Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑ



Αισθηματικο-ερωτική ιστοριούλα στο ανετο-ευχάριστο, μη μας πιασει και από εδώ νταλκάς. Αρκετούς έχουμε ! Α ναι, παίζουν δύο άνδρες, γυνή μία (κατά το άσμα) και μία μπάλα... 

Χρόνια δύο ο Γιάννης Χρυσάφης και ο Νίκος Πλατίνας στη Ασπίδα Χαλανδρίου. Επιθετικό χαφ ο Γιάννης, μοίραζε πάσες έτοιμες για γκολ, οταν δεν τα έβαζε ο 'ιδιος. καθαρόαιμος επιθετικός ο Νικος, με δυό πόδια φαρμάκι, τρόμος για τους αντίπαλους τερματοφύλακες. Τριπλαδόροι και οι δυό τους, γρήγοροι, όταν έπαιζαν και οι δυό και είχαν τα κέφια τους οργίαζαν. Στην Εθνική Ελλάδος τα ίδια, αν βαζαμε 10 γκολ σε ένα παγκόσμιο ή σε ένα ευρωπαϊκο κύπελλο, τα μισά και πάνω ήταν από αυτούς τους δυο. 

Ο κοσμος τους λάτρευε. Τα "Μέταλλα" τους φώναζε, από τα επίθετα τους. Όταν έπαιρνε την μπάλα ο Χρυσάφης, έφευγε βολίδα ο Πλατίνας μπροστά, ήξερε που να την περιμένει. Και ένα γήπεδο σειόταν από την κραυγή "Μέταλλα" ! Μέταλλα !" Και άν αρχιζαν τα κόλπα οι δυό τους και κατέληγε η μπάλα στο πλεχτό της αντίπαλης ομάδας,  αποθεωση. Στα χέρια τούς κουβάλαγαν.

Το καλύτερο... και από εκεί αρχίζει το στορυ να έχει ενδιαφέρον, κολητάρια οι δυό τους. Είχαν μάλιστα τάξει ότι όποιος παντρευτεί πρωτος θα τον στεφάνωνε ο άλλος. Και αργότερα θα διπλοκουμπάρευαν με βαφτίσια. Ξεκαθαρισμένα αυτά.

Εβγαιναν παρέα με τις εκάστοτε γκόμενες, έβγαιναν και αντροπαρέα για καμιά μπύρα. Κι αν ο ένας από τους δυό ήθελε "αλλοθι" για καμία πονηρη φάση, περα από την εκάστοτε δικιά του, ο άλλος έβαζε πλάτη. "Μαζί είμαστε κορίτσι μου, μη το συζητάς. Ναι... μπύρα και μπιλιάρδο όλο το βράδυ". Του ποδόγυρου και οι δυό, φανατικοί στο σπορ... ομορφάντρες, διάσημοι, με φράγκα.... ευκαιρίες δεν τους έλειπαν... Τρυγούσαν από πολλά αμπέλια...

Πως το λέει το ρητόν το σοφόν ; Όλα τα πράγματα έχουν κάποτε ένα τέλος. Το τέλος στην περίπτωση τους λεγόταν Μαίρη. Μαίρη Διονυσίου, αοιδός το επάγγελμα. Ετσι δήλωνε. Η φωνή της ; Δύο μέτρα πόδια που με το ζόρι τα κάλυπτε μία μπλούζα κολλητή που το έπαιζε φόρεμα. Το ρεπερτόριο της ; Τυρέμποροι, ζωέμποροι, παντόε είδους έμποροι εις τας Ελληνικάς επαρχίας, όπου και εξεκίνησε ως μπουλούκι. Μετά την ηράσθη σφόδρα ένας καναλάρχης και αποφάσισε να την κάνει ντίβα σην Αθήνα. Εφαγε καλά ο καναλάρχης, δε λέμε, έφαγε και ο γραμματέας του, κάποιοι κουτσομπόληδες λένε πως έφαγε και η αδελφή του που έλυνε και έδενε τις βάρκες στο κανάλι. Μανία με τις βάρκες οι αδελφή, ξανθές, μελαχρινές, τις αρμένιζε όλες... οπότε... μάλλον σωστός ο κουτσομπόλης. Συμβαίνει καμία φορά και αυτό... 

Εγινε όνομα το Μαράκι, το έκανε Μάρια, επί το εξωτικότερον. Άφησε το κανάλι, άφησε τους μικρούς σπόνσορες, μεγαλοπιάστηκε. Από κανάλι πιάστηκε πάλι, την τραβούσε το καναλάτο, αλλά μεγαλύτερο. Χωρίς γραμματέα και αδελφή αυτή τη φορά. Τα έδινε όλα στον μεγάλο. Στον ένα που την απογείωσε καλλιτεχνικά (πληρώνοντας τα μαλλιοκέρατα του, συμβαίνουν αυτά). Μέχρι και σε δημοφιλές σήριαλ του σταθμού εμφανίστηκε. Γκεστ σταρ η Μάρια μας περικαλώ. 

Και πήγαν μετα από μία νίκη της ομάδος τους τα μέταλλα στην Μάρια για να γλεντήσουν. Με παρέα τις δικές τους, τίποτα το σοβαρό, και άλλους της ομάδας. Και η Μάρια τους πήρε χαμπάρι. Η Μάρια με την μακριά μπλούζα και τις δωδεκάποντες. Η Μάρια με τις διχτυωτές κάλτσες και το αβυσσαλέο ντεκολτέ εμπρός με χωρίς σουτιέν από μέσα.... Η Μάρια με το κοψιμο στη μία μεριά να φτάνει μπούτι ψηλά και το φόρεμα μπλούζα με σκίσιμο στην πλάτη που τέλειωνε εκεί που αρχιζαν τα "κάτω βουνά". Η Μάρια που ερχόταν στο τραπέζι τους και δώς του να αφιερώνει τραγούδια στα μέταλλα, αγκαλιάζοντας μια τον ένα και μια τον άλλο. Ενα χαρτάκι με κινητο στον ένα, ένα ίδιο και απαράλλαχτο στον άλλο. με μήνυμα που επιδέχονταν δύο ερμηνείες, "Θέλω να με πάρεις ". 

Τι είπατε ; Μία η ερμηνεία ; Συμφωνώ !! 

Και το δράμα άρχισε... 

Μαζί κυνήγαγαν τα μέταλλα πολλές φορές. Δεν εννοώ μόνο τη μπάλλα. Καταλάβαιναν ο ένας τον άλλο, ήξεραν πότε να κάνει ο ένας πίσω, να αφήσει πεδίο ελεύθερο, να αποσυρθεί από τη σκηνή, να αφήσει τον άλλο στο άνετο να κάνει παιχνίδι. Και ποτέ δεν ειχαν προβλημα.

Μέχρι τώρα... Την ήθελαν και οι δυό την Μάρια, την ήθελαν πολύ... Πρώτη φορά απέφυγαν να κοιτάξει ο ένας τον άλλο στα μάτια, να πέσει συνεννόηση. Καθένας για πάρτη του φρόντιζε. Και τα χαμόγελα της Μάριας που ένοιωσε το ενδιαφέρον και των δυό πλάτυναν και μοίρασαν ελπίδες κα υποσχέσεις... Άρχισε με μία σταγόνα η σκουριά, ναι σε τέτοιες συνθήκες και τα πολύτιμα μέταλλα αρχίζουν να σκουριάζουν. Άλλα λέει η Χημεία αλλά η ζωή ξέρει καλύτερα. ... Ούτε που το κατάλαβαν εκείνη την ώρα, φουντωμένο το σώμα από τα χαχανητά, τις ματιές και τα κουνήματα της Μάριας, θολωμένο το μυαλό από το αλκοόλ και όχι μόνο, κοιμόταν η ψυχή... Μπαλαδόροι τα μέταλλα, αλλά τώρα η Μάρια τους έπαιζε μονότερμα. 

Κάποια στιγμή έγινε διάλειμμα. Και ο Χρυσάφης πετάχτηκε να πάει λέει τουαλέτα. Δεν το έφαγε ο Πλατίνας, σηκώθηκε να πάει κι αυτός. Οπότε ανόρεχτα στην τουαλετα κατάληξαν. Σχεδόν αγνόησαν ο ενας τον άλλο. Μετά ο Πλατίνας είπε ότι πάει να πάρει κάτι από το αμάξι του. Και ο Χρυσάφης ξανάφυγε για την τουαλέτα, ξέχασε λέει το κινητό του όπως πλενόταν. Και η Μάρια ενθουσιασμένη δέχτηκε δύο τηλεφωνήματα με διαφορά μισού λεπτού. Πρώτα έκλεισε ραντεβού με τον Χρυσάφη για την άλλη μέρα το πρωϊ μετά την προπόνηση τους. Με τον Πλατίνα έκλεισε για το αυρανή μέρα πάλι, το βράδυ. Για μετά το γλέντι είχαν ζητήσει και οι δυό, αλλά δεν μπορούσε η Μάρια, θα ερχόταν σε λίγο ο μεγαλοκαναλαρχης και θα έφευγαν μαζί. 
Γέλαγε η Μάρια όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κέρδιζε 2-0.... 

Την άλλη μέρα τα μέταλλα δεν αντάλλαξαν πολλές κουβέντες. Έκαναν προπόνηση, έπαιξαν καλά, πήραν τα μπράβο του Προπονητη που ετοίμαζε την ομάδα για το μεγαλο ντέρμπυ της επόμενης Κυριακής με την Σπίθα Βριλλησίων. Ο νικητής θα έφευγε από το γήπεδο με το Κύπελλο Ελλάδος. Και με πολλά λεφτά.... Τους τα είχαν τάξει, και στις δύο ομάδες, τα μεγάλα αφεντικά. 

Μετά τη προπόνηση ο Χρυσάφης έκανε ένα ντουζ και εξαφανίστηκε. Ρώτησε ο Πλατινας το φιλαράκι του για που το έβαλε τρεχάτος και κεινος είπε πως ειχε να πάει να ρυθμίσει κατι εφοριακά με το λογιστή του. Δεν κανόνισαν ούτε για το απόγευμα, όταν το ζήτησε ο Χρυσάφης, είπε είχε ο Πλατίνας αυτή την φορά. Ειχε δουλειά, να παει να δει κάτι φιλαράκια που ήρθαν από το χωριό του. Θα τα έλεγαν στην αυριανή προπόνηση. 

Μιση ώρα αργότερα ο Χρυσάφης συάντησε την Μάρια σε ένα καφέ στην Παραλιακή, μακρια από τα στέκια τους. Σε μία ώρα έβγαζε το πρώτο γκολ στη Μάρια, στο απέναντι ξενοδοχείο. Και ακολούθησαν κι άλλα. Τον στράγγιξε η Μάρια, τα είδε όλα ο Χρυσάφης κι ας θεωρούσε τον εαυτό του έμπειρο και καλό παίχτη και σε αυτό το σπορ. Τρικλίζοντας γύρισε σπίτι του και έπεσε ξερός για ύπνο. 

Το απόγευμα ήταν η σειρά του άλλου μέταλλου να οργιάσει. Βρέθηκαν με τη Μάρια αργά το απόγευμα, μια ανάπαυση την ήθελε κι εκείνη, πήγαν να φάνε ψάρι στο Σουνιο. Έφαγαν, ήπιαν, ο Πλατίνας έβραζε, η Μάρια τον έπαιζε καθυστέρηση. Τελικα πήγαν στην γκαρσονιέρα του στη Σαρωνίδα. Άλλο ματς εκει, με εναλλασσόμενε φάσεις. Την βόγγηξε τη Μάρια ο Πλατίνας, όλο το βράδυ την βόγγαγε. Αλλα κι εκείνη... τον σπαρτάρησε. Και το μεδούλι που λένε... 

Ξημερώματα έφυγε η Μάρια από τη γκαρσονιερα του Πλατίνα. Πτώμα. Δύο ματς την ίδια μέρα, και τέτοια ματς μάλιστα... Ειχε και τις αντοχές της. Έπεσε ξερή για ύπνο. Έπαιρνε ο μεγαλοκαναλάρχης, έπαιρνε ο Χρυσάφης που δεν του μυριζε καλά το εξαφανιζολ της. Τίποτις. Τηλέφωνο κλειστόν....
Και εγένετο η προπόνηση την επόμενη μέρα. 

Βαρύς ο Χρυσάφης, όχι από το ξεφάντωμα του προηγούμενου πρωινού, αλλά τον έτρωγε που είχε εξαφανιστει η Μάρια. Μπας και δεν γουστάρισε την όλη φάση και τον έστειλε στα άπλυτα ; Άλλα έδειχνε αλλα με τι γυναικες ποτέ δεν ξέρεις....

Σερνόταν ο Πλατίνας. Μέχρι και η μπάλλα τον έβλεπε έτσι αξιολύπητο και έστριβε μόνη της να πάει αλλού ! Το έριξε πως είχε ένα πονόδοντο και δεν κοιμήθηκε. Αλλα το μάτι του Χρυσάφη είχε γυαλίσει. Δεν είπε τίποτα, αλλά πολλές οι συμπτώσεις... 


Εφυγαν χώρια οι δυό φίλοι. Ο προπονητής το πρόσεξε και σφίχτηκε. Χρόνια στο κουρμπέτι, δεν του άρεσαν αυτά τα σημάδια. "Κάτι έχουν αυτοί οι δυο" είπε στον βοηθό του. ¨Ελπίζω να στρώσουν και να μην τα μαμήσουν όλα την Κυριακή. Τώρα βρήκαν ; Τελικό Κυπέλλου παίζουμε !"

Πήραν τα μέταλλα την Μάρια. Την βρήκαν. Και στους δυό είπε την ίδια δικαιολογία. Τους επιθυμησε ήδη αλλά δεν μπορούσε σήμερα. Είχε γυρίσματα για το καινούργιο της βίντεο κλιπ. Θα της έπαιρνε ώρες. Θα τα έλεγαν αύριο. Αν δεν τύχαινε κάτι.... "ανθρωποι ειμαστε"... Γυρίσματα ειχε, αλλά δοκιμαστικά, όχι τα κανονικά. Λίγο θα της έπαιρναν. Άσσοι τα μέταλλα στη μπάλλα. Άσσος η Μάρια στο σιγοψήσιμο... 

Πήρε ο Χρυσάφης τον Πλατίνα. πιο πολύ για να δει τα σχέδια του. Μπας και δεν μπορούσε κι εκείνος το απόγευμα. Ανακουφίστηκε που ο φίλος του μπορούσε. Οχι εντελώς, ακόμα κι αν η Μάρια έλεγα αλήθεια, κάτι έπαιζε, το ένοιωθε.

Βρηκε μια δικαιολογία το απόγευμα και τον πήρε κι ο Πλατίνας. Είχε και εκείνος τις αμφιβολίες του. Μίλησαν λίγο, έκαναν τους ανετους, σαν να μη τρέχει τίποτα. Δεν ήταν. Βρήκαν μία δκαιολογια για να μη βγουν το βράδυ. δεν γούσταραν. Αμα ραγίσει το γυαλί.... φαντασθείτε το μέταλλο... 


Την άλλη μέρα η τελευταία προπόνηση πριν τον μεγάλο τελικό. Τα μέταλλα όλο νεύρα, σαν κοκόρια πριν την μάχη. Ναι, τα αγόρια μας είχαν καψουρευτεί τη Μάρια. Δεν το περίμεναν, έτυχε. Τους άφησε να την γλεντήσουν μια φορά και αυτό θέριεψε την πείνα τους, ήθελαν και άλλο. Όχι λίγο ακομα, όχι συμπλήρωμα. Πλήρη μερίδα. Σαν την αλησμόνητη για αυτούς πρώτη φορά.... 

Το κυριότερο, δεν σήκωναν πουστιές. Και το να βάζει ο κολλητός τους μία γκομενα πάνω από τη φιλία τους το θεωρούσαν μεγάλη πουστιά. Την γούσταρε ο δικός τους ? ας ερχόταν να μιλήσει, να ξηγηθούν. Όχι πουτανιες !! Το ότι και αυτοί το ίδιο ακριβώς έκαναν ούτε που το σκέφτονταν... 

Άστραψε ο Χρυσάφης όταν πήρε ένα μύνημα στο κινητό "μωράκι μου, δεν μπορω να σου μιλήσω. Ο "μεγάλος" είναι μαζι μου. Και με κυνηγά κι ο φίλος σου ο Νίκος να βγούμε... Αφόρητος έχει γίνει, του λέω πως δεν ενδιαφέρομαι, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει. Μη του πεις όμως τίποτα, θα καθαρισω εγώ. Σε θέλω πολύ !!" 

Βλαστήμησε ο Πλατίνας όταν πήρε ένα παρόμοιο... ""αρκουδάκι μου, δεν μπορω να σου μιλήσω. Ο "μεγάλος" είναι μαζι μου. Και με κυνηγά κι ο φίλος σου ο Γιάννης να βγούμε... Αφόρητος έχει γίνει, του λέω πως δεν ενδιαφέρομαι, κάνει πως δεν το καταλαβαίνει. Μη του πεις όμως τίποτα, θα καθαρισω εγώ. Σε θέλω πολύ !!" 

Σφίξανε τα χείλια και οι δυό, αλλά δεν είπαν τίποτα μπροστά στους αλλους. Θα ξηγιόντουσαν μόνοι τους αργότερα. 

Ο προπονητής χώρισε τους παίκτες του σε δύο ομάδες, να παίξουν μεταξύ τους. Έβαλε τον Χρυσάφη και τον Πλατίνα από την ίδια μεριά. Περίμενε να δει τα μέταλλα σε δράση. Και είδε να μοιράζουν μπαλλιές ο καθένας τους σ όλους εκτός από τον άλλο ! Ακόμα κι αν η μπαλιά που θα έδιναν θα κατέληγε σχεδόν σίγουρα σε γκολ. 

Σειρά του προπονητή να σφίξει τα χείλια του. Να πάρουν το κύπελλο την Κυριακή χωρίς τα μέταλλα σε συνεργασία δεν γινόταν. Ακόμα κι αν δεν έβαζαν γκολ οι ίδιοι, η αντίπαλη ομάδα τους έτρεμε, έπεφταν όλοι πάνω τους να τους σταματήσουν πριν κάνουν τη ζημιά.... και την έκαναν οι υπόλοιποι παίκτες που έμεναν αφύλαχτοι... Χώρια που σε φόρμα τα δύο μέταλλα πολύ δύσκολα σταματιόνταν, ζωγράφιζαν αγίους στο γηπεδο... 

Τώρα όμως το μυαλό του Χρυσάφη και του Πλατίνα ήταν πως θα ζωγραφίσουν διαβόλους στο κορμί της Μάριας. Δεν το ήξερε ο προπονητης αλλά ένοιωθε πως κάτι τους χώριζε. Τέλειωσε την προπόνηση, έδωσε τις οδηγίες του και τους φώναξε. 

'Πέστε μου αντρίκια, τρέχει κάτι ;" ρώτησε. 

"Οχι" είπε με το μάτια κάτω ο Πλατίνας. "Τι να τρέχει ;"

"Όχι" είπε και ο Χρυσάφης κοιτάζοντας όχι τον προπονητή του ούτε τον κολλητό του αλλά το πούλμαν που τους περίμενε να τους πάει στο ξενοδοχείο όπου θα έμεναν μέχρι την ημέρα του αγώνα. "Όλα καλά". 

"Όχι μαλακίες σε μένα" αγρίεψε ο προπονητής. Δεν ξέρω τι έχετε και δεν με ενδιαφέρει. Αλλά αν αυτό που έχετε βγει και στο γήπεδο την Κυριακή, πάει το Κύπελλο. Ή παίζετε όπως ξέρω και καλύτερα ή θα με αναγκάσετε να σας βγάλω από την ομάδα. Και να βγω να πω μετά στον κόσμο που σας λατρεύει γιατί το έκανα. Κι αν με πάρει ο διάολος με πήρε. Δεν φτύσαμε αίμα να φτάσουμε στον τελικό για να τον χάσουμε από τις μαλακίες σας !!"

Κουβέντα ο Χρυσάφης. Παρακολουθούσε τις ρόδες του πούλμαν απέναντι και τους συμπαίκτες του που έμπαιναν μέσα. 

Μιλιά ο Πλατίνας. Αφοσιωμένος να παρακολουθεί ένα σκαθάρι που απομακρυνόταν από τα παπούτσια του. 

"Συνεννοηθήκαμε ;" φώναξε ο προπονητής. 

Και οι δυό κούνησαν αμήχανα τα κεφάλια τους σε κάτι που έμοιαζε με κατάφαση. Μετά όλοι αμίλητοι πήγαν στο πούλμαν. Για πρώτη φορά τα μέταλλα δεν κάθισαν παρέα... 

Στο ξενοδοχείο έλεγαν μόνο τα απαραίτητα. Στον κόσμο τους ο κάθε ένας. Ενα κόσμο γεμάτο Μάρια. Την έπαιρναν τηλέφωνο, της έστελναν μυνήματα. Απάντησε και στους δυό ότι είναι με τον μεγαλοκαναλάρχη για το ΣαββατοΚύριακο και δύσκολα θα επικοινωνούσε μαζί τους. Τους έταζε ότι θα τον παράταγε. Και στην ερώτηση που έκαναν και οι δυό αν "ο άλλος" εξακολουθεί να ενοχλεί, απαντούσε και στους δυό με το "αστα τώρα αυτά... έχετε κι αγώνα.... μη σε ανάβω τώρα με το τι παίζει με τον δικό σου..."

Δεν τους άναβε απλώς η Μάρια... τους έκαιγε ! Σε σιγανη φωτιά.... Η φιλία τους ήταν ανάμεσα στα πρώτα αποκαϊδια... Αλλά έκαναν υπομονή και οι δύο να ξηγηθούν μετά το ματς.
Και ήρθε η ώρα του ματς.... Κατάμεστο το γήπεδο... Σε απέναντι κερκίδες οι οπαδοί με τις χρωματιστές σημαίες και τα παρόμοια κασκώλ ούρλιαζαν. Τα ΜΑΤ ανάμεσα τους. Δεν ήταν να τους αφήνεις κοντά, στο παρελθον είχαν θρηνήσει και θύματα...

Αμφίρροπο παιχνίδι. Η αντίπαλος τους δυνατή ομάδα, με παιχταράδες και φίρμες. Και με την ίδια όρεξη να νικήσουν. Για το κύπελλο, για τους φιλάθλους τους για τα πολλά λεφτά που θα συνόδευαν τη νίκη. Όχι με αυτή τη σειρά που τα γράφω πάντα... 

Τέλειωσε το πρώτο ημίχρονο, στο 0-0. Φάσεις είχαν γίνει λίγες, ευκαιρίες μοιρασμένες και όχι μεγάλες. Έπαιζαν όλοι αγχωμένα και επιφυλακτικά. Τα μέταλλα καλά φυλαγμένα, δεν τους είχε καθίσει η ευκαιρία. Και μεταξύ μας, δεν έκαναν και κανένα μεγάλο παιχνίδι, μέτρια έπαιζαν. 

Τσακάλι ο προπονητής της άλλης ομάδας, όταν είδε ότι τα μέταλλα δεν είναι ιδιαίτερα φορμαρισμένα έδωσε εντολές να μη πέφτουν οι παίχτες του μπουλούκι πάνω τους αλλά να φυλάνε και τους υπόλοιπους. 

Στο ημίχρονο οι προπονητές έδωσαν πάλι οδηγίες, έκαναν μία δύο αλλαγές να δέσουν την ομάδα τους καλύτερα. "Βάλτε τα δυνατά σας ρε !" μούγκρισε ο προπονητής στα μέταλλα. "Τι παίζετε σαν κότες ;" 

Ξεκίνησε πάλι ο αγώνας, και σε λίγο έγινε η φάση. Μια ψηλοκρεμαστή μπαλιά κατέληξε σε ένα παίχτη της άλλης ομάδας. Είχε ένα απρόσμενο φάλτσο, του ξέφυγε, μπουρδουκλώθηκε και κατέληξε στον Χρυσάφη. Χύθηκε μπροστά ο Γιάννης, πέρασε ένα αντιπαλο μετά ένα άλλο. Όρθιοι οι οπαδοί στις εξέδρες ούρλιαζαν "μέταλλα" "μέταλλα". Κοίταξε ο Γιάννης γύρω του, ο Πλατίνας έφευγε βολίδα προς το αντίπαλο τέρμα και εκείνη την ώρα ήταν αφύλαχτος. Από τις ευκαιρίες που είχαν καταλήξει σε γκολ από τους δυό τους πολλές φορές στο παρελθον... 

Όμως ο Χρυσάφης δεν έδωσε την μπαλλίά ακριβείας που περίμενε ο Πλατίνας. Και πως να τη δώσει... δεν έβλεπε τόν συμπαιχτη του έτοιμο να βάλει γκολ αν του πέταγε την μπάλα, δεν έβλεπε τον μέχρι τότε κολλητό του... το καθήκι που παρενοχλούσε την Μάρια ΤΟΥ έβλεπε... Θα το έβαζε αυτός και θα γινόταν ήρωας. Για την ομάδα του, για τον κόσμο τους που θα τον αποθέωνε, για τη Μάρια του. Συνέχισε λοιπόν την κούρσα του προς το αντίπαλο τέρμα, πέρασε έναν αντίπαλο ακόμα, τον έκοψε όμως μετά ένας αντίπαλος αμυντικός ο οποίος και έδιωξε την μπάλα μακριά. Ή μάλλον προσπάθησε. Δεν υπολόγισε καλά και με την πίεση του Πλατίνα που είχε τρέξει στην φάση, έχασε την μπάλλα. 

Μπήκε ο Πλατίνας με την μπάλα στην περιοχή του αντίπαλου τερματοφύλακα, έπεσαν όλοι πάνω του. Ακόμα και αυτός που φύλαγε τον Χρυσάφη. Μια μπαλιά από το ένα μέταλλο στο άλλο και το γκολ θα έμπαινε, δεν τα έχανε ο Χρυσάφης αυτά.... Ο Πλατίνας όμως ήθελε να τα κάνει όλα μόνος του. Ο Χρυσάφης τον είχε αγνοήσει πριν, έχασαν σίγουρο γκολ εξαιτίας του κωλόπαιδου, έκανε ο αλήτης τα δικά του για να βάλει εκείνος το γκολ, να φανεί καλύτερος, να σκοράρει και στην Μάρια ΤΟΥ. Σιγά μη του έδινε τη μπάλα, θα το έβαζε αυτος, η αποθέωση δική του, η Μάρια δική του, όλα δικά του. Επιχείρησε να σουτάρει, αλλά όπως έπεσαν όλοι οι αντίπαλοι πάνω του έχασε την μπάλλα. Χάθηκε και η ευκαρία... 

Δύο ευκαιρίες σε ένα λεπτό. Πρώτα από τον Χρυσάφη που δεν έδωσε πάσσα για σχεδόν σίγουρο γκολ στον Πλατίνα, μετά από τον Πλατίνα που δεν έδωσε πάσσα για σίγουρο γκολ στον Χρυσάφη που ήταν μόνος του με τον αντίπαλο τερματοφύλακα.... Άμα σκουριάζουν τα πολύτιμα μέταλλα...

Υπάρχει ένα ρητό στο ποδόσφαιρο... "Η μπάλλα δεν συγχωρεί". Αν χάσεις την ευκαιρία σε ένα τέτοιο αγώνα είσαι άξιος της τύχης σου. Και αν χάσεις δυό ευκαιρίες την μία πίσω από την άλλη.... ε πάς γυρεύοντας... 

Ήρθε η ευκαιρία και για την αντίπαλη ομάδα. Σούταρε ένας επιθετικός και ο αμυντικός της ομάδας των μετάλλων βλέποντας τον τερμάτοφύλακα του στην άλλη γωνία, έκοψε την μπαλιά με το χέρι. Καθαρό πέναλτυ που το σφύριξε αμέσως ο διαιτητής. Και μπορει ο Δημήτρης Γιαννιάς της αντίπαλης μάδας να μην ήταν μέταλλο, αλλά τέτοια γκολ δεν τα έχανε.... 

Αλλη μεγάλη φάση δεν έγινε. Σκυφτοι οι συμπαίχτες των μετάλλων μετά την λήξη του αγώνα κατευθύνθηκαν προς τα αποδυτήρια. Μαζί τους και ο Πλατίνας με τον Χρυσάφη, χωρίς να αλλάζουν ούτε βλέμμα. 

Πανηγύρι στους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας. Αποθέωση των παικτών τους. Γύρος του θριάμβου και το κύπελλο στα χέρια τους. Και δηλώσεις... "Τι να πω ;" είπε στον δημοσιογράφο από το μεγάλο κανάλι, η αοιδός Μάρια Διονυσίου. . Με κασκωλάκι της αντιπάλου ομάδας περικαλώ... "Νίκησε ο καλύτερος, με το σπαθί του !" Δίπλα της ο μεγαλοκαναλάρχης έλαμπε. Που είχε δίπλα του τη Μάρια, σκορδοκαίλα του για το ματς και το αποτέλεσμα. Τον είχε κουβαλήσει στο γήπεδο, επέμενε η αοιδός, δεν ήθελε να της χαλάσει το χατήρι. Παραδίπλα ο μεγαλοπαράγοντας της νικήτριας ομάδας, άλλαζε με την Μάρια ματιές, και της έκλεινε το μάτι... Το βράδυ δικό τους... 

Στα αποδυτήρια ων χαμένων βαρειά η ατμόσφαιρα. Πήγε να φωνάξει ο Προπονητής, δεν πρόλαβε. Επρεπε να χωρισει τα μέταλλα που ειχαν αρπαχτει με βρισιές. Οι πρώτες μπουνιες είχαν ήδη πέσει. Δεν είχε τελειώσει μόνο το ματς. Η φιλία τους πήγε πακέτο με το αποτέλεσμα... Άπατη...

Πως το είπε η Μάρια ; "Νίκησε ο καλύτερος, με το σπαθί του". ΜΟΝΟ ?

ΤΕΛΟΣ

Σημείωση.... Τα ονόματα φανταστικά... τα πρόσωπα ανύπαρκτα. Τα συγκεκριμένα... Τέτοια και χειρότερα έχουν γίνει με κάποιες παραλλαγές και θα ξαναγίνουν. Λόγωτων γυναικών αναγνωστριών που δεν γνωρίζουν από ποδόσφαιρο, προσπάθησα να τραβηχτώ από τις ποδοσφαιρικές περιγραφές όσο γινόταν. Ευχαριστώ που με διαβάσατε.