Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

MATROSKA

MATROSKA (Ρωσσική ξύλινη ζωγραφιστή κούκλα που ανοίγει από μπροστά και έχει μέσα της μία δεύτερη. Κι αυτή ανοίγει και έχει μέσα της μία τρίτη κ.ο.κ.) 



Μόσχα. Στο κοντινό μας μέλλον.

Το κουδούνι της πόρτας ξάφνιασε την Ντάρια. Δεν περίμενε κανένα τέτοια ώρα το πρωϊ. «Ποιος να είναι ;» αναρωτήθηκε. «Και είμαι χάλια !»  συνέχισε τη σκέψη της ρίχνοντας μια ματιά στο είδωλο της, στον καθρέφτη του χωλ. Έφτιαξε λίγο τα ξανθά της μαλλιά, έσφιξε τη ζώνη της ρόμπας της και πήγε στην πόρτα. Κοίταξε από το ματάκι της πόρτας και ησύχασε. Άνοιξε την πόρτα χαμογελαστή.

«Γκριγκόρυ» είπε παραμερίζοντας για να περάσει ο νεαρός άνδρας. Ο Γκριγκόρυ ήταν ο καλύτερος φίλος του γιού της στο Πανεπιστήμιο. Τον συμπαθούσε πολύ.

«Καλημέρα κυρία Μπέσοφ» είπε ο Γκριγκόρυ μπαίνοντας. «Συγνώμη για την ενόχληση, πέρναγα πηγαίνοντας στο Πανεπιστήμιο γιατί ο Λαβρέντυ ξέχασε τις σημειώσεις του. Μου τηλεφώνησε να περάσω και να τις πάρω καθώς ήμουν εδώ κοντά. Είναι λέει πάνω στο τραπεζάκι που αφήνει το laptop του». »

«Ο αφηρημένος !» είπε η Ντάρυα, δήθεν συνοφρυομένη. «Κάτσε πάω να στις φέρω. Θέλεις μία πορτοκαλάδα ;  μήπως ένα καφέ ;»

 «Όχι ευχαριστώ, έχουμε μάθημα, πρέπει να βιαστώ»

«Μισό λεπτό, πάω να τις φέρω» είπε η Ντάρυα και προχώρησε προς το δωμάτιο του γιού της.

Ο  Γκριγκόρυ έμεινε να την κοιτά, θαυμάζοντας το λιγερό της κορμί, καθώς πήγαινε στο δωμάτιο του γιού της. Στα 45 της χρόνια η Ντάρυα Μπέσοφ είχε ακόμα ένα σώμα που προκαλούσε τον θαυμασμό, αν όχι κάτι περισσότερο.

Σε ένα λεπτό η Ντάρυα ήταν πίσω κρατώντας ένα καφέ ντοσιέ. «Αυτό πρέπει να είναι έτσι ;» ρώτησε δίνοντας τον στον Γκριγκόρυ. «Ήταν εκεί που μου είπες»

«Ναι, αυτός είναι, ευχαριστώ, θα του τον δώσω». Το βλέμμα του Γκριγκόρυ όμως καρφώθηκε στην ρόμπα της Ντάρυα που είχε ανοίξει μπροστά… «Είσαι… είσαι πολύ όμορφη» είπε σιγά. 

«Σ’ ευχαριστώ για το κοπλιμέντο Γριγκόρυ», απάντησε η Ντάρυα χαμογελόντας φιλάρεσκα. 
«Γκριγκόρυ ;» ρώτησε ανήσυχη αλλάζοντας ύφος. «Τι έπαθες ;» . Ο φίλος του γιού της κρατούσε το κεφάλι του, με μία έκφραση πόνου στο πρόσωπο του.

 «Τίποτα… ένας ξαφνικός πόνος… πέρασε τώρα. Ίσως κανένα νευροκαβαλίκευμα.  Πρέπει να φεύγω για το μάθημα, συνέχισε βιαστικά. Μην ανησυχείτε καλά είμαι. Γειά σας !»

Πεκίνο, Κέντρο της ΜSS (Kινέζικη CIA)  Την ίδια ώρα περίπου.

«Ηλίθιε !» είπε θυμωμένος ο υπολοχαγός Χού της MSS στον νεαρό άνδρα που καθόταν μπροστά στη συσκευή νευρονικής επιβολής. «Τι ήταν αυτό ; Ο πραγματικός Γκριγκόρυ Μέργιοβιτς δεν θα το έλεγε αυτό στη μητέρα του φίλου του !!»

«Συγνώμη υπολοχαγέ. Η εμφυτευμένη εξ αποστάσεως προσωπικότητα είναι από άνδρα της ιδίας ηλικίας με τον Γκριγκόρυ Μέργιοβιτς και φαίνεται ότι του αρέσουν οι μεγάλες γυναικες. Τον έβγαλα αμέσως από το μυαλό του Γκριγκόρυ, τώρα είναι ο πραγματικός»

«Αν η Ντάρυα πει στον γιό της έστω και φιλάρεσκα, ότι αρέσει στους φίλους του, ο Λαβρέντυ θα αντιδράσει. Δεν ξαναμπαίνεις σε αυτόν, τέρμα. Θα προχωρήσουμε τα πειράματα με την εναλλακτική λύση. Άλλη μια τέτοια απροσεξία και σε βγάζω από την ομάδα μου σαν ανίκανο με δυσμενή αναφορά !! Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό !!»

«Δεν θα ξαναγίνει υπολοχαγέ» είπε ήρεμα ο νεαρός Κινέζος. Ήξερε πόσο ανεκτίμητος ήταν για αυτό το πρόγραμμα, δεν θα τον παραμέριζαν εύκολα. Αλλα δεν ήθελε να προκαλεί και την τύχη του.   

Langley, κέντρο της CIA στις Η.Π.Α. Ιδια ώρα περίπου.

«Δεν είναι έτοιμοι ακόμα !» είπε η μελαχρινή κοπέλλα. Καθόταν μπροστά σε μία διαφορετική συσκευή που έκανε όμως την ίδια δουλειά με εκείνη των Κινέζων.

«Πράγματι !» είπε ο ψηλός ξανθός άνδρας που ήταν σκυμένος πάνω της. «Πολύ καλή δουλειά Σύνθια. Μέχρι που να στρώσουν τη συσκευή τους θα έχουμε προλάβει να τελειοποιήσουμε τη μηχανή μπλοκαρίσματος αποστελλομένων εγκεφαλικών κυμάτων. Ο Τομ λέει ότι η ομάδα του θα την έχει έτοιμη σε λίγες μέρεςς. Ελπίζω να μη μας προλάβουν οι Κινέζοι».

«Αποκλείεται ! Μπορούμε να προκαλέσουμε παρενέργειες στον Γκριγκόρυ Μέργιεβιτς. Οι Κινέζοι θα τον παρακολουθούν για ένα διάστημα, να δουν ότι όλα είναι καλά.  Θα ανησυχήσουν  γιατί θα νομίσουν ότι οι παρενέργειες είναι αποτέλεσμα της δικιάς τους συσκευής. Θα χάσουν χρόνο που είναι πολύτιμος για μας».

«Ωραία ! Αξίζεις ένα ποτό μόλις σχολάσουμε !»

 «Είσαι ωραίος τύπος Τομ, αλλά είμαι σε σχέσ…» άρχισε να λέει η Σύνθια αλλά σταμάτησε και έπιασε το κεφάλι της με μία έκφραση πόνου.

«Σύνθια, τι έπαθες, όλα καλά ;» είπε ανήσυχος ο Τομ.

«Ναι, μία ξαφνική αδιαθεσία, συμβαίνουν καμιά φορά. Θα το πιούμε το ποτό, το αξίζουμε»   

Μόσχα, Έδρα FSB (διάδοχος της KGB), ίδια ώρα περίπου.

«‘Εξοχα !» είπε ο ταγματάρχης Σόρσιν στον νεαρό που καθόταν μπροστά σε μία οθόνη που κάλυπτε σχεδόν μισό τοίχο και έπαιζε με τα πλήκτρα ενός PC. «Τέλειος συγχρονισμός.  Η Σύνθια προσποιήθηκε ότι κάτι έχει την ώρα που έπρεπε. Ο Τομ θα το ερευνήσει το θέμα κι ας μην έδειξε τίποτα. Θα προσπαθήσει να δει αν η Σύνθια είναι υπό την επίδραση κάποιας παρόμοιας συσκευής. Θα αναρωτηθούν ποιοι ελέγχουν το μυαλό της και από πότε. Τι έχει πει και σε ποιούς.  Όλα αυτά μας δίνουν τον χρόνο να τελειοποιήσουμε το δικό μας μηχάνημα και την συσκευή μπλοκαρίσματος ανεπιθύμητων εγκεφαλικών επιδράσεων από απόσταση, πριν από τους Αμερικανούς».

«Θυσιάζουμε την Σύνθια» είπε ο νεαρός άνδρας. «Δουλεύει για μας  τόσα χρόνια»

«Δεν ζήτησα τη γνώμη σου λοχαγέ !» είπε θυμωμένα ο ταγματαρχης Σόρσιν. «Εσύ θα κάνεις τη δουλειά σου. Δεν θα ξαναεπικοινωνήσεις μαζί της, τώρα θα την παρακολουθούν. Η Σύνθια ήξερε σε τι έμπλεκε σε αυτή την αποστολή, τι κινδύνους θα έχει. Την έχουμε προειδοποιήσει. Ξέρει πως θα φερθεί, τι θα πει και πότε στις ανακρίσεις που θα ακολουθήσουν. Δεν έχουν να της βρουν τίποτα. Θα χάσει την θέση της, θα κάνει κάτι άλλο άσχετο με μας για λίγο καιρό που θα την παρακολουθούν και μετά θα γυρίσει στην πραγματική της πατρίδα».   

Δήμος Χολαργού-Παπάγου, Αθήνα.

Ο νεαρός συγγραφέας Γιώργος Παυλίδης, τέντωσε το ισχνό του κορμί να ξεμουδιάσει, μετά  έριξε μία ακόμα ματιά στο διήγημα του. «Καλό φαίνεται» σκέφθηκε. «Ελπίζω να αρέσει». ‘Εκλεισε το laptop και ετοιμάστηκε να πάει για ύπνο. Αυτές οι ζαλάδες τον  τελευταίο καιρό δεν τον άφηναν.  Είχε κάνει εξετάσεις, δεν του είχαν βρει τίποτα αλλά επέμεναν και ήταν ενοχλητικές. Κι αυτά τα περίεργα που του ξέφευγαν καμιά φορά….

ΤΕΛΟΣ

Η ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ (απόσπασμα) : Για πρώτη φορά μια διεθνής ομάδα νευροεπιστημόνων και μηχανικών ρομποτικής έδειξε ότι είναι δυνατή η άμεση επικοινωνία μεταξύ ανθρωπίνων εγκεφάλων μέσω διαδικτύου. Οι ερευνητές πέτυχαν να μεταφέρουν απευθείας πληροφορίες από τον έναν εγκέφαλο στον άλλο, που απείχαν μεταξύ τους περίπου 8.000 χιλιόμετρα. Ένας άνθρωπος σκέφτηκε τη λέξη «γεια» στη μια άκρη της Γης και ένας άλλος την «άκουσε» μέσα στο δικό του κεφάλι στην άλλη άκρη του πλανήτη.
… Οι ερευνητές μετέφεραν από εγκέφαλο σε εγκέφαλο τις λέξεις «hola» και «ciao» («γεια» στα ισπανικά και ιταλικά) από μία τοποθεσία στην Ινδία σε μια άλλη στη Γαλλία, χρησιμοποιώντας ασύρματες συσκευές ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και ρομποτικές συσκευές διακρανιακής μαγνητικής διάγερσης, οι οποίες συνδέονταν μέσω του Ίντερνετ.

Πηγή : http://www.newsbomb.gr/episthmh/story/490993/gegonos-i-proti-epikoinonia-meso-diadiktyoy-anthropinon-egkefalon-se-apostasi#ixzz3DGnAXZKo

1 σχόλιο:

  1. Μόνο αυτό ήταν?? Και'γω που νόμιζα ότι ο νεαρός συγγραφέας στο Δήμο Χολαργού ήταν και αυτός οδηγούμενος από κάποιο πρόγραμμα ερευνητικού κέντρου για τις "τρελές" του σκέψεις που τον οδηγούσαν
    στη συγγραφή "φανταστικών" ερωτικών ιστοριών!
    Θα μπορούσε να ήταν ένα καλό "άλλοθι" για συζυγικά παραστρατήματα
    -δεν έφταιγα εγώ " αυτοί που με κατευθύνουν"!
    αντί του "ο όφις με εξυπάτησε! χα!χα!

    Τα φιλιά μου!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή