάνναρης ήταν μέσα. Θα ήταν παρατηρητής, πολυβολητής και βομβαρδιστής, τομείς στους οποίους αρίστευε στις δοκιμαστικές πτήσεις. Πιλότος ο αρχισμηνίας Λεωνίδας Τσάντας. Υπαξιωματικός αλλά πολύ έμπειρος πιλότος, από τους καλύτερους που είχαμε για τα συγκεριμένα αεροσκάφη. 

Γυρνά ο Γιάνναρης στην αίθουσα που ηταν μαζεμένοι οι υπόλοιποι. Ρευστή η κατάσταση, συζητούσαν τις εξελίξεις. "Θα πάω εγώ" είπε απλά, σαν να έλεγε "θα πάω βόλτα στον κήπο". και κίνησε να πάει να μαζέψει τα πράγματα του. Καθώς πήγαινε για τον θάλαμο του τον άκουγε ο πατέρας μου να παίζει φυσαρμόνικα... 

Ο Γιάνναρης με τον Τσάντα απογειώθηκαν εκείνο το πρωϊνό. Βομβάρδισαν τις εχθρικές θέσεις όσο μπόρεσαν. Σαν θυμωμένες σφήκες έπεσαν πάνω τους τα Ιταλικά καταδιωκτικά. Πέντε ιταλικά καταδιωκτικά βρέθηκαν σε κάποια στιγμή έναντι ενός ! Και όπως είπα ήταν πιο σύγρονα, από κάθε πλευρά. 

Άρχισε αερομαχία. Ο Γιάνναρης πολυβολεί, όσο μπορεί. Αντίπαλοι του έμπειροι Ιταλοί πιλότοι. Κτυπά δύο αλλά και το δικό τους αεροσκάφος κτυπιέται. Του Γιάνναρη του τελειώνουν οι σφαίρες. Ο Τσιάντας τραυματισμένος ελαφρά πάει ψηλότερα και χάνεται μέσα στα σύννεφα, ευτυχώς είχε πυκνή νέφωση. 

Τελικά η Ιταλοί δεν μπόρεσαν να τους εντοπίσουν. Έκανε αναγκαστική προσγείωση ο Τσιάντας στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας έξω από το χωριό Βασιλειάδα, στο νομό Καστοριάς. 

Βγήκε με το ζόρι έξω. Ο Γιάνναρης τραυματισμένος θανάσιμα ξεψύχησε στα χέρια του. Δεν έλεγε τίποτα για να μην του αποσπάσει την προσοχή ! 




Ο Ευάγγελος Γιάνναρης, το "καψονόμουτρο", ο τρόμος και ο φόβος των νεοσύλλεκτων στη Σχολή Αεροπορίας, αλλά και "το παιδί με την φυσαρμόνικα" ήταν ο πρώτος νεκρός της αεροπορίας στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο. Μετά θάνατον του απενεμήθη αριστείο ανδρείας και ο ο βαθμός του υποσμηναγού.  

Στην Βασιλειάδα υπάρχει προμοτομή του. Ο Δήμος της περιοχής κάνει κάθε χρόνο επιμνημόσυνη δέηση την πρώτη Κυρική μετά την 28η Οκτωβρίου. Προς τιμή του ίκαρου που έχασε νωρίς τα φτερά του. Για να υπερασπίσει την πατρίδα του και εκείνα τα μέρη...  

Το σταματώ εδώ... δεν θυμάμαι κάτι άλλο... Θόλωσε και η οθόνη... 

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

GiP Tours - 2

Πριν ξεκινήσω την σημερινή μου περιήγηση, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Στον καλό αναγνώστη του μπλογκ και φίλο, τον Σκρουτζάκο, που μου απένειμε βραβείο που ήδη το κρέμασα φάτσα μόστρα εδώ. Είναι το πρώτο που παίρνω και το καμαρώνω. 
Κάποια στιγμή στο μέλλον θα σας απονείμω και εγώ βραβεία. 

Πάμε στα τουριστικά μας, να ξεχαστούμε λίγο. Από σήμερα πρωτοτυπώ. Μαζί με τις πόλεις θα παρουσιάζω και ντόπιες ξεναγούς για τους αναγνώστες και ντόπιους ξεναγούς για τις αναγνώστριες μου. Κι αν δεν είναι του γούστου σας, ονειρευτείτε κάποια άλλη/άλλον. Σε φαντασίας ταξίδι σας καλώ, δουλέψτε την φαντασία σας όπως θέλετε. 

1) Τόκιο.  Δεν έχω πάει και πολύ θα το ήθελα ! 



Ανθισμένες Κερασιές (σήμα κατατεθέν), παγόδες, γκέϊσες, και ένα σωρό γκατζετάκια και τεχνολογικά που τραβούν την προσοχή, όπως π.χ. οι δράκοι που κάνουν με λέϊζερ σε συντριβάνια (βλ. εικόνα). 

Φυσικά στην φωτό κλασσικό back ground το ηφαίστειο Φούτζι Γιάμα, 3707 μέτρα το δίνουν οι οδηγοί, ενεργό (τελευταία έκρηξη το 1707). Μη φοβόσαστε, απέχει 100 χλμ από το Τόκιο και θεωρείται "χαμηλού κινδύνου".  Από τα πιό πολυφωτογραφημένα μέρη στον κόσμο. 

Ξεναγοί για τις κυρίες : 
                      (1)                                                  (2) 

Ξεναγοί για τους κυρίους : 



  Καλά να περάσουμε !!  

2) Βαρκελώνη. Από τα ελάχιστα μέρη που θα ήθελα να πάω στην Δυτική Ευρώπη και δεν έχω πάει (τότε που μπορούσα πήγα αλλού... βλέπετε τα διακοποδάνεια... με το κουτάλι !!) 



Πρωτεύουσα της Καταλωνίας που θέλει να φύγει από την μαμά Ισπανία, (μάλλον δεν θα σε αγαπήσουν ιδιαίτερα αν τους πεις Ισπανούς).  Ολυμπιακοί το 1992, δεν την βούλιαξαν οικονομικά. Βλέπετε εκεί δεν "τα έφαγαν", ούτε μαζί, ούτε χώρια, έκαναν έργα, τους έμειναν, τα αξιοποιούν. 

Ξεχωρίζει ο ημιτελής ναός Sagrada Familia (αριστερά στην φωτό).  Ξεκίνησε να χτίζεται το 1882 από τον Καταλανό αρχιτέκτονα Γκαουντί, και σιγά σιγά την προχώρησαν και μετά τον θάνατο του με τα σχέδια που είχε κάνει. Διακόπηκε στον Ισπανικό εμφύλιο, πήγαινε σαν χελώνα μετά λόγω έλλειψης πόρων. Μάζεψαν (από τουρίστες κυρίως) ακόμα μαζεύουν και το πάνε να τελειώσει κάπου μεταξύ 2017 και 2026. Πάντως είναι το Νο1 τουριστικό της αξιοθέατο. 


Ξεναγοί για τις κυρίες : 



Τον κύριο Αριστερά θα τον ξέρετε καλύτερα. Και Όσκαρ πρώτου ρόλου έχει πάρει και την Πενέλοπε Κρουζ έχει πάρει γυναίκα, τι άλλο να πάρει ; Ορίστε ; Καλά... θα μεσολαβήσω !!

Ξεναγοί για τους κυρίους : 



Τρέχω να προλάβω την Αριάδνη... Εχει και αυτό το στυλάκι της δυναμικής γυναίκας που με τρελαίνει, αυτό βλέμμα που είναι σαν να λέει -γενικά σε όλους/όλες : "είμαι έτοιμη... έλα αν τολμάς..."  (φαντασίωση μου είναι, ότι θέλω φαντάζομαι ! Ορίστε μας !) 

Άντε... να δω που θα σας πάω την άλλη φορά ! 


(προσπαθω να κάνω "μη συνηθισμένη" τουριστική ξενάγηση, θα το έχετε καταλάβει. Δυό τρεις κλασσικές φωτό του κάθε μέρους που πηγαίνουμε, ελάχιστο μπλα μπλα για όσα δείχνουν οι φωτό και ντόπιες καλλονές - "καλλονοί" για οδηγοί). 














Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Αγγέλα ?

Η Αγγέλα, ήρθε, είδε (όσα "έπρεπε"), άκουσε (όσα έπρεπε, ίσως χωρίς εισαγωγικά, η βοή του πλήθους μπορεί να ακούγονταν) και έφυγε. 

Δεν ήρθε για να μας λύσει τα προβλήματα. Την πρήξανε να έρθει. Ακόμα και οι δικοί της. "Χώρα της Ευρωπαϊκής Κοινότητα η Ελλάδα. Υποφέρει και δεν πας ούτε εθιμοτυπική επίσκεψη. Ντροπής". 

Σιγά μη περίμενε να έλθει για να μάθει τι γίνεται εδώ. Τα χάλια μας τα ξέρει. Ότι ΔΕΝ θα τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας επίσης το ξέρει. Αλλά θέλει να της λέει ο Αντωνάκης το "θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας" και εκείνη να του τραγουδά "Θέλω να σ' ακούω να το λες".  Φτιάχνεται έτσι, τι να κάνουμε τώρα... 

Εμείς τι κάνουμε... πέρα από το να της δείχνουμε πόσο την "αγαπάμε" στους δρόμους και στις πλατείες... 

ΠΟΛΥ καλά κάναμε, μη νομίζει ότι μας πηδάνε άνευ βαζελίνης και μας αρέσει κι όλας ! (με το μπαρδόν). 
Αλλά δεν φτάνει αυτό... Πρέπει να κάτσουμε να σκεφτούμε τι σκ@τά κάναμε στο παρελθον με αποτέλεσμα να τα τρώμε τώρα  και να βάζουμε και στην κατάψυξη μη λείψουν στα παιδιά μας. 

Γιατί... από μεταπολίτευση και μετά... λόγω αντίδρασης... φύσηξε "αριστερός αέρας" στη χώρα. Αλλά περίεργος αέρας... ντόπια συνταγή... Αριστερά οι καρδιά, το πορτοφόλι δεξιά. Φανφάρες σοσιαλιστικές, επαναστατικές, ακροαριστερές μερικές φορές αλλά το κομπόδεμα πάχαινε. Το αριστερό, το κόκκινο, το ροζ, το πορτοκαλί γίνονταν πλαστική σημαία και σύνθημα. Αλλά στην πράξη... 

- ρουσφέτια, ψιλοπαρανομίες και μικρο-λαμογιές σε καθημερινή βάση

-  παράνομοι διορισμοί

- γρηγορόσημα σε υπαλλήλους για να μας εξυπηρετήσουν γρηγορότερα "από τους άλλους" . Μάγγες εμείς ! 

- φαντάροι οι κανακάρηδες μας "εδώ κοντά". Στην επόμενη γωνία αν γίνεται, να πηγαινοέρχεται με τα πόδια. Όλο και κάποιο θείο ή φίλο ή γνωστό στρατιωτικό είχαμε... Ναι, από αυτούς που όλο τον άλλο χρόνο λέγαμε "χούντα" και "φασισταριό". 

- μαύρο χρήμα που κερδίζαμε από τους μετανάστες. Που δεν τους πληρώναμε και κλέβαμε το ΙΚΑ. Ναι το Ι.Κ.Α. που δεν έχει τώρα να μας δώσει... Και φυσικά η εκμετάλλευση των μεταναστών εκμετάλλευση αλλά δεν τους δίναμε και πολύ αέρα. Όχι όλα ίσωμα (μέχρι που τον αέρα αρκετοί από αυτούς τον πήραν μόνοι τους, έγιναν και πολλοί ... και τώρα τρέχουμε !) 

- διόρωφο είχαμε ; πολυκατοικία χτίζαμε. Και η πολεοδομία σφύραγε αδιάφορα. Ξύλο έπαιζαν σε μερικές οι υπάλληλοι ποιος θα "εξυπηρετήσει" τον ματσό πελάτη (αληθινό γεγονός !!) . Που άφηνε το κατι τις του για να κάνουν τα στραβά μάτια. 

- υπερωρίες υπαλλήλων από το σπίτι ή εφημερίες νοσοκομείων από το κινητό.

- φακελάκια "για να γίνει καλά η δουλειά" σε γιατρούς.

- ιατρικά παραπεμπτικά για εξετάσεις σε ιδιωτικά ιατρικά κέντρα όταν τα απαιτούμενα όργανα για αυτές τις εξετάσεις τα είχαμε αγοράσει και σάπιζαν στα υπόγεια των Δημόσιων Νοσοκομείων. 

- διακοπές παντού ανα τον κόσμο με διακοποδάνεια και κάρτες. 
Τρώγαμε λεφτά που δεν είχαμε και δεν θα είχαμε, μας έπιαναν μακάκες οι τράπεζες με τις διαφημίσεις τους και τώρα μας φταίνε. (φταίνε, αλλά όχι μόνο εκείνες, μη τρελλαθούμε. Σαν την παρθένα που την πέτυχε ο ντελικανής "σε μια στιγμή αδυναμίας...")

- Με τα Πόρσε Καγιέν (ρεκόρ πωλήσεων Πόρσε (%) στην Ευρώπη) να πηγαίνουμε για φραπεδιά στις πλατείες και να πουλάμε μούρη. Και με τα ρολόϊ των 2000 Ευρώπουλων στο χέρι (το φτηνότερο !) γιατί αλλιώς δεν θα μας πρόσεχε η γκόμενα ! 

- να τα χρυσαφικά και τα πανάκριβα γυναικεία ντεσού που δεν τα άντεχε το πορτοφόλι (του μπαμπά, του γκόμενου, του συζύγου, η δουλειά) . Ναι... αυτά που τώρα δυστυχώς μερικές αναγκάζονται και τα πουλάνε στη ζούλα... 

- ένα αυτκίνητο για κάθε μέλος της οικογένειας σε ΜΕΣΟ-αστικές οικογένειες. Δύο σε πολλές μικροαστικές. Και δεν θεωρούνταν πολυτέλεια.  

- Είχαν αρχίσει και οι ιδιωτικές πισίνες σε μερικά προάστεια... Τι... να έχει η Σούλα που μέχρι προχθές δεν φορουσε βρακί στον @ώλο και να μην έχουμε εμείς ! Ντροπής !! 

- έξω συχνά και γλέντι. "Να πάμε κάπου έξω να φάμε" δεν λέγαμε ; Πόσο συχνότερα από όσο αντέχαμε ; 

- υποβρύχια να γέρνουν, να γεμίζει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας από μεσάζοντες... Χοντρές δουλειές... 

- Δρόμοι γκιλοτίνες και εργολάβοι που θησαύριζαν... Και επειδή μπουζίνα (business) και ΜΜΕ πάνε μαζί... ποιος να τους ακουμπήσει... Να τον πιάσουν οι τηλε-εισαγγελείς του δικού τους καναλιού μετά στο στόμα τους...   

Ναι... μη σας κακοφαίνεται... ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ο Πάγκαλος με το περιβόητο "μαζί τα φάγαμε" και το ξέρουμε ΟΛΟΙ αυτό. Ναι, ΜΑΖΙ τα φάγαμε. Για χρόνια. Με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο. Άλλος λίγα και άλλος πολλά. Οι πολλοί από λίγο, οι λίγοι από πολλά, οι ελάχιστοι από ΠΑΡΑ πολλά. 

Ωραία περνάγαμε ! Μέχρι που μας σκούντηξαν, ξυπνήσαμε, τέλειωσε το όνειρο  και άρχισαν οι σφαλιάρες ! Βροχή ! (εδώ πάλι, η σφαλιάρα αντιστρόφως ανάλογη. Οι πολλοί φάγαμε - και τρώμε - τις πολλές σφαλιάρες, οι λίγοι τρώνε λιγότερες, οι ελάχιστοι... "ποια κρίση" ;) . 

Το Σύστημα αδικεί. Αλλά πάντα το Σύστημα ΕΤΣΙ αδικεί. Όχι μόνο εδώ, ούτε μόνο τώρα. Διαχρονικά και παντού... 

Και συνειδητοποιήσαμε τα ΜΕΓΑΛΑ μας σφάλματα. Και καταλάβαμε τι καθίκια μας κυβερνούσαν, ποιούς ψηφίζαμε και ποιούς πιστεύαμε (γιατί τους χρειαζόμαστε κι όλας, μας βόλευαν). 

Δικαίως τα βάλαμε με τους πολιτικούς και με ολάκερο το διεφθαρμένο σε μεγάλο βαθμό σύστημα. Όχι μόνο δεν μας μάζευαν, έτριβαν τα χέρια τους, είχαν πελατεία ευχαριστημένη, μας φώναζαν "κι άλλο !" (βλέπε Χρηματιστήριο). 

Δικαίως τα βάζουμε με την Αγγέλα και τους ξένους που τώρα μας την πέφτουν από παντού. Τόσα χρόνια δεν έβλεπαν ; Δεν ήξεραν ; Τώρα τους έπιασε ο πόνος ; 

Όμως για τις τεράστιες ευθύνες των ντόπιων πολιτικών και των  δημοσιογράφων, όπως και των ξένων που μας επιβουλεύονται (με εκτελεστές των εντολών τους τούς εδώ σφουγγοκωλάριους και τα πάντα πρόθυμα ντόπια γιουσουφάκια τους) έχω γράψει αρκετές φορές. Και μπορεί να ξαναγράψω, είναι μεγάλο το θέμα. 

Είπα όμως σήμερα να πω κάπως πιο αναλυτικά και για την καμπούρα μας. Μεταξύ μας... και εμείς... τόσο καιρό... το χέρι στο γλυκό... 
  
Μακάρι η νεότερες γενιές να έχουν περισσότερο μυαλό. Γιατί δεν γίνεται, κάποτε θα τελειώσει η καταιγίδα. Θα πάρει χρόνο (και δεν ξέρω τι άλλο) αλλά κάποτε θα τελειώσει. Ας μείνει σαν δίδαγμα τουλάχιστον... 

Σε άλλο κλίμα : έβγαλα γρήγορα την προηγούμενη ανάρτηση, είχε κάποιες στιγμές ευθυμίας αλλά την έφαγε η επικαιρότητα. Αν δεν την προλάβατε, από κάτω είναι. όπως και στο άλλο μου μπλογκ η νέα (χθεσινή) συνέχεια του διηγήματος μου 


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Λίγο γέλιο ακόμα...




ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ !! 
 




ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ : Σήμερα Δευτέρα 8/10 στο άλλο μου μπλογκ έβαλα το νέο κεφάλαιο του διηγήματος μου "ΑΛΛΟΥ" . Όσες πιστές και πιστοί... 


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Ενημέρωση για την παρουσίαση

Δυστυχώς η παρουσίαση του βιβλίου "Ο Διάδρομος" από τον Χριστόφορο με παρουσιαστή και μένα (μεταξύ άλλων) αναβλήθηκε !! 

Βλέπετε... φτάνοντας με τον Χριστόφορο στο βιβλιοπωλείο που θα γινόταν η παρουσίαση μας περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη !! 





Μια χαρά όλα !!

Ευχαριστώ Θερμά όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους, όπως και όσους ήταν νοερά μαζί μας γιατί δεν μπόρεσαν αν έλθουν ενώ το ήθελαν. 

Για την εκδήλωση θα μιλήσει στο μπλογκ του ο Χριστόφορος, όπως και η Κάρυ που μας αποθανάτισε με το κινητό της. 



Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Σας περιμένουμε !


Τον Χριστόφορο θα δείτε, εμένα να του παρουσιάζω το βιβλίο μαζί με την κόρη του Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και τον Φάνη Μουρατίδη θα δείτε, τη γυναίκα του Χαρούλα, την μικρότερη κόρη του Εβίτα και τον γιό του Ηλία θα γνωρίσετε...  τι άλλο θέλετε ;    :)) 

Σας περιμένουμε !! 





Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Κι ένα παιχνίδι...

Το είδα σε άλλο μπλογκ, μου άρεσε, παίρνω μέρος. Και το αλλάζω, τα 8 πράγματα τα κάνω 10.

5 πράγματα που θα ήθελα αλλιώς στη ζωή μου

1) Θα ήθελα να είχα μεγαλώσει λίγο διαφορετικά τα παιδιά μου. Τα ανάθρεψα πρόβατα σε μία κοινωνία λύκων...

2) Θα ήθελα να είχα προφτάσει να πάω σε μερικά μέρη ακόμα.... Τώρα πιά... με την φαντασία μου...

3) Θα ήθελα να μην είχα αρχίσει πριν χρόνια να χλαπακιάζω (να τρώω πολύ), να μη γυμνάζομαι και να με αμελώ. Δεν θα είχα γίνει ελεφαντάκι.

4) Θα ήθελα να μην είχα διστάσει και να είχα τολμήσει να "κάνω τη κίνηση" κάποιες (λίγες) φορές. Στερνή μου γνώση...

5) Θα ήθελα να είχα ασχοληθεί συστηματικά με το γράψιμο και όχι όποτε το θυμάμαι. Νωρίτερα. Να είχα γράψει περισσότερα. 

5 πράγματα που θα ήθελα στο μέλλον.

6)  Υγεία, Ειρηνη, Ευτυχία, Επιτυχία για τα πρόσωπα που αγαπώ πολύ και για μένα 

7) Ειρήνη και καλύτερες μέρες για την χώρα μου.

8) Να ζήσω να δω αν υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες.

9) Να είμαι ενεργός και παραγωγικός για κάποια χρόνια ακόμα.

10) Να φύγω ανώδυνα, στον ύπνο μου. Σε βαθειά γεράματα. Είμαι εραστής της ζωής.

Δεν ορίζω ποιοι να το συνεχίσουν. Ας το κάνουν όποιες και όποιοι θέλουν.

Επειδή έβγαλα γρήγορα την προηγούμενη ανάρτηση, το πρώτο ταξείδι με το « GIP TOURS »  :)) είναι εκεί, στην προηγούμενη. Για να ταξιδέψουν μερικές στιγμές και όσοι δεν το έκαναν ήδη.
Και μη ξεχνάτε το άλλο μου μπλογκ.