Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Η ΒΟΛΤΑ

Ο Νοέμβρης είναι ακόμα ζεστός, το φθινόπωρο δεν έχει παραδοθεί ακόμα στον χειμώνα. Το παλεύει.

Είναι μία καθημερινή, πίνω το ελληνικό μου καφεδάκι στο καφενείο του μπάρμπα Νίκου.

Μπορούσα να πάω καφενείο και να αράξω ένα καθημερινό πρωινό. Συνταξιούχος από χρόνια είμαι και για ένα καφέ έχω, δεν μου τον στέρησαν. Ακόμα…

Αλλά όλα τα άλλα… Δεν είμαι πολύ φίλος του Ελληνικού καφέ, μία ζωή Γαλλικό ή νες καφέ πίνω. Τα πρωινά δεν βγαίνω, χαζεύω στο ιντερνέτ ή γράφω, εξ ου και αρκετά βαρίδια στα πόδια και κάποια κοιλιά σεβαστών διαστάσεων (ε, τσιμπολογώ και λίγο χαζεύοντας…).

Και συνεχίζουμε… Σε καφενεία δεν συχνάζω, ούτε πιο νέος ούτε τώρα. Πάω καμιά φορά με παρέα, αλλά σπάνια πολύ. Και τέλος το συγκεκριμένο καφενείο δεν το ήξερα, ούτε τον ιδιοκτήτη του τον μπάρμπα Νίκο !

Τότε πως βρέθηκα εκεί ; Σηκώθηκα το πρωί με μία όρεξη σήμερα να κάνω κάτι διαφορετικό. Βγήκα στην βεράντα, είδα την πρωινή λιακάδα, την καλή μέρα την μύρισα, την αισθάνθηκα. Οι ακτίνες του ήλιου με προκαλούσαν, τις άκουγα : «βγες έξω βρε σπιτόγατε ! Άσε μερικές ώρες το κομπιούτερ σου και πάρε τα πόδια σου ! Έτσι για πρωτοτυπία !»

«Θα το κάνω !» είπα στον εαυτό μου. Στην γυναίκα μου δεν τηλεφώνησα στη δουλειά της να της το πω. Θα μου πάθαινε και τίποτε από την έκπληξη. Φόρεσα ένα τζιν, μια μπλούζα και ένα τζάκετ και βγήκα. Με αθλητικά παπούτσια παρακαλώ. Είναι να μη με πιάσει το περιπατητικό μου !!

Στο δρόμο είδα δυό γείτονες και τους χαιρέτισα. Με τον ένα μάλιστα μίλησα και λίγο, είχαμε καιρό να τα πούμε. Καλή η βόλτα τελικά, βλέπεις και κόσμο !

Πήρα το λεωφορείο και κατέβηκα στη στάση του μετρό (ασυνήθιστα και τα δύο για μένα, ιδίως το λεωφορείο). Πήγα στο Σύνταγμα και πήρα το τραμ. Έκανα σαν παιδί που μαζεύει εμπειρίες αλλά μεταξύ μας μου είχαν λείψει τα μαζικά μεταφορικά μέσα. Καλό το Ι.Χ. σε βολεύει αλλά και σε απομονώνει κάπως. Ιδίως τύπους με δεμένη άγκυρα στα πόδια σαν και μένα.

Με το τραμ κατέβηκα στο τέρμα, στη Βούλα. Δέκα το πρωϊ και έβλεπα μπροστά μου θάλασσα ! Από πρόπερσι στις διακοπές μου είχα να το νοιώσω αυτό !

Είπα στην αρχή να κάτσω σε μία μεγάλη καφετέρια που ήταν στο τέρμα. Αλλά δεν μου πήγαινε. Καθιστός είχα έρθει, κουρασμένος δεν ήμουν. Προχώρησα, πέρα από το Ασκληπιείο και χάθηκα στα άγνωστα σε μένα σοκάκια της Βούλας. Όχι φασόλια για να μη χαθώ δεν έριχνα από καμιά τρύπια τσέπη πίσω μου. Κράτησα μια νοερή παράλληλη πορεία με την παραλιακή.

Το καφενείο το βρήκα μπροστά μου ύστερα από λίγο. Ήταν σε μία μικρή πλατεία. Άσπρο, ασβεστωμένο, ξύλινες καρέκλες έξω, ψάθινες, βαμμένες μπλε. Σιδερένια στρογγυλά τραπεζάκια, μπλε κι αυτά, ένα σε κάθε πλευρά της επίσης μπλε πόρτας. Το άσπρο και το μπλε βασίλευαν. Μέσα ίδια εικόνα, μερικοί θαμώνες επίσης, μεγαλύτεροι μου, προφανώς δεν εμπιστεύονταν την λιακάδα ή ήθελαν να τα λένε μεταξύ τους και με τον καφετζή.

Κάθισα στο ένα τραπέζι έξω που ήταν ελεύθερο. Στο άλλο δύο άνδρες στα πενήντα περίπου τα έλεγαν με παρέα δυο μπύρες.

Σε δυό λεπτά, εκεί που χάζευα τους περαστικούς στην πλατεία, ήρθε ένας άνδρας, μάλλον συνομήλικος μου, να πάρει παραγγελία. Μάλλον κοντός, αδύνατος, με λίγα άσπρα μαλλιά και κάτι άσπρες μουστάκες, μεγάλες σαν του Κολοκοτρώνη.

«Καλώς τον» με υποδέχτηκε φιλικά. «Νέος στη γειτονιά ;»

«Περαστικός» αποκρίθηκα στο ίδιο ύφος. «Περπάτησα λίγο και είπα να ξαποστάσω πίνοντας έναν Ελληνικό !»

«Και πολύ καλά έκανες ! Κι αν σε ξαναφέρουν προς τα εδώ τα βήματα σου… Νίκο με λένε, δικός μου ο καφενές. 31 χρόνια τον έχω… Σε άλλη Βούλα ήρθα, αλλιώς έγινε. Μη σε ζαλίζω όμως. Πως τον θες τον καφέ ;»

«Μέτριο. Και αν έχεις και κανένα λουκούμι και κανένα ποτήρι κρύο νερό…»

«Εννοείται !» είπε χαμογελαστά. «Έρχομαι !»

Καταβρόχθισα πρώτα το λουκούμι, γλυκύτατο !, ήπια δροσερό νερό και άρχισα να σιγοπίνω τον καφέ μου χαζεύοντας. Έτσι με το μυαλό άδειο, το χρειαζόμουν αυτό.

Εκεί που χάζευα στα δεξιά μου ένα νέο ζευγάρι που λογομαχούσε περπατώντας γρήγορα, ένοιωσα δύο πράγματα… Ένα γλύψιμο στο αριστερό χέρι και κάτι σαν μούδιασμα.

Γύρισα ξαφνιασμένος. Ενας πελώριος τριχωτός σκύλος, με κοίταζε στα μάτια πολύ φιλικά.

Αρσενικός, άσπρος με καφέ βούλες, μάτια μεγάλα σαν κάστανα, στο ίδιο καφέ χρώμα. Πολύ φιλικός, με κοίταζε και κουνούσε την ουρά του.

Δίπλα του ένας ψηλός τύπος. Ψηλός πολύ αλλά αδύνατος, μελαχρινός, γύρω στα 35 με 40 τον έκανα, όχι αθλητικό σώμα, με μεγάλη μύτη και ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα. Αδιάφορο θα έλεγα αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Με κοιτούσε σοβαρός.

Λατρεύω τα σκυλιά. Ιδίως αυτά τα μεγάλα με τα ωραία μάτια που με αντιμετωπίζουν τόσο φιλικά.

«Πως τον λένε ;» ρώτησα τον άνδρα καθώς χάιδευα με το σαλιωμένο μου χέρι το κεφάλι του σκύλου.

«Βόλτα»

«Ασυνήθιστο όνομα. Κι εσένα αν επιτρέπεται ;» ρώτησα κοιτάζοντας τον. Λογική η ερώτηση, φαινόταν σαν κάτι να ήθελε, σαν κάτι να περίμενε από μένα.

«Ισκιο»

Παράξενο κι αυτό το όνομα, περισσότερο μάλιστα, αλλά του ταίριαζε με το σουλούπι που είχε.

«Πάμε μία βόλτα ;» μου πρότεινε. Πάλι εκείνο το ουδέτερο ύφος. Καθόλου σκοτεινό ή απειλητικό. Απλώς λίγο βιαστικό αυτή τη φορά. Και σαν να το έλεγε τυπικά, σαν να ήξερε τι θα απαντήσω.

Να ‘μια λοιπόν σε ένα άγνωστο καφενεδάκι στη Βούλα, να πίνω τον καφέ μου και να δέχομαι πρόταση να πάω βόλτα με τον σκύλο τον Βόλτα και τον συνοδό του τον ίσκιο ! Λες και τους ήξερα κι από εχθές !

Έριξα μια ματιά δίπλα μου. Οι δυο φίλοι σιγόπιναν ατάραχοι της μπύρες τους, δεν έδιναν σημασία. Ο μπάρμπα Νίκος μέσα στο καφενείο. Στο πλάι μου ο Βόλτας να μου κουνάει φιλικά την ουρά και ο πανύψηλος Ίσκιος να με κοιτά με εκείνο το μυστήριο βλέμμα.

«Πάμε !» απάντησα και σηκώθηκα ορθός.

Σας ξάφνιασα ; Κι εγώ ξαφνιάστηκα, αν με ρωτήσετε με ποια λογική το έκανα, ιδέα δεν έχω !

Συνεχίζεται….

3 σχόλια:

  1. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να σε φανταστώ ούτε να κάνεις στα καλά καθούμενα αυτή την μεγάάάλη διαδρομή μα και ούτε να πηγαίνεις βόλτα με έναν σκύλαρο στο πλάι σου!!
    Για να δούμε τι θέλει να πει ο ποιητής;
    Σε αναμονή της συνέχειας λοιπόν....

    Από ένα συννεφιασμένο βουνό σου στέλνω την Καλημέρα μου :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλά το πας ..για προπόνηση λέω με το περπάτημα.
    Έχεις ακόμα πολλά χιλιόμετρα να διανύσεις...χα!χα!
    Και'γω γιαυτό παίρνω τα βουνά,
    έχω γίνει εντελώς αντικοινωνική αυτό το p/ c
    μας έχει αποξενώσει εντελώς.

    Ωραία η περιγραφή σου αλλά στο τέλος
    με μπέρδεψες ο ίσκιος σου,η βόλτα που θέλεις
    να κάνεις θα ρίξω το φλιτζάνι για να βγάλω άκρη.:))

    Μπορεί να κατεβάσω και τ'αστρα αυτά γνωρίζουν
    περισσότερα ή μάλλον μπορώ να τα διαβάσω καλύτερα!

    Τώρα σε μπέρδεψα εγώ εμ...δεν έπρεπε??

    Τα φιλιά μου καλά να περνάς!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή