Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ποίημα

ΣΕ ΨΥΧΗ ΘΡΥΨΑΛΙΣΜΕΝΗ... 

Κουρασμένα βήματα σέρνεις,
στα καλντερίμια της ζωής.
Νοιώθεις μόνη, μα δεν είσαι,
δίπλα σου χτυπούν καρδιές,
ο χτύπος τους αποζητά να παίξει χαρούμενα με τον δικό σου. 


Βαρύ το φορτίο της περασμένης σου ζωής,
το άφησες πίσω σου λες,
μα το κουβαλάς ακόμα.
Από τότε που γεννήθηκες, ένα με σένα.
Σκοτεινό υφάδι με σύντομα φεγγίσματα. 


Το σύντομο έχει αξία, μη το προσπερνάς.
Ζησε το !! Από πολλά μικρά το άπειρο κεντημένο.
Κέντησε το δικό σου απέραντο
Κάνε το σκοτάδι να είναι ένα χρώμα μόνο,
Και αυτό άκομα θεμα οπτικής να καταλήγει...


Πάλεψε τη ζωή που τσάμπα τίποτα δε δίνει,
Πάλεψε στα πόδια σου να σταθείς χωρίς να κιοτεύεις
Πάλεψε τα ταμπού σου μέχρι να πλημυρίσεις από ηδονής λυγμούς.
Πάλεψε για ότι σε κάνει να κλαις.


Αλλά πιο πολύ πάλεψε για να κρατήσεις ότι σε κάνει να γελάς.
Βγες από το κουκούλι σου, γίνε πεταλούδα και πέτα !!
Για όσο…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου