Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΟΛΟΓΙΑΣ (διήγημα φαντασίας)

Νέα Αθήνα 23 Ε.Ε (2170 μ.Χ)

Ο Κέρο μπήκε στο δωμάτιο εκπαίδευσης χαμογελαστός. Ήταν προετοιμασμένος να απαντήσει στις ερωτήσεις του ΠΕ-13, του προγράμματος εκμάθησης που τον εξέταζε καθημερινά και έδινε αναφορά προόδου στους πρεσβυτέρους που είχαν αναλάβει την εκπαίδευση του.  

«Υγεία και Σοφία Κέρο» τον χαιρέτισε το πρόγραμμα. «Ελπίζω να έχεις προετοιμαστεί καλά» Η φωνή του ΠΕ-13  ακούστηκε από τον τοίχο απέναντι του. Σήμερα η φωνή ήταν προσομοίωση της φωνής μίας γυναίκας μεγαλύτερης του. Ευχάριστη φωνή, μελωδική, του άρεσε.

«Είμαι έτοιμος» απάντησε καθώς καθόταν απέναντι από το πρόγραμμα.

«Αρχίζουμε. Πόσα ήδη οικιακών ζώων υπάρχουν σε αυτή την περιοχή του πλανήτη ; »

«Παγίδα !» σκέφθηκε «1412. Οσα υπάρχουν σε κάθε περιοχή» απάντησε. Κάθε ζωϊκό είδος έχει τσιπ προσαρμογής στις ειδικές συνθήκες που ζει. Παντού στις περιοχές οικολογικού ελέγχου υπάρχει η ίδια ακριβώς βιοποικιλία».

«Διόρθωσε την απάντηση σου !»

«Δεν υπάρχουν περιοχές οικολογικού ελέγχου» μουρμούρισε ο Κέρο μουδιασμένα. «Ελέγχουμε όλο τον πλανήτη. Μόνο ελάχιστες άγριες περιοχές είναι εκτός. Τις αφήνουμε για πειραματικούς σκοπούς» συμπλήρωσε «Ο Ντενο…» σκέφθηκε τον φίλο του «… λέει πως δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε και είναι περίπου ο μισός πλανήτης, αλλά καλύτερα να μη τα πω αυτά».

«Καλώς. Το λάθος σου όμως ήδη αναφέρθηκε. Όπως και η επιδιόρθωση του μετά από παρέμβαση μου Συνεχίζουμε. Τα υπόλοιπα ζώα που υπήρχαν τι έγιναν ;»

«το 73% εξαφανίστηκε στους πολέμους του περασμένου αιώνα, μετά την μεγάλη καταστροφή του περιβάλλοντος και τον εξαφανισμό ολόκληρων οικολογικών συστημάτων.  Από τα υπόλοιπα διασώθηκαν όσα εξυπηρετουν τις ανάγκες μας. Τα υπόλοιπα όπως και πολλά από τα εξαφανισθέντα στην τελευταία περίοδο των πολέμων διεσώθησαν μόνο σαν δείγματα σε τράπεζες DNA». Θα μπορούσε να συνεχίσει με αυτά που άκουγε για τα διασωθέντα είδη στις άγριες ζώνες αλλά δεν το θεώρησε φρόνιμο.

«Τίποτε άλλο για το ζωϊκό βασίλειο σήμερα ;»

«Επικίνδυνη ερώτηση, πρέπει να προσέξω» σκέφθηκε. «Αν πω λίγα θα θεωρηθώ αδιαβαστος, αν πω πολλά θα αρχίσουν οι ερωτήσεις με ποιους αιρετικούς κάνω παρέα » Ανακάθησε στην καρέκλα του και σκέφθηκε τι θα πει. «Υπάρχουν ελάχιστα είδη που ζουν στις άγριες περιοχές και είναι προϊόντα μεταλλάξεων, πειραματισμών πριν και κατά την διάρκεια των πολέμων, γονιδιακών επεμβάσεων που επέτρεψαν επιμειξίες μεταξύ ειδών χωρίς τον παλαιό περιορισμό της μη δημιουργίας απογόνων . Τα ελέγχουμε, μελετούμε την συμπεριφορά τους που συχνά είναι εντελώς διαφορετική από τα είδη από τα οποία προήλθαν. Κάποια στιγμή θα ληφθούν αποφάσεις αν θα τα εντάξουμε στα υπάρχοντα ελεγχόμενα οικοσυστήματα του πλανήτη ή όχι»

«Ανάφερε μερικά παραδείγματα»

«Οι ταυρολέοντες, οι  ιπποκάμηλοι, οι χοιρόλυκοι, οι μυογαλές, οι σκυλοπαρδάλεις» . Σταμάτησε εκεί, ήθελε να φανεί διαβασμένος, όχι ειδικός στο θέμα. Είχε πολλά να πει, αλλά τα κράτησε για τον εαυτό του.

«Σαρκοφάγα όλα αυτά ; Φυτοφάγα ;»

«Όλα παμφάγα. Στα νέα είδη ο παλιός διαχωρισμός σε σαρκοφάγα και φυτοφάγα δεν ισχύει» Πάλι ήθελε να πει ότι είχαν σαφή προτίμηση στο κρέας, σε κάθε είδους σάρκα, στην χορτοφαγία το έριχναν όταν ήταν πολύ νηστικά και μόνα τους. Όταν δεν υπήρχε κάτι άλλο κοντά τους, ακόμα και ίδιο με αυτά, να του επιτεθούν. Αν δεν σκοτώνονταν και τα δυό σε αυτές τις φονικές μονομαχίες, ο νικητής έτρωγε τον χαμένο. Και μετά συμβίωναν αρμονικά με το είδος τους ή και με άλλα είδη, παλιά και νέα. Μέχρι να ξαναπεινάσουν…

«Κανένα από τα νέα είδη έχει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ;»

Η ερώτηση που περίμενε ! Ο Κέρο με δυσκολία έκρυψε την χαρά του. «Στα εκπαιδευτικά σεμινάρια αναφέρεται ότι ορισμένοι βιολόγοι όπως ο Τax Πιπίχι και η Βάπο Λοστοπούλου πιστεύουν ότι οι μυογαλές έχουν συλλογική μνήμη και ασυνήθιστα υψηλό δείκτη ευφυίας. Μελέτες της Μόνικα Κουγιουμάντι, του Σταντή Ψυχρονίκου, της Κάρμεν Άνη Ρώσσο και του Λάϊτζα Ιωαννάκη οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα».  Μελετημένη απάντηση, την μελετούσε ώρες με τον Ντένο και την Κρίστα δύο ήλιους πριν. Άριστη παράθεση αιρετικων και μη, με τους μη αιρετικούς σε διπλάσιο αριθμό. Να δείχνει ότι τα έχει διαβάσει όλα αλλά κλίνει προς τους μη αιρετικούς, όπως και οι πρεσβύτεροι. Ο Τax Πιπίχι ήταν από τα υψίπεδα της περιοχής που κάποτε ονομάζονταν Αιθιοπία, σκουρόχρωμος και αιρετικός. Αιρετική και η κοκκινομάλα Βάπο που ήταν το αντικείμενο λατρείας κάθε τυχερού με δυνατότητα πρόσβασης στα Δίκτυα Απαραβίαστων Επικοινωνιών. Μη αιρετικοί ήταν η μελαψή Ιταλίδα Κουγιουμάντι, η ξανθή Ισπανίδα Κάρμεν Άνη, ο Σταντής από τη Κεντρική περιοχή, ο Λάϊτζα από την Νέα Κρήτη. Ισοκατανομή στο φύλο, χωρίς έντονες χρωματικές προτιμήσεις αν και οι λευκοί πλειοψηφούσαν. Ξένοι αλλά και νεοέλληνες. Όπως έπρεπε, όπως το ήθελαν οι πρεσβύτεροι. «Εσκισα, τα θυμήθηκα όλα !» συνεχάρη σιωπηλά τον εαυτό του.       

«Περίγραψε μου μία μυογαλή»

Κι αυτή την ερώτηση την περίμενε. Αμφιλεγόμενο ζώο η μυογαλή, αντικείμενο ερευνών και διαφορετικών εκτιμήσεων για τις ικανότητες και τις συνήθειες της. Ήταν όμως από τα πιο επικίνδυνα ζώα του πλανήτη, δεν μπορούσε το πρόγραμμα να μη ρωτήσει για αυτές. «Είναι διαστραύρωση αρουραίων με γατες. Την είχαν δημιουργήσει στα μέσα των μεγάλων πολέμων πειραματικά αλλά βρήκαν τρόπο και δραπέτευσαν. Μέγεθος μεγάλης γάτας, έχουν μεγάλα μάτια και αυτιά, δεν έχουν μουστάκια και έχουν ουρά αρουραίου. Πολύ επιθετικά ζώα. Επιτίθενται κατά ομάδες των δέκα με είκοσι και ξεσκίζουν το θύμα τους με τα δόντια τους και τα κοφτερά τους νύχια. Όταν είναι πολλές δεν διστάζουν να επιτεθούν σε μεγάλα ζώα ακόμα και σε ανθρώπους». Στάμάτησε καταλαβαίνοντας ότι είχε πάρει φόρα. Δεν έπρεπε να πει ότι πρώτα εμφανίζεται μία μυογαλή, εντοπίζει το θύμα, κάπως επικοινωνεί με τις υπόλοιπες που ακολουθούν. Ακόμα και για την διαδρομή ειδοποιούνται με κάποιο τρόπο, άηχα. Και μόλις μαζευτούν, περικυκλώνουν το θύμα και ορμούν. Ο Ντένο του είχε δώσει κωδικούς και είχε διαβάσει απαγορευμένα άρθρα για αυτές. Οι άνθρωποι δεν είχαν καταφέρει να τις εξολοθρεύσουν, τις είχαν περιορίσει στις άγριες περιοχές αλλά οι μυογαλές συχνά έβρισκαν τρόπους να παραβιάζουν τους φραγμούς. Υπήρχαν αρκετά ανθρώπινα θύματα και πολλά κατοικίδια ζώα κατασπαράσσονταν, οι Πρεσβύτεροι τα απέκρυπταν.  Αυτά όμως δεν έπρεπε να τα πεί. Δεν τα ήξερε υποτίθεται ή τα είχε ακούσει σαν φήμες που δεν τους έδινε σημασία.

«Πως αντιμετωπίζονται οι μυογαλές ;»

«Το νερό τις απωθεί. Εστω και μία να βραχεί τρέπεται σε φυγή και ακολουθουν και οι άλλες. Εξοντώνονται με διασπαστικές ακτίνες από 1000 Βάτ και πάνω. Οι ακτίνες αυτές είναι αποτελεσματικές και σε πολλά ακόμα επιθετικά είδη. Όλοι έχουμε ένα τέτοιο περασμένο στο χέρι μας» ολοκλήρωσε την απάντηση του. «Και κανείς δεν μας λέει γιατί το έχουμε αφού ελέγχουμε τόσο καλά τα πάντα» είπε από μέσα του. Ούτε αυτό που είχε μάθει από την Κρίστα είπε, ότι αρκετοί άνθρωποι παραγεμίζουν δύστυχα μικρά ζώα με δηλητήρια και τα αφήνουν σκόπιμα να τα φάνε μυογαλές. Ζωντανές φόλες… 

«Δεν είναι επικίνδυνο να έχουμε όλοι ακτίνες διάσπασης ;»

«Όχι γιατί δεν προσβάλουν ότι έχει ανθρώπινο DNA. Στα ανήλικα δίνουν νεροπίστολα για να μη σκοπεύουν κατοικίδια».

«Εντάξει Κέρο, μπορείς να φύγεις. Πέρασες με 93 %. Αύριο θα συνεχίσουμε με τα ψάρια και τα πτηνά»

Ο Κέρο σηκώθηκε όλο χαρά και βγήκε από το δωμάτιο. Βιαζόταν να μοιραστεί τα νέα του με τον Ντένο και την Κρίστα. Μπήκε στον προσωπικό του θάλαμο και έλεγξε προσεκτικά όλο τον χώρο. Στον θάλαμο του Ρένι οι μυογαλές είχαν μπει από τους αεραγωγούς. Πρέπει να κοιμόταν και να μη τις πήρε χαμπάρι παρά μόνο όταν ήταν αργά. Βρήκαν μόνο τα κόκκαλα του την επόμενη μέρα. Έδιωξε τις δυσάρεστες σκέψεις από το μυαλό του, σήμερα έπρεπε να είναι χαρούμενος.  Κάθισε απέναντι από ένα τοίχο προβολής και έδωσε τον κωδικό επικοινωνίας με τους φίλους του.


Στο επόμενο : Μάθημα Ιστορίας…. 

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

TO ΡANTEBOY

Έγραψα ένα διήγημα. Ερωτικό αυτή τη φορά. η ερωτική λογοτεχνία με θέλγει και είναι κάτι πολύ δύσκολο. Σαν όρθιο νόμισμα. Λίγο παραπάνω και πέφτει σε χυδαία τσόντα. Λίγο λιγότερο πέφτει στο "ξενερουά". 

Το έγραψα ΠΟΛΥ προσεκτικά, παίζοντας με τις λέξεις. Και μαζί σας. Θα το καταλάβετε την δεύτερη φορά που θα το διαβάσετε, αν σας αρέσε την πρώτη, ίσως το ξαναδιαβ
άσετε για να διαπιστώσετε αυτό που σας λέω τώρα.

Παρακαλώ πολύ όσους το διαβάσουν, αν αφήσετε σχόλια, ΜΗΝ προδώσετε το τέλος. έχω το λόγο μου που το λέω. Σχολιάστε μεν, όπως θέλετε, αλλά μην μαρτυρήσετε... 


TO ΡANTEBOY
(Διήγημα Γιώργου Παυλίδη. Αθήνα, Αύγουστος 2014) 

Η αναμονή α
βάσταχτη. Θα ρχόταν ; Μήπως περίμενε πολλά ; Μήπως περίμενε άδικα, όπως άδικα είχε χαθεί τόσος καιρός στα ατελείωτα "πριν" την αναπάντεχη στροφή ? Άνετη η φιλική τους σχέση αρχικά, όπως θα την περίμενε κανείς. Γνωρίστηκαν τυχαία και έδεσαν. Ίδια ηλικία πάνω κάτω, κοινά προβλήματα, κοινά ενδιαφέροντα... Είχαν αγαπήσει και οι δύο κάποια χρόνια πριν γνωριστούν, είχαν παντρευτεί, είχαν παιδιά. Το στραβοσκέπασε όμως ο χρόνος τα μεγάλα πάθη τους, αν είχαν υπάρξει ποτέ δηλαδή, είχε ξεφτίσει το όποιο πάθος έτρεφαν για το άλλο τους μισό... Είχαν τελειώσει ουσιαστικά με τα πάθη, έτσι πίστευαν. 
Μέχρι που η ζωή τους πήρε περίεργες στροφές. Ξαφνικά άρχισε να βλέπει στο "κολητάρι", όπως το αποκαλούσε, πράγματα που δεν είχε προσέξει αρχικά. Ή κι αν τα είχε προσέξει δεν είχε δώσει κάποια ιδιαίτερη σημασία... Από κάποια στιγμή όμως και μετά άρχισε να προσέχει το λυγερό κορμί, τα βαθειά πράσινα μάτια, τα μαύρα μαλλιά που στόλιζαν ένα λαιμό πειρασμό, τα στητά στήθη που διαγράφονταν κάτω από μπλούζες και πουκάμισα, τα τορνευτά πόδια που προκαλούσαν τα μάτια... 

Αρχισε να τα παρατηρεί όλα τούτα. Αρχισε να τα ονειρεύεται, να κάνει βρώμικα όνειρα, βρώμικα αλλά υπέροχα όνειρα... Πως είχαν έρθει τα πάνω κάτω σε μια τόσο φιλική αρχικά σχέση... ούτε ήξερε, ούτε ήθελε να μάθει... Αλλο ήθελε, το αντικείμενο ενός πόθου που μεγάλωνε. Ναι δεν έπρεπε, ναι δεν ήταν σωστό. Ναι τα ήξερε όλα αυτά. Αλλά τις σκέψεις αυτές και τις τύψεις τις άφηνε για αργότερα. 

Αρκεί να υπήρχε ανταπόκριση... Αρκεί να μη πήγαινε στα τυφλά. Δεν ήξερε αν έπρεπε να το ρισκάρει... 

Προσπάθησε να σκεφθεί αντικειμενικά, να μην μπερδέψει την επιθυμία με το τι γινόταν. Όμως, όσο κι αν το παίδευε, το πράγμα μιλούσε... Τα βλέμματα που αντάλλαζαν έγιναν πιο έντονα. Τα πουκάμισα και οι μπλούζες της Στέλλας έγιναν πιο στενές με ένα δυό κουμπιά ξεκούμπωτα, παραπάνω από ότι συνήθιζε. Όταν καθόταν οι γάμπες της σταύρωναν, κόλαζαν, προκαλούσαν... Φώναζαν άραγε "κάνε την κίνηση, τόλμησε το !" ή ήταν φαντασιώσεις μονάχα ενός μυαλού ; 

Όλα αυτά γίνονταν φωνές που ψιθύριζαν ότι ίσως κάτι υπήρχε και στο μυαλό της Στέλλας, ότι στη στροφή που έπαιρνε η σχέση τους πήγαιναν και οι δύο. Με τα μούτρα. Πατώντας γκάζι... 

Τελικά δεν άντεξε... Πήρε την απόφαση... Δεν πήγαινε άλλο... 'Ηθελε να ζήσει ! Ένοιωθε ζωντάνια, δίψα, πείνα, αισθήσεις που ήθελα να κορεσθούν από το κορμί τής Στέλλας. Να πάνε στο καλό οι δεσμεύσεις, τα ταμπού, τα τόσα "μη, δεν πρέπει..."

Ένα μήνυμα στο κινητό. Δεν τολμούσε να μιλήσει. "Έλα στο Κάραβελ, κεντρικό, πολύς κόσμος, δεν δίνει κανείς σημασία. Να το τελειώνουμε. Ή να το αρχίσουμε, πες το όπως θες. Αν θέλεις. Το όχι σου θα το σεβαστώ και αν μπορούμε το συνεχίζουμε στο φιλικό. Αν νοιώθεις άβολα πές το και τελειώνει πάλι εδώ. Αλλά δεν μπορώ άλλο. Σε θέλω !! Και νομίζω πως με θέλεις και εσύ"

Άφησε επίτηδες μια μέρα. Η πρόσκληση ήταν για την αυριανή μέρα, το πρωϊ. Έστειλε το μήνυμα με χέρια που έτρεμαν. Και περίμενε. 

Η απάντηση ήρθε το βράδυ στις δέκα. Ήταν με την οικογένεια, έκανε πως βλέπει το κινητό και κάτι είπε για λάθος. Αν θυμόταν τι έλεγε. Πέντε λεπτά αργότερα πήγε στο μπάνιο και το άνοιξε. Ήξερε πως ήταν από τη Στέλλα. Το ήξερε πριν το δει. 

"Κλείσε δωμάτιο και στείλε μου το νούμερο. Ενδεκα θα είμαι εκεί". 
Πήρε βαθειά ανάσα και έσβησε το μήνυμα. Βρήκε πρόφαση ένα οικογενειακό πρόβλημα υγείας κι έφυγε από τη δουλειά στις δέκα... 
Πήρε ταξί, δέκα και είκοσι ήταν στο Κάραβελ. Δέκα και μισή ήταν στο δωμάτιο 111. Επιασε δωμάτιο για μια μέρα. 

Έστειλε το μήνυμα για το δωμάτιο με το κινητό. Δεν πήρε απάντηση. Άρχισε το μαρτύριο της αναμονής. Τρία τσιγάρα σε μισή μέρα, εκεί που κάπνιζε ένα δύο την ημέρα και αν.... Το ότι η Στέλα είχε δεχτεί. δεν έλεγε κάτι. Και γιατί δεν είχε στείλει μία απάντηση ; Ένα "ΟΚ", ένα "εντάξει" ή ένα "έρχομαι". Τόσο πολύ κόστιζε μια λέξη ; Άρα το πάλευε ακόμα... Η τελική απόφαση δεν πρέπει να είχε παρθεί. Ή είχε παρθεί και ήταν αρνητική. 

Καιγόταν... Άνοιξε ένα μικρό μπουκαλάκι ουίσκυ που βρήκε στο ψυγείο, εκεί που δεν έπινε και μάλιστα πρωί... Θα ερχόταν ; Κι αν όχι που θα έβγαζε όλο αυτό ; Το που θα έβγαζε κι αν ακόμα ερχόταν δεν ήθελε να το σκέφτεται... 
Ένα διακριτικό χτύπημα στην πόρτα έκανε την καρδιά να βροντήξει δυνατά. Ακόμα δεν το πίστευε, μπας κι ήταν λάθος ή κάποιος υπάλληλος ; 


Άνοιξε και όλα ήρθαν στη θέση τους. Η Στέλλα είχε έρθει !! Παραμέρισε για να περάσει χωρίς να πει κουβέντα, λες και φοβόταν μήπως οι λέξεις διώξουν το όνειρο. 

Κλείδωσε μόλις μπήκε η Στέλα. Πήγε να μιλήσει μα δεν πρόλαβε. Η Στέλα ΤΗΝ κόλλησε στον τοίχο και τα χείλη τους ενώθηκαν στο πρώτο τους φιλί...